Τιμώντας το Κατερινάκι και τις ιστορίες του δρόμου : Street Stories διάλεξα να απομονώσω την παρακάτω ιστορία από τα διάφορα ευτράπελα που μου συμβαίνουν κατά καιρούς στους δρόμους. Ήταν ένα ζεστό βραδάκι γύρω στις δέκα και έπρεπε να συνοδεύσω μία φίλη μου ως τα Πανεπιστήμια. Ο δρόμος απόμερος για βράδυ και αρκετά σκιαχτικός. Περπατούσαμε πιασμένες χέρι ,χέρι όταν μία παρέα πιτσιρικάδων άρχισε να μας παρενοχλεί. Λίγα επιθετικά τερτίπια, κάποιοι εκφοβισμοί και κάποια μισόλογα σε ξένη διάλεκτο. Η φίλη μου είχε κατατρομάξει και με τράβαγε να το βάλουμε στα πόδια. Σώπασε της λέω και γυρίσα να δω τα παιδιά. Ήταν δεν ήταν δεκαέξι χρονών, αρκετά ζόρικα στην έκφραση και ορεξάτα για σαματάδες. Ο ένας από αυτούς, ο αρχιτσάκαλος της μικρής συμμορίας, έκοψε ένα κλωνάρι από ένα δέντρο και μ αυτό με χτύπησε στην πλάτη. -Ααα δεν είσαι εντάξει! του λέω, τις κοπέλες τις χτυπούμε μόνο με λουλούδια! Του είπα ευγενικά και χαμογελαστά. Ο πιτσιρικάς πάγωσε και έμεινε να με κοιτά...