ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

Καλοκαιράκι ολοταχώς και όλοι θέλοντας και μη είμαστε πιο ανεβασμένοι. Είπα να δώσω ένα γρήγορο παρόν και να σας πω ότι μου λείπετε πολύ. Ο χρόνος όμως δυστυχώς δεν είναι και πολύ με το μέρος μου. Σας στέλνω όλες μου τις ευχές με μερικά καλοκαιρινά σχεδιάκια μου. Χαρά μου να σας δω στο instagram στη σχετική μου σελίδα  @christi_petaloti Φορέστε τα μπανιερά σας και πλατσουρίστε στις κοντινότερες παραλίες σας. Σας αγαπώ πολύ!

Γιατί άραγε η καλοκαιρινή ζέστη να αφυπνίζει τόσο πολύ το μνημονικό και να ανασύρει κάθε λογής περιστατικό και ευτράπελο; Ιδού η απορία. Ήταν τελευταία μέρα της εξεταστικής λοιπόν, καλοκαίρι και πάλι και για κάποιο λόγο που δε θυμάμαι ιδιαίτερα, είχαμε ξεμπερδέψει νωρίς με το μάθημα, ενώ είχε προηγηθεί άσχημο ξενύχτι. Άγρυπνη όπως ήμουν άφησα τη σχολή πίσω μου και είπα να κατευθυνθώ προς το κέντρο για να πληρώσω κάτι λογαριασμούς. Ομολογουμένως ήταν πολύ πρωί για μένα, το κλασικό παράδειγμα Θεσσαλονικιάς φοιτήτριας κι αν συνυπολογίσουμε την αϋπνία και την κόπωση της εξεταστικής, ε, δε θέλει και πολύ μυαλό να φανταστεί κανείς σε τι διανοητική κατάσταση βρισκόμουν. Παίζει ρόλο όμως αυτό που σας λέω, δώστε βάση. Δεν είχα απομακρυνθεί πολύ, που λέτε, από την πανεπιστημιούπολη και τσουπ εμφανίζεται μπροστά μου ένας κύριος απροσδιορίστου ηλικίας αλλά νεανικής όψεως με μία ανατομία προσώπου που θα τραβούσε ακόμα και τα πιο αδιάφορα βλέμματα. Όχι, όχι για την ομορφιά του, ακριβώς το αν...

Αν ξαναβρίσω ξεβράκωτο άνθρωπο να με φτύσετε. Είναι από τις φορές που δε θα υπολόγιζα καθόλου κυτταρίτιδες και ψωμάκια και θα κυκλοφορούσα άνετα με μαγιό μέσα στην πόλη. Σαν τους αγαπημένους Βραζιλιάνους στην Ιπανέμα που, είτε είναι κορμάρες του χειρουργείου είτε είναι ολοστρόγγυλοι σαν φραντζολάκια, κυκλοφορούν όλοι μέρα μόνο με τα απολύτως απαραίτητα. Κάτι τέτοιες τηγανιτές ημέρες μνημονεύω και τον παππού μου που σαν οικοδόμος που ήταν, είχε μάθει να φτιάχνει τις καβάτζες του για τις μεγάλες ζέστες. Τα μεσημέρια αφού έμπαινε κάτω από το λάστιχο της αυλής, πήγαινε στο πιο βορεινό και σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού και την έπεφτε  με ένα σεντονάκι κάτω στο δροσερό σανίδι και τα βραδάκια έστηνε το ντιβανάκι του κάτω από την κληματαριά και τράβαγε «σιφούρι» όπως συνήθιζε να λέει τον βαθύ και αναζωογονητικό ύπνο. Μα δεν είναι μόνο ο παππούς μου που ήξερε να επιβιώνει στον καύσωνα. Γυρνώντας πίσω το χρόνο, στις εποχές που ακόμα το φαινόμενο αντιπαροχή δεν είχε γκρεμίσει όλα τα ...

Σβήσεις δε σβήσεις τα κεράκια, ο χρόνος κυλάει χωρίς να σε ρωτήσει. Το ταξίδι στα πρώτα -άντα είναι παράξενο. Κατ' αρχάς οι χημείες μέσα στο σώμα σου δουλεύουν περίεργα κι αρχίζεις όλα να τα μετράς διαφορετικά. Σοβαρεύεις απότομα, γιατί αισθάνεσαι πως ο χρόνος είναι πολύτιμος. Κάθε στιγμή μετράει αλλιώτικα. Συνειδητοποιείς ξαφνικά πως οι αναμνήσεις σου ξεμακραίνουν πολύ και τότε καταλαβαίνεις το πόσο έχεις μεγαλώσει. Τρίχες κατσαρές θα μου πει κάποιος. Όλα αυτά είναι αστεία. Θυμάμαι τον παππού μου, που στα ογδόντα του, νοσταλγούσε τα νιάτα του και εννοούσε τη φάση που ήταν πενήντα ετών.   ''Αχ και να 'μουνα ξανά παλικαράκι!'' , έλεγε. Και πλάκα- πλάκα πάντα με εκνεύριζε να ακούω τους μεγαλύτερούς μου να αναπολούν με νοσταλγία το παρελθόν και να μελαγχολούν κοιτάζοντας το σήμερα, σπαταλώντας τις μέρες τους μέσα σε ένα ατελείωτο πένθος. Στην ουσία όμως ο χρόνος δε μας ενοχλεί επειδή περνάει. Αυτό εξάλλου είναι ωραίο πράγμα. Εναλλαγές, εξελίξεις, εμπειρίες,...

Μπορεί οι ελιές να μου βγήκαν μάπα (όπως και με τα περισσότερα τυποποιημένα προϊόντα άλλωστε)  το βαζάκι όμως μου ήρθε τέλεια. Κι αν τα περισσότερα από αυτά τα κρατάω για να αποθηκεύω βότανα και μπαχαρικά, είπα αυτή τη φορά να την κάνω την χιπστεριά και να πιω τον καφέ μου εναλλακτικά. Για να πω όμως και τη μαύρη αλήθεια, τον πρώτο καφέ μου τον σέρβιρε ο σύζυγος στο βαζάκι του μελιού για να μου κάνει πλάκα. Πλάκα στην πλάκα όμως εμένα με βόλεψε γιατί αν δεν πιω έναν διπλό καφέ ο οργανισμός δεν παίρνει μπρος. Τώρα θα μου πει κάποιος, μα στο βάζο από τις ελιές μωρέ; Δε θα βρωμάει; Κι όμως καθόλου και η ετικέτα άλλο πράμα! Στο μεταξύ από το βασίλειο των πτηνών του γείτονα, οι προβολές national geographic συνεχίζονται. Στο σημερινό επεισόδιο ο κύριος γαλοπούλας έχασε το ταίρι του και τώρα του  κάνουνε παρέα οι κοτούλες κι αυτός από ευγνωμοσύνη και ευγένεια τις δίνει το κολατσιό του. Στο δε βασίλειο των τετράποδων, η Ρώξη εκστασιασμένη,  βλέπει για πρώτη φορά στη ζ...