ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

  Oh captain , my captain Μου πήρε καιρό να καταλάβω την ανάγκη των ανθρώπων να αποφεύγουν τις μεγάλες συγκινήσεις. Να φεύγουν μακριά από ανθρώπους και καταστάσεις που τους φανερώνουν έναν ωκεανό συναισθημάτων που δεν μπορούν να διαχειριστούν. Ελαφρά τη καρδία και γεμάτη από την ορμητικότητα της νιότης αλλά και της ψυχικής δύναμης που δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την πολυτέλεια αλλά και το βάσανο να κουβαλούν, είχα μέσα μου ριζωμένη την πεποίθηση ό,τι είναι δειλία και οκνηρία να μη θέλει κανείς να σκάψει στην ψυχή του και να συναντηθεί με μεταμορφωτικές αποκαλύψεις. Να συνευρεθεί με τον άλλον σε ένα επίπεδο πέρα της επιφανειακής χαράς και απόλαυσης και να μπει στον πυρήνα της υπαρξιακής ένωσης. Μου πήρε καιρό να καταλάβω πόσο αυταρχικό είναι να πιέζεις τους άλλους να χτίσουν τις δικές σου αντοχές. Έπρεπε να χάσω κι εγώ τις δικές μου από καθημερινές δοκιμασίες της ζωής για να αντιληφθώ την σπουδαιότητα της αυτοδιάθεσης. Έπρεπε να ασθενήσω εξ’ αιτίας συνθηκών που αντίστοιχα για κάπ...

Oh Captain my Captain Να κρατάς ημερολόγιο λένε και να γράφεις με το χέρι στο τεφτέρι σου, έτσι μόνο αποτυπώνονται καλύτερα τα συναισθήματα και οι σκέψεις στο λόγο. Εγώ πάλι όταν κρατάω στα χέρια μου μολύβι ή πένα αυτομάτως αρχίζω να ζωγραφίζω. Δεν υπάρχει καμία λέξη να θέλει να βουτήξει στο χαρτί, όλες θέλουν να γίνουν σκίτσα. Αντίθετα όταν κάθομαι στον υπολογιστή μου οι σκέψεις και οι ιστορίες πέφτουνε βροχή. Το ρυθμικό κλικ κλικ των πλήκτρων με υπνωτίζει. Δίνω μεγάλη έμφαση στην μορφή και την αίσθηση του πληκτρολογίου. Το θέλω βαρύ στιβαρό με μεγάλα πλήκτρα που αλλάζουν και κουμπώνουν και όταν τα πατάς βγάζουν ένα δυνατό και χορταστικό τακ. Ενίοτε αγαπώ και το πλακέ αθόρυβο με τα βελούδινα λαστιχένια κουμπιά που τα πατάς και βυθίζονται τα δάχτυλά σου μέσα. Πωπω απόλαυση. Γενικά έχω πολλές αισθητηριακές ιδιοτροπίες που σχετίζονται με ήχους, υφές, μυρωδιές και οπτικά ερεθίσματα. Αν κάτι μου δημιουργήσει δυσάρεστη αίσθηση μπορεί να μου προκαλέσει τεράστιο εκνευρισμό και άγχος. Είνα...

  Oh Captain my Captain Σε κάθε επιστροφή του Ήλιου ξυπνάει το εσωτερικό ρολόι της αποτίμησης του έτους αλλά και της ζωής ολόκληρης. Μαζί ξυπνάει και η γιορτινή διάθεση για φιέστες και μεγαλόστομες δηλώσεις τύπου: «Είμαι ακόμα εδώ αντιστεκόμενη στο χρόνο ανοίγοντας πανιά για νέες θάλασσες και νέες κατακτήσεις» και άλλα τέτοια βαρύγδουπα που ενώ ακούγονται γλοιώδη από τη μια, αφήνουν μια πολύ ωραία ψυχική αίσθηση από την άλλη. Κι εκεί είναι που αναρωτιέμαι αν φταίει που δε μας έχουν εκπαιδεύσει να μιλάμε όμορφα στον εαυτό μας. Επιβεβαιώνω ότι δε μας έχουν διδάξει αυτήν την αρετή για να δώσω μεγάλη πάσα στα άστρα που είναι κάθετα για το ποιος είναι ο προορισμός μου σε αυτή τη ζωή. Το αντίστροφο του ευαγγελικού χωρίου «αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου», δηλαδή το αγάπα τον εαυτό σου σαν τον πλησίον σου. Ακούγεται οξύμωρο το ξέρω αλλά έλα που σε αυτόν τον εγωκεντρικό κόσμο υπάρχουν και άνθρωποι που αγαπούν τους άλλους περισσότερο από τον εαυτό τους. Κι όχι δεν μιλάω για τους κοι...

  Οι μέρες της καραντίνας είναι δύσκολες για όλους και μας γεμίζουν σκέψεις και απορίες. Αυτή η λέξη μπήκε ξαφνικά στη ζωή όλων και μας έκανε να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα, που τα θεωρούσαμε δεδομένα. Μας έκανε να εκτιμήσουμε κάτι όταν το χάσουμε. Με όποιον κι αν μιλούσα στο τηλέφωνο, ένιωθε φόβο για το σήμερα και το αύριο. Ξαφνικά όλα απέκτησαν ιδιαίτερη αξία. Ο πρωινός περίπατος, η βόλτα με τους φίλους μας, οι εκδρομές, ο καφές, ακόμα και η δουλειά όσο κι αν δυσανασχετούσαμε μερικές φορές. Μας έλειψε ακόμα και η κίνηση στους δρόμους. Δεν είναι περίεργο όλο αυτό; Σκεφτόμουν ότι αν κάποιος μας έλεγε ότι σε μερικά χρόνια θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον covid-19, έναν αόρατο εχθρό, όπως βλέπουμε στα έργα επιστημονικής φαντασίας, σίγουρα θα γελάγαμε. Και να που τώρα συμβαίνει όλο αυτό. Ο ιός είναι υπαρκτός. Μερικά βράδια σκέφτομαι, άραγε πώς είναι αυτός ο τρομερός ιός που μας στέρησε τη χαρά και τις καθημερινές συνήθειές μας; Πόσο δυνατός είναι που νικάει τον άνθρωπο; Που αλλοι...

Σπανάκι, ο εφιάλτης όλων των παιδιών. Κι αυτό είναι μια παγκόσμια αλήθεια γιατί διαφορετικά δεν θα έτρωγε ο Ποπάυ σπανάκι αλλά κάτι άλλο. Όταν ο  Elzie Crisler Segar  έφτιαξε τον χαρακτήρα του, το στούντιο της παραγωγής του comic υπέδειξε στον καρτουνίστα ο ήρωάς του να τρώει σπανάκι, τυχαίο; Δε νομίζω. Γιατί σου λέει τον Ποπάυ θα τον αγαπήσουν όλα τα παιδιά κι έτσι θα ξεγελιούνται και θα τρώνε το σπανάκι τους. Έτσι με ξεγελούσε κι η μάνα μου και μου πλασάριζε το σπανακόρυζο σαν το φαγητό που θα με έκανε κι εμένα Ποπάυ, μα του κάκου, όσο κι αν αγαπούσα το αστείο ναυτάκι,  το σπανάκι δεν κατέβαινε με τίποτα. Κάθε φορά γινόταν το έλα να δεις για να φάω έστω και μία μπουκιά, μέχρι που το δαιμόνιο παιδικό μυαλό μου σκαρφίστηκε το εξής κόλπο. Αντί να μαλώνω με τη μαμά για το φαγητό, έκανα πως το έτρωγα κι όταν εκείνη δεν κοιτούσε μάζευα το σπανάκι στη μια μεριά του πιάτου έτσι που να φαίνεται μισοάδειο και μετά από λίγο της έλεγα όλο υπερηφάνεια: "Να μαμά κατάφερα να φάω το μι...

