Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Ώρα καλή

Πολλές φορές παγιδεύτηκα στον υπερβάλλοντα ζήλο του να κάνω κάτι καλό για τον συνάνθρωπό μου. Νόμιζα πως η φιλανθρωπία ή καλύτερα η αλληλεγγύη είναι ένας μαραθώνιος υπερπροσπάθειας. Να είσαι διαρκώς παρών για κείνους μου δυσκολεύονται ποικιλοτρόπως, υλικά, ψυχικά, σωματικά, πνευματικά. Αυτήν μου την παρανόηση πρόσφατα την πλήρωσα ακριβά με μια σοβαρή περιπέτεια υγείας. Εκεί κάπου συμμαζεύτηκα και είπα φτάνει. Πρέπει να κοιτάξω και μένα και κυρίως για το χατήρι της οικογένειάς μου και των φίλων που με αγαπούν. Και νομίζω πως αρχίζω και τα καταφέρνω καλά. Δεν το κρύβω όμως πως στην πίσω μεριά του κεφαλιού μου μια μικρή φωνή μου λέει πως ε, είναι δα και λίγο εγωιστικό αυτό. Και να που έσκασε σαν βόμβα ο θάνατος ενός υπέροχου καθηγητή που είχα τη χαρά να γνωρίσω στα φοιτητικά μου χρόνια. Ήταν κάτι σαν θαύμα για μένα όταν ανέλαβε ένα βασικότατο μάθημα του κορμού το οποίο μου ήταν αδύνατον να το περάσω. Ένα μάθημα που με τον προηγούμενο διδάσκοντα μου φαινόταν αστροφυσική και με τον εν λόγ…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Το κακτάκι

Τι κι αν μεγάλωσα σε ένα σπίτι με αυλή κατάφυτη από δέντρα και λουλούδια. Τι κι αν η μάνα μου μπόρεσε και είχε κάνει το διαμέρισμά μας ζούγκλα. Στα χέρια μου όλα τα φυτά πεθαίνουν. Έχω γίνει από εκείνες τις γραφικές κοπέλες που λιγουρεύονται τα σπίτια των αλλονών στο διαδίκτυο. Όχι τα πλούσια και τα μεγάλα, αλλά εκείνα τα μικρά και  ηλιόλουστα με τις λογής, λογής πρασινάδες αραδιασμένες παντού, καλλωπιστικά φυτά εσωτερικού χώρου, με εκείνα τα παράξενα ονόματα που δεν πρόκειται να τα μάθω ποτέ. Κατά τα λεγόμενα των έμπειρων "κηπουρών" τα φυτά πεθαίνουν για τρεις βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι το λιγοστό ή το παραπανίσιο νερό. Μα αλήθεια ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πόσο είναι τέλος πάντων το πολύ ή το λίγο νερό. Ακόμα και τις φορές που παράχωνα το δάχτυλό μου στο χώμα της γλάστρας για να δω αν έχει φύγει η υγρασία, ακόμα και τότε τα έκανα θάλασσα. Ο δεύτερος λόγος είναι η ασφυξία. Όταν λέει η γλάστρα δεν έχει τρυπούλες να στραγγίζει το νερό τότε το φυτό πνίγεται. Αυτό νόμιζα…

Λέω να επιστρέψω...

Λέω να επιστρέψω σε κείνα τα παρκαρισμένα τα όνειρα που στέκονταν για χρόνια στην άκρη και τα λογάριαζαν οι άλλοι τάχα για φαντασιοπληξίες. Λέω να επιστρέψω σε εκείνη τη φάση που πίστευα πως με λίγη καλή θέληση και προσπάθεια όλα είναι δυνατά.Λέω να επιστρέψω πάλι στις λέξεις που για καιρό τις απέφευγα αποκαρδιωμένη πιστεύοντας πως κανείς δεν θέλει να τις διαβάσει.Λέω να επιστρέψω σε όλες εκείνες τις ιστορίες των ανθρώπων και τόπων που έχω φυλαγμένες στο συρτάρι και ανυπομονώ να μοιραστώ μαζί σας. 
ΥΓ. Μείνατε για πολλά χρόνια σύντροφοί μου σε ένα διακριτικό ταξίδι αφήγησης. Σήμερα μετά από αρκετά χρόνια αναμονής είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω πως το πρώτο μου λογοτεχνικό παιδί πρόκειται να εκδοθεί. Μια νέα εποχή αρχίζει για μένα και σε αυτή τη νέα εποχή θέλω να βάλλω και τούτο εδώ το ιστολόγιο. Θέλω να το ανανεώσω αλλάζοντάς του όνομα, δίνοντάς του ένα ελληνικό και τι πιο ταιριαστό από κάτι γατίσιο. Γατόσφαιρα λοιπόν. 

