ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

  Κάποτε αυτό το μικρολίμανο του ανατολικού Θερμαϊκού έσφυζε από ζωή, τότε που λειτουργούσε κανονικά το γειτονικό camping του ΕΟΤ. Στην παιδική χαρά αυτού του μικρολίμανου, περνούσαμε οικογενειακώς τις Κυριακάτικες μας βόλτες στην εξοχή. Εκεί όπου έφαγα την πρώτη μου επική τούμπα σαν παιδάκι, πέφτοντας από την τσουλήθρα με τα μούτρα. Τώρα σε αυτό το λιμανάκι συχνάζουν μόνο ψαράδες που απλώνουν τα δίχτυα τους. Βλέπετε η θάλασσα παραμένει πλούσια, όσο κι αν φτωχαίνουν τα δημόσια ταμεία. Κι εδώ είναι η μεγάλη ειρωνεία. Να είναι ένας τόπος τόσο πλούσιος σε παραγωγή. Με εύφορα εδάφη και σπάνιες ομορφιές και να μένει έρμος και αναξιοποίητος εξαιτίας της γραφειοκρατίας. Η κλασσική παρωδία που παίζεται εδώ και δεκαετίες με πρωταγωνιστές την τοπική αυτοδιοίκηση και τα υπουργία. Τίνος είναι το λιμάνι, τίνος είναι οι δρόμοι, τίνος είναι το camping και τα σχετικά. Και στη μέση όλων αυτών οι πρωτοβουλίες και το μεράκι των ιδιωτών να πέφτουν πάντα στο κενό.  Τι κι αν η ποιητι...

  Είναι Κυριακή απόγευμα, αν δεν έχεις κάτι δεσμευτικό να σε κρατάει στο σπίτι, σήκω και περπάτα. Βγες έξω να ξεσκάσεις. Η Κυριακή είναι χουχουλιάρικη μέρα αλλά ποιος το είπε ότι δεν μπορείς να χουχουλιάσεις και εκτός σπιτιού; Καλύτερα να πας έξω να συναντήσεις και ανθρώπους. Να πιάσεις μια κουβέντα με τον διπλανό σου και να τον ρωτήσεις τι γεύση σοκολάτας πίνει. Να, μπορείς να πας στην όμορφη σοκολατερή της Ολύμπου αν θες, στο 57. Εκεί θα βρεις χρυσοχέριδες και μερακλίδες νέους να λιώνουν στο μπρίκι σοκολάτες και να τις αναμιγνύουν με γεύσεις και αρώματα. Διάλεξε μια ωραία γωνιά και άραξε μόνος ή με παρέα. Αν δεν θες σοκολάτα έχει και καφέδες περίεργους. Έχει γρήγορο wifi , αναπαυτικούς καναπέδες και πολυθρόνες, περίτεχνα φωτιστικά και πολυελαίους. Το μαγαζί είναι μεγάλο και τους χωράει όλους. Έχει και πατάρι αν είσαι πιο μοναχικός. Είναι ωραία να πας το σούρουπο. Προλαβαίνεις να ντυθείς και να κατηφορίσεις.   

Ο καφές στη Θεσσαλονίκη θέλει περατζάδα. Θέλει κόσμο να κάνει το σουλάτσο του, να μπαίνει και να βγαίνει. Να βλέπει δρόμους και πλατείες γεμάτες. Να βλέπει περαστικούς να κάνουν την πασαρέλα τους. Κι όμως υπάρχει μια γωνιά σε αυτήν την πόλη που λίγοι θα περνούσαν από μπροστά της. Ένα στενό δρομάκι που καμιά βόλτα δεν σε πάει προς τα εκεί. Πάνω από τους πολυσύχναστους και πολύβουους δρόμους της πόλης στην οδό Ιουστινιανού στο τρία, υπάρχει ένα ανέλπιστα φιλόξενο μέρος που σε τραβάει από την μύτη με τα αρώματά του.  Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να πεις για το Καφωδείο, παρά μόνο ότι όταν περνάς το κατώφλι του ανοίγει κυριολεκτικά η καρδιά σου. Πουθενά αλλού δεν έχω βρει πιο χαρούμενους και ευχάριστους θαμώνες με τόση παρεΐστικη διάθεση. Πουθενά αλλού δεν έχω βρει πιο πλούσιο και αρχοντικό διάκοσμο που να ταιριάζει τόσο πολύ με τις μνήμες και την ταυτότητα αυτής της πόλης.    Σχεδόν ποτέ τα βήματά μου δεν με πάνε προς αυτήν τ...

http://www.flickr.com/photos/infomatique/4645922755/ Το είδα στο The Fifth Estate, το φλιμ που γυρίστηκε για την υπόθεση του Julian Assange των wikileaks και το ερωτεύτηκα. Ένα art nouveaux κτίριο στην καρδιά των Βρυξελλών, το οποίο στεγάζει το   Musical Instruments Museum ,( mim ) σε συντομογραφία, ένα μουσείο αφιερωμένο στα μουσικά όργανα.  http://museum-brussel.com/musical-instrument-museum/ Στην ταράτσα του μουσείου, όπως δείχνουν και τα πανοραμικά πλάνα της ταινίας, φιλοξενείται το εστιατόριo. Μια περίτεχνη μεταλλική κατασκευή που καταλήγει σε σταυροθόλιο, είναι το πρωταγωνιστικό στοιχείο του διακόσμου του εστιατορίου. Με επίπλωση, λιτή και διακριτική, καθαρούς και ανοιχτούς χώρους, ο επισκέπτης απολαμβάνει την θέα της πόλης μέσα από τις μεγάλες τζμαρίες.  http://bulgariabiologyandotherbrasstacks.blogspot.gr/2012/07/part-33-brussels-has-good-french-fries.html   Οι πληροφορίες στο διαδίκτυο λένε πως το κτίριο αρχικά στέγαζε ένα μεγάλο ε...