Είναι κι αυτές οι μέρες που νιώθεις σαν κοπανημένο χταπόδι στα βράχια. Πας να σηκώσεις το ένα χέρι, πονάει, πας να σηκώσεις το άλλο κι αυτό πονάει. Πίνεις, πίνεις καφέ και το μάτι δεν ανοίγει. Και τι είναι αυτό όμως μπροστά στα βάσανα των ανθρώπων που αγωνιούν για τη ζωή τους; Τίποτα δεν είναι. Άντε πάμε να κάνουμε ένα μίνι ταξιδάκι στο Άμστερνταμ. Οι φωτογραφίες είναι ευγενική χορηγία των κουμπάρων μου κι αφού της πέρασα ένα χεράκι από το photoshop για να τις κάνω πιο όμορφες σας τις παρουσιάζω.