Γίγαντες πλακί χωρίς σκόρδο δεν είναι γίγαντες πλακί. Δύσκολο φαγητό χωνευτικώς και διαιτητικώς και πρέπει δυστυχώς να καταναλώνεται με μέτρο κι επειδή δεν χρησιμοποιώ σε πολλά φαγητά σκόρδο κάθε φορά που το αναζητώ βρίσκω τις μισές του σκελίδες χαλασμένες. Τελευταία όμως, προφανώς λόγω ζέστης άρχισαν να μου χαλάνε και τα κρεμμύδια κι αφού λοιπόν είμαι και ολίγον τεμπέλα και βαριέμαι τις πολλές προπαρασκευές στη μαγειρική σκέφτηκα πως είναι φρονιμότερο να αρχίσω κι εγώ να καταψύχω γενικώς τα λαχανικά μου. Τη μέρα λοιπόν που αγόρασα τη μαναβική μου έκατσα μπροστά στην τηλεόραση με τα λεκανάκια μου αραδιασμένα μπροστά μου κι άρχισα να καθαρίζω καρότα, κρεμμύδια, σκόρδα και άλλα κηπευτικά. Όταν καθάριζα τα καρότα μου σκεφτόμουν τις ωραίες σούπες που θα κάνω με αυτά, όταν καθάριζα τα κρεμμύδια μου συλλογιζόμουν πόσο εύκολα και γρήγορα θα  μαγειρεύω τα λαδερά μου. Σαν έφτασα στα σκόρδα όμως μου ήρθαν στο μυαλό όλοι αυτοί οι παππούδες που κατεβάζουν τις σκελίδες ωμές και κυκλοφορούν στον...

Το πατρικό μας σπίτι αν και  βρισκόταν  στην καρδιά της πόλης, είχε μια μεγάλη κατάφυτη αυλή γεμάτη ψηλά δέντρα. Όλα τα ζωντανά της αστική πανίδας μας επισκέπτονταν τακτικά. Σπουργίτια, περιστέρια, καρακάξες, κουκουβάγιες και τα σχετικά, γάτες, ποντίκια, σκυλιά, σαυράκια, βατράχια, φιδάκια, σκαθάρια κλπ. Τα σκαθάρια είδικά και τα λοιπά εντομοειδή ήταν το κάτι άλλο. Κοντά στα συνηθισμένα έρχονταν και μερικά ασύληπτης ομορφιάς. Πασχαλίτσες σε όλα τα χρώματα, κίτρινες, πράσινες, μπλε, ροζ. Πεταλούδες με μεθυστικά φτερά και γούνινα σώματα που είχαν πολύχρωμες ρίγες και βούλες. Μέχρι και οι αραχνούλες είχαν περίεργες αποχρώσεις. Μάλιστα όσο πιο μικρές οι αράχνες τόσο πιο σπάνια χρώματα είχαν. Αυτές τις μικρές μπορούσα και τις έπαιρνα στα χέρια μου και διασκέδαζα πολύ να τις βλέπω να δένουν νήμα στα δάχτυλά μου και να ανεβοκατεβαίνουν σαν γιογιό ακολουθώντας την κίνηση του χεριού μου. Υπήρχαν όμως και κάτι άλλες αράχνες στα σκοτεινά σημεία της αυλής που σου έκοβαν την ανάσα. Κάτι με...

