Καφωδείον το ελληνικόν

Ο καφές στη Θεσσαλονίκη θέλει περατζάδα. Θέλει κόσμο να κάνει το σουλάτσο του, να μπαίνει και να βγαίνει. Να βλέπει δρόμους και πλατείες γεμάτες. Να βλέπει περαστικούς να κάνουν την πασαρέλα τους. Κι όμως υπάρχει μια γωνιά σε αυτήν την πόλη που λίγοι θα περνούσαν από μπροστά της. Ένα στενό δρομάκι που καμιά βόλτα δεν σε πάει προς τα εκεί. Πάνω από τους πολυσύχναστους και πολύβουους δρόμους της πόλης στην οδό Ιουστινιανού στο τρία, υπάρχει ένα ανέλπιστα φιλόξενο μέρος που σε τραβάει από την μύτη με τα αρώματά του.

 Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να πεις για το Καφωδείο, παρά μόνο ότι όταν περνάς το κατώφλι του ανοίγει κυριολεκτικά η καρδιά σου. Πουθενά αλλού δεν έχω βρει πιο χαρούμενους και ευχάριστους θαμώνες με τόση παρεΐστικη διάθεση. Πουθενά αλλού δεν έχω βρει πιο πλούσιο και αρχοντικό διάκοσμο που να ταιριάζει τόσο πολύ με τις μνήμες και την ταυτότητα αυτής της πόλης. 

 Σχεδόν ποτέ τα βήματά μου δεν με πάνε προς αυτήν την οδό, όμως η λαχτάρα μου να  βρεθώ εκεί, κάτω από τους φωτεινούς πολυελαίους και τις περίτεχνες αντίκες και τα κάδρα από τις ιστορικές στιγμές της Θεσσαλονίκης, είναι πολύ μεγάλη. Με τον μικρό φακό του κινητού μου βγάζω ότι μπορώ να προλάβω. Δε με νοιάζει αν οι φωτογραφίες μου θα είναι καλές ή κακές, το μόνο που με νοιάζει είναι να αιχμαλωτίσω κάτι από αυτήν την μαγική ατμόσφαιρα και την γνήσια χαρά που νιώθω όταν βρίσκομαι σε αυτόν τον καφενέ. Εδώ χτυπάει δυνατά η καρδιά της παλιάς Θεσσαλονίκης. Πάνω από την Κολόμβου και το παλιό δημαρχείο, στο σημείο όπου άλλοτε συνωστίζονταν οι ζωές των παππούδων μας, υπάρχει ακόμα κάτι γνήσια ρομαντικό και γοητευτικό, που έχει την ικανότητα να αφομοιώνει  κάθε τι το καινούριο και να το κάνει ένα με την παράδοση.