ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

Ήταν ένα ζεστό πρωινό του Σεπτέμβρη σχεδόν καυτό όταν πήραμε το καραβάκι για να μας ξεναγήσει στα παράλια του Άθω. Οι γλάροι εξοικειωμένοι με την ανθρώπινη παρουσία πετούσαν πάνω από τα κεφάλια μας για να κεραστούν από τους επιβάτες. Τα δελφίνια χαρούμενα ακολουθούσαν κι αυτά δεξιά κι αριστερά του σκάφους.   Για το ίδιο το Άθως δεν μπορώ να πω πάρα πολλά μιας και οι κανονισμοί για τους επισκέπτες είναι αυστηροί. Ούτε καν οι άνδρες δεν επιτρέπεται να ζυγώσουν στο μέρος χωρίς πάσο εισόδου. Εντούτοις εντυπωσιάστηκα από το άγριο ανάγλυφο της χερσονήσου. Βραχώδες και απόκρημνο, φυσικό φρούριο από μόνο του.  Δεδομένου ότι δεν επιτρεπόταν στο καράβι να πλησιάσει περισσότερο από 500 μέτρα η γεύση από τις μονές ήταν μικρή και οι λήψεις σχετικά μακρινές. Παρ όλα αυτά η αίσθηση της ιστορικότητας ήταν έντονη.  Στην επόμενη ανάρτηση θα έχω τη χαρά να σας παρουσιάσω κάποιες από τις καινούριες Χριστουγεννιάτικες δημιουργίες μο...

Επισκεφτήκαμε το OPEN HOUSE THESSALONIKI 2017, ένα θεσμό που ανοίγει τις πύλες κτιρίων της Θεσσαλονίκης στο  κοινό. Για τους Αθηναίους φίλους το δρώμενο θα πραγματοποιηθεί την άνοιξη. Στο δρομάκι που στεγαζόταν το παλιό Δημαρχείο της πόλης, Εγνατία με Ίωνος Δραγούμη, ξεχωρίσαμε ένα ιστορικό ξενοδοχείο που οι καταβολές του κρατάνε από τα χρόνια της τουρκοκρατίας. Ως μικρό πανδοχείο τότε για τα καραβάνια των εμπόρων που περνούσαν από την χωμάτινη τότε Εγνατία, ως ανακαινισμένο vintage ξενοδοχείο πια, το The Caravan μας έκλεψε την καρδιά. Μια όμορφη οικογενειακή επιχείρηση με συγκλονιστικά κομψή υποδοχή που λειτουργεί και σαν καφέ ανοιχτό για όλο τον κόσμο. Με την ησυχία σας, απολαύστε το.

Ε ναι λοιπόν και η Χαλκίδα είναι μία φραπεδούπολη! Όχι παίζουμε! Με μία πιο μελετημένη ανάλυση η Χαλκίδα θα μπορούσε να είναι και η μακρινή μου πατρίδα; Πώς; Αν σκεφτώ πως ο προπάππους μου καταγόταν από τη Χαλκιδική και αν λάβω και υπόψη μου πως η Χαλκιδική ήταν αποικία των Χαλκιδαίων. Ε ορίστε, να το! Θα μου πείτε και ποια πόλη στην Ελλάδα δεν είναι φραπεδούπολη. Έτερον εκάτερον. Στο θέμα μας. Σας δίνω σήμερα μια γεύση από τα καφεδάκια που ήπια στη Χαλκίδα. Φυσικά και θα ήθελα να τα γυρίσω όλα τα μαγαζιά αλλά, αρκέστηκα στο να πιάσω τα βασικά πόστα.

΄ Η βόλτα στη Χαλκίδα είναι μεγάλη και δε θα τελειώσει έτσι εύκολα. Μια μικρή όμορφη πόλη που περπατιέται ολόκληρη απ' άκρη σ' άκρη. Τα προβλήματά είναι πολλά, αλλά αυτή είναι η κοινή μοίρα όλων των ελληνικών πόλεων που τα ιστορικά τους μνημεία μένουν αναξιοποίητα. Πρώτη στάση το ξενοδοχείο Χαρά, το οποίο το παρουσιάζω για έναν και μοναδικό λόγο. Για την μικρή μασκότ του. Όταν άλλες επιχειρήσεις θεωρούν πως τα κατοικίδια και ειδικά τα ταλαίπωρα ημίαιμα είναι επιζήμια για τον τζίρο τους, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο έχει την τετράποδη ομορφιά, βοηθό στη ρεσεψιόν. Η πρώτη που θα πει καλημέρα στους πελάτες και η τελευταία που θα πει καληνύχτα. Γι' αυτό λοιπόν αν ο δρόμο σας περάσει από Χαλκίδα θα ξέρετε πως το Hara hotel είναι όνομα και πράγμα. (και με εκπληκτική θεά στα τρελά νερά παρακαλώ!) Στα πέριξ του ξενοδοχείου τα παλιά αρχοντικά στολίζουν τις γειτονιές με τις αυλόπορτές τους και τέρμα πάνω στην ακρόπολη της παλιάς πόλης στέκει αγέρωχο το κάστρο του Καράμπαμπα...