Μια φορά κι έναν καιρό τότε που δεν υπήρχαν ακόμα οι μπαρίστες και που εκείνος που μας έφτιαχνε τον καφέ λεγόταν ακόμα καφετζής ή μπάρμαν, οι καφέδες που κυκλοφορούσαν στις καφετερίες ήταν οι τρεις βασικοί, ελληνικός, γαλλικός και στιγμιαίος. Κι αν μας χώριζε μόνο μια πόρτα με την Ιταλία τα εσπρεσσάκια και τα καπουτσινάκια τα γνώριζαν κυρίως όσοι ταξίδευαν προς τα κει ή ήταν τέλος πάντων μιας πιο εκλεπτισμένης κοινωνικής τάξης.  Όταν άρχισε να γίνεται της μοδός λοιπόν αυτός ο καφές και στα λαϊκότερα στρώματα, αρχίσαμε να τον πίνουμε κι εμείς οι φοιτητές γιατί φραπέ μπορούσαμε να πιούμε και στο σπίτι μας. Από όλους μου τους φίλους εγώ ήμουν η πιο άσχετη. Τόσο άσχετη που έλεγα στη σερβιτόρα θέλω ένα καπουτσίνο γλυκό με γάλα. Κι ευτυχώς που η σερβιτόρα ήταν φίλη μας και δεν κυκλοφόρησε το ρεζιλίκι παρά έξω.  Συπτωματικά όταν ξεκίνησα να πίνω αυτόν τον καφέ κάθε φορά που μου ερχόταν το φλιτζάνι, επάνω στο αφρόγαλα υπήρχαν πάντα ωραία σχεδιάκια, λουλούδια, αρκουδάκια, καρδούλες κλπ...

 Πολλές φορές παγιδεύτηκα στον υπερβάλλοντα ζήλο του να κάνω κάτι καλό για τον συνάνθρωπό μου. Νόμιζα πως η φιλανθρωπία ή καλύτερα η αλληλεγγύη είναι ένας μαραθώνιος υπερπροσπάθειας. Να είσαι διαρκώς παρών για κείνους μου δυσκολεύονται ποικιλοτρόπως, υλικά, ψυχικά, σωματικά, πνευματικά. Αυτήν μου την παρανόηση πρόσφατα την πλήρωσα ακριβά με μια σοβαρή περιπέτεια υγείας. Εκεί κάπου συμμαζεύτηκα και είπα φτάνει. Πρέπει να κοιτάξω και μένα και κυρίως για το χατήρι της οικογένειάς μου και των φίλων που με αγαπούν. Και νομίζω πως αρχίζω και τα καταφέρνω καλά. Δεν το κρύβω όμως πως στην πίσω μεριά του κεφαλιού μου μια μικρή φωνή μου λέει πως ε, είναι δα και λίγο εγωιστικό αυτό.  Και να που έσκασε σαν βόμβα ο θάνατος ενός υπέροχου καθηγητή που είχα τη χαρά να γνωρίσω στα φοιτητικά μου χρόνια. Ήταν κάτι σαν θαύμα για μένα όταν ανέλαβε ένα βασικότατο μάθημα του κορμού το οποίο μου ήταν αδύνατον να το περάσω. Ένα μάθημα που με τον προηγούμενο διδάσκοντα μου φαινόταν αστροφυσική και με τ...

Τι κι αν μεγάλωσα σε ένα σπίτι με αυλή κατάφυτη από δέντρα και λουλούδια. Τι κι αν η μάνα μου μπόρεσε και είχε κάνει το διαμέρισμά μας ζούγκλα. Στα χέρια μου όλα τα φυτά πεθαίνουν. Έχω γίνει από εκείνες τις γραφικές κοπέλες που λιγουρεύονται τα σπίτια των αλλονών στο διαδίκτυο. Όχι τα πλούσια και τα μεγάλα, αλλά εκείνα τα μικρά και  ηλιόλουστα με τις λογής, λογής πρασινάδες αραδιασμένες παντού, καλλωπιστικά φυτά εσωτερικού χώρου, με εκείνα τα παράξενα ονόματα που δεν πρόκειται να τα μάθω ποτέ.  Κατά τα λεγόμενα των έμπειρων "κηπουρών" τα