Μπήκε και ο όμορφος Δεκέμβρης και τα συναισθήματα όλων είναι αντικρουόμενα πιστεύω. Η χαρμολύπη των Χριστουγέννων και η στεναχώρια πως μία ακόμα χρονιά θα φτάσει στο τέλος της και θα γίνει παρελθόν. Πάει και το ’14 και η ταχύτητα με την οποία περνούν τα χρόνια, κυριολεκτικά με ξεπερνά. Ειδικά η τελευταία εξαετία για μένα έφυγε σαν αστραπή. Να ναι τα χρόνια της κρίσης άραγε που μας κάθισαν όλους στον πάγκο; Να ναι οι όλο και αυξανόμενες ευθύνες που μας δεσμεύουν τον δημιουργικό μας χρόνο; Ποιος ξέρει; Για πολύ καιρό, μα πάρα πολύ καιρό, ψάχνοντας έναν τρόπο να επικεντρωθώ στις μελέτες μου, περιόρισα τις μετακινήσεις μου και τις βόλτες μου κατά πολύ, θεωρώντας πως αυτές με ξεμυαλίζουν. (καλά είναι και το κόστος στη μέση) Αυτό το Σαββατοκύριακο μου συνέβη το εντελώς αντίθετο. Απογοητευμένη καθώς ήμουν που το μυαλό μου είχε σκαλώσει και δεν κατέβαζε ιδέες και λίγο πριν την απόφαση να τα τινάξω όλα στον αέρα. Είπα τη μαγική λέξη «Καφέ!» «Θέλω κα...