Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα αληθινές ιστορίες.

Street Stories

Τιμώντας το Κατερινάκι και τις ιστορίες του δρόμου : Street Stories διάλεξα να απομονώσω την παρακάτω ιστορία από τα διάφορα ευτράπελα που μου συμβαίνουν κατά καιρούς στους δρόμους. Ήταν ένα ζεστό βραδάκι γύρω στις δέκα και έπρεπε να συνοδεύσω μία φίλη μου ως τα Πανεπιστήμια. Ο δρόμος απόμερος για βράδυ και αρκετά σκιαχτικός. Περπατούσαμε πιασμένες χέρι ,χέρι όταν μία παρέα πιτσιρικάδων άρχισε να μας παρενοχλεί. Λίγα επιθετικά τερτίπια, κάποιοι εκφοβισμοί και κάποια μισόλογα σε ξένη διάλεκτο. Η φίλη μου είχε κατατρομάξει και με τράβαγε να το βάλουμε στα πόδια. Σώπασε της λέω και γυρίσα να δω τα παιδιά. Ήταν δεν ήταν δεκαέξι χρονών, αρκετά ζόρικα στην έκφραση και ορεξάτα για σαματάδες. Ο ένας από αυτούς, ο αρχιτσάκαλος της μικρής συμμορίας, έκοψε ένα κλωνάρι από ένα δέντρο και μ αυτό με χτύπησε στην πλάτη. -Ααα δεν είσαι εντάξει! του λέω, τις κοπέλες τις χτυπούμε μόνο με λουλούδια! Του είπα ευγενικά και χαμογελαστά. Ο πιτσιρικάς πάγωσε και έμεινε να με κοιτά...

Τι χαμπάρια;

Με τη βροχή τα σαλιγκάρια, με τη βροχούλα κι εγώ.   Αθλητικά παπούτσια, φουξ τσάντα, φιστικί χειροποίητο do it yourself πλεκτό πανωφόρι και ροζ σκουφί. Ενδεχομένως με ένα καλύτερο σκούφο να περνιόμουν και για χίπστερ. Σιγά με τέτοιο κατακλυσμό μη κάθεται ο κόσμος να κοιτάει εμένα. Όρεξη με είχε! Εμε εσύ είσαι που το λες; Ειδικά με τέτοιο παλιόκαιρο και τέτοιο γενικότερο ψυχοπλάκωμα, όλοι προσέχουν μια παρδαλή τρελή που έχει ντυθεί πελώριο φιστίκι και βγάζει φωτογραφίες στη μέση του δρόμου κάτω από τη βροχή!  Πρώτη στάση στην Αγία Σοφίας με Ερμού κι ένας γύφτος παλιατζής και πλακατζής, κορνάρει και σταματάει το ντάτσουν και την κυκλοφορία για να με καλαμπουρίσει.  -Φιλινάδα, φιλινάδα! Ντε μι τραβάς κι εμένα μια φουτογραφία που είμι ωραίος;  -Όσες θες!  Άλλα πάνω στη στροφή και την κίνηση πού να γίνει δουλειά;   Πάντως το γεγονός είναι πως είδε ο γύφτος τη γενιά του κι αγάλλιασε η καρδιά του!   Όχι τίποτις άλλο δηλαδής, ...

Ματωμένα θρανία

link Η μητέρα μου ήταν ξεκάθαρη. «Αν δεν περάσεις στο πανεπιστήμιο θα καταλήξεις πωλήτρια ή πόρνη.» Πολύ σκληρό δεν σας ακούγεται; Κι όμως ήταν η παιδαγωγική μέθοδος της αντίστροφης ψυχολογίας. Προβάλλεις στο παιδί ένα αρνητικό πρότυπο για να μη θελήσει να το ακολουθήσει και να διαλέξει το σωστό δρόμο. Είμαι σίγουρη πως πολλά παιδιά έχουν ακούσει κάτι παρόμοιο. «Αν δεν γίνεις επιστήμονας θα καταλήξεις εργάτης ή αλήτης.» Τώρα πώς γίνεται οι γονείς να εξισώνουν τις τίμιες και ταπεινές δουλειές με την πορνεία και την αλητεία, ένας Θεός το ξέρει. Τελικά ήρθε η κρίση και όλοι νέοι κατέληξαν κάπως έτσι. Οι τίμιοι έγιναν πωλητές ή εργάτες και οι μεγαλομανείς έμπλεξαν όντως με αλητείες.  Κάθε χρόνο τέτοια εποχή η καρδιά μου σφίγγεται μαζί με τις καρδιές όλων εκείνων των παιδιών που δίνουν εξετάσεις. Οι πανελλαδικές αρρωσταίνουν και δεν είναι όλα τα παιδιά τυχερά να έχουν γονείς συμπαραστάτες. Αν ένα παιδί έπεσε πέρυσι τέτοια εποχή από το κενό, το θεωρώ μεγάλο θαύμα που ήτα...

Ο ζαχαροπλάστης και τα κουρκουμπίνια

link Είχαμε κάποτε έναν ζαχαροπλάστη στη γειτονιά, ψηλά στην Αγίας Σοφίας, που όμοιό του δύσκολα θα έβρισκε κανείς.   Ψηλός και φαρδύς, τα εκατόν πενήντα κιλά θα τα είχε μέσα στο νερό. Ο ζαχαροπλάστης αυτός είχε μια «μεγάλη» οικογένεια που όλοι μαζί, αυτός, η σύζυγος και τα παιδιά τον περνούσαν τον μισό τόνο.. Πάντα χαμογελαστός και γλυκομίλητος, με τρανταχτό γέλιο, άσπρη ποδιά και καπελάκι, μόνος ζύμωνε τα τσουρέκια, μόνος χτύπαγιε τις μαρέγκες, τις πατισερί και τις πραλίνες. Από κοντά, πάντα τον βοηθούσαν η γυναίκα του και τα παιδιά του. Οικογενειακή επιχείρηση από τις παλιές και κλασσικές. Η σύζυγος στο ταμείο, εκείνος στο εργαστήρι και τα παιδιά στην εξυπηρέτηση.  Σαν έβλεπε ο ζαχαροπλάστης αδύνατο παιδί έβαζε σχεδόν τα κλάματα. Ψηλός, ψηλός, όπως ήταν, άρπαζε το μελωμένο κουρκουμπίνι και ερχόταν αποφασιστικά να σε τρατάρει. «Μα έλα πουλάκι μου, φάει κάτι. Φάε!» Εγώ σαν ακατάδεχτο παιδί που ήμουν, αν και μου άρεζαν τα γλυκά ντρεπόμουν να το πάρω. Τότε με βάστ...