Classik Μικρό Καφέ

Μιας και είχα πολλύ καιρό να εμφανιστώ και πάλι, μια ωραία καφεδάρα μόνο για πάρτη σας. 

Τόπος κλασσικά Θεσσαλονίκη κάπου ανατολικά στην Κάτω Τούμπα για όσους ξέρουν την πόλη.




ΥΓ: Το τελευταίο καιρό μου ήρθαν πολλά σπαμ σχόλια. Είχατε κι εσείς παρόμοιο πρόβλημα;

Ημερολόγιο καραντίνας μέρα τρέχα γύρευε

Ας μιλήσουν οι εικόνες σε μια καραντίνα που δεν έχει επιστροφή. Σε μια πανδημία που ήρθε για να μείνει. Τουρίστας στην ίδια μου την πόλη. Μια μικρή πόλη μες στην πόλη, πείτε το χωριό ή προάστιο ή όπως αλλιώς θέλετε, αναζητώ καινούρια τοπία που θα μου δώσουν την αίσθηση της φυγής. Προσπαθώ να βρω την ομορφιά εκεί δεν φαίνεται με το πρώτο μάτι. Να αγαπήσω τη ζωή μου μπας και με αγαπήσει κι αυτή.

Χριστός Ανέστη










Μια σπιτική πίτσα και μια Απριλιάτικη πρόσκληση

Έλα καλό μας μήνα ρε αλάνια. Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες. Πάμε λοιπόν με ηθικό ψηλά να βγάλουμε και τον Απρίλη σε καραντίνα.
Στο καναλάκι μου θα βρείτε αναλυτικά μια εύκολη συνταγή για σπιτική ζύμη πίτσας και στο μεταξύ αποδέχομαι το κάλεσμα της Κατερίνας στο challenge που μας έβαλε κι είπα να το τιμήσω.

1. Λογοτεχνία, Κινηματογράφος, Ζωγραφική, Καφές, Πλέξιμο, Κατοικίδια, Περίπατοι, Οι άνθρωποι μου, Μουσική, Καλό φαγητό
2. Ε όταν λένε πως σε αγαπούν δεν το ξεχνάς ποτέ.
3. Τρία πράγματα που με ενοχλούν πολύ είναι η αδιακρισία, η κακία και η αγένεια
4. Ο παππούς μου για την μεγάλη αυτοθυσία που είχε και τη συνέπεια στα πιστεύω του.
5. Μόνο πέντε; Θέλω να πάω ξανά Πράγα και συμπληρώνω με Στοκχόλμη, Βελιγράδι, Βουδαπέστη και Δουβλίνο.
6. Πέντε τρόποι για να κερδίσει κάποιο την καρδιά μου; Με ένα χαμόγελο, έναν καφέ, με σεβασμό, με ένα βιβλίο και με πολύ χιούμορ
7. Σκάλωσα με το Τζέιν Έιρ της Σαρλότ Μπροντέ και το βιβλίο αλλά και τις κινηματογραφικές μεταφορές. Αγαπώ το…

Μένουμε σπίτι #3 αλλά...

Τον φιλελέ κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς. Είστε φαντάζομαι τόσο νευριασμένοι όσο κι εγώ με αυτήν την κοροϊδία που ζούμε. Κλεισμένοι μέσα για να μην μεταδοθεί ο ιός και οι γιατροί μας και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι των νοσοκομείων μας χωρίς μάσκες, χωρίς βαρέα κι ανθυγιεινά, χωρίς προσλήψεις, χωρίς  ΜΕΘ με μαζικές απολύσεις στις λοιπές επιχειρήσεις με γέροντες εγκλωβισμένους, με κοινωνικές ομάδες αποκλεισμένες από φροντίδα και μέριμνα. (άστεγοι, Ρομά, κρατούμενοι, πρόσφυγες, τοξικομανείς)  Με μίζες και αναθέσεις στα φιλελέ μαγαζάκια τους.

Δεν πάνε τα πράγματα καλά φίλοι μου κι όσο λέμε πως πρέπει να κρατάμε το ηθικό ψηλά και να βλέπουμε θετικά την παραμονή μας στο σπίτι με δημιουργικές απασχολήσεις δεν μπορώ να μην κοιτάω όλα αυτά τα απάνθρωπα που συμβαίνουν γύρω μας. Βράζω στο ζουμί μου, έχω αγριέψει γιατί δεν μπορώ να κοιτάω μόνο το τομάρι μου και να μη με νοιάζουν τα προβλήματα των άλλων.