Η Κεφαλονιά του λοχαγού Corelli

 

town of Sami, Cephalonia (source link)

Οι μέρες περνάνε και η Κεφαλονιά δεν λέει να σταματήσει το shake. Και τι μπορείς να πεις τώρα για όλους αυτούς τους ανθρώπους που ξεσπιτώθηκαν στα καλά καθούμενα; Κι όταν λέμε ξεσπιτώθηκαν μιλάμε κυριολεκτικά γιατί δεν υπάρχει καμία μα καμία περίπτωση όλοι αυτοί οι άνθρωποι να αποζημιωθούν και να χτίσουν τα σπιτάκια τους από την αρχή. Αν είναι τυχεροί και κοντοζυγώσει καμιά προεκλογική περίοδος θα πάρουν κάποια ψιχουλάκια για τα μάτια του κόσμου. Και δυστυχώς όταν ζούμε τέτοια γεγονότα δεν μπορεί κανένας μα κανένας να αποφύγει τον πολιτικό σχολιασμό. Όχι τίποτα άλλο είναι και ο αγαπητός Nicolas Cage σε γενικότερη οικονομική στενότητα και κωλύεται να βοηθήσει. Την βλέπω την δουλειά να βάζει η Penelope τον αντρούλη της τον Javier Bardem να σώζει την κατάσταση με μια παστίλια για τον σεισμό του άλλου. Εσύ τις παίρνεις και οι άλλοι σταματούν να κουνιούνται. 

 Θέλω να πιστεύω πως μέσα σε όλον αυτόν το πανικό θα υπάρχουν και Κεφαλλονίτες με αισιοδοξία και χιούμορ. Όσο χιούμορ μπορεί να διαθέτει κανείς σε τέτοιες ζόρικες καταστάσεις. Φαντάζομαι εκείνους τους πιτσιρικάδες που το προηγούμενο βράδυ του σεισμού παρακαλούσαν να γίνει κάτι και να χάσουν το διαγώνισμα του σχολείου. Φαντάζομαι κι εκείνη τη νοικοκυρά που βαριόταν να βάλλει σίδερο ή να καθαρίσει φασολάκια. Όχι δεν είναι αστεία πράγματα αυτά, ένας σεισμός δεν είναι παίξε γέλασε. Εδώ λίγο κουνιόμαστε και τρέμει το φυλλοκάρδι μας, πόσο μάλλον να βγεις στο δρόμο μέσα στο καταχείμωνο. Γι αυτό λοιπόν αν κάποιοι από εμάς είμαστε λίγο παρά πάνω γκρινιάρηδες και δυσανασχετούμε με τα προβλήματα τις καθημερινότητας ας πούμε ένα δόξα τω Θεώ και ας σκεφτούμε εκείνη την κυρία που λέει τώρα: «Μωρέ ας είχα το σπιτάκι μου κι ας μην είχα να πληρώσω το ρεύμα.» Και μέσα σε όλους τους γκρινιάρηδες συμπεριλαμβάνω πρώτα τον εαυτό μου που έχω την τάση να μπαρουτιάζω όταν καταπιάνομαι με πράγματα που δε με ευχαριστούν και τόσο.

Το μαντολίνο του λοχαγού Corelli πάντως, μας λέει καλημέρα γιατί όπου υπάρχει στεναχώρια τρυπώνει και η χαρά...