Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εφτά (μέρες) στο Θιβέτ


Seven_Years_in_Tibet
  Όχι δεν μπερδεύτηκα, γνωρίζω πως ο σωστός τίτλος της ταινίας είναι Επτά χρόνια στο Θιβέτ, τουλάχιστον τώρα που μεγάλωσα γιατί όταν ήμουν μικρή είχα άλλη εντύπωση.

  Ήταν τέλη των 90ς, τότε που ο Brad Pitt ήταν στα πολύ μεγάλα του σουξέ και σερνόντουσαν όλα τα κοριτσόπουλα στους κινηματογράφους. Έτσι κι εμείς καθότι  πιτσιρικοπούλες, ακολουθώντας τη μόδα της εποχής, σπεύσαμε να δούμε την ταινία. Εφτά μέρες στο Θιβέτ είχα διαβάσει και περίμενα να δω την ολιγοήμερη περιπέτεια του Brad στα Ιμαλάια. Ξεκινάει λοιπόν η ταινία, χάνεται ο Brad στα βουνά τα κορφοβούνια, τον πιάνουν αιχμάλωτο οι δυνάμεις του άξονα, τον φυλακίζουν, το σκάει, ταξιδεύει με τα πόδια, μέχρι που επιτέλους φτάνει στο Θιβέτ. Κι εκεί που λέω ότι γλίτωσε το παιδί και θα γυρίσει σπίτι, βλέπω την ταινία να συνεχίζει κι αυτός να μην ξεκουνιέται από κει. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πάρα πολύ αθώα. Τελικά αυτοί οι Βουδιστές βρε παιδί μου είναι όνομα και πράμα. Αυτές οι μέρες του Θιβέτ κρατάνε πάρα πολύ. Και η ταινία τελείωσε και ο Brad όταν επέστρεψε μετά από πολλά βάσανα στο σπιτικό του βρήκε τον μπέμπη γιο του, ολόκληρο παλικαράκι και τη γυναίκα του παντρεμένη με άλλον. Και φεύγω από την αίθουσα χωρίς να έχω καταλάβει τίποτα. Καλά βρε παιδί μου; Πώς είναι δυνατόν να έγιναν όλα αυτά μέσα σε εφτά μέρες; Τι κενά είναι αυτά που έχει το σενάριο; Οπότε γυρνάω και λέω στη μάνα μου, που μας συνόδευε. ‘’Μαμά να την ξαναδούμε την ταινία, πολύ μου άρεσε!’’ Και πραγματικά πήγαμε και είδαμε και για δεύτερη φορά την ταινία και αξιώθηκα επιτέλους να καταλάβω πως ο Brad πέρασε εφτά χρόνια στο Θιβέτ και όχι εφτά μέρες…. Και εις άλλα με υγεία….  

http://www.cinemagia.ro/filme/seven-years-in-tibet-sapte-ani-in-tibet-577/imagini/270473/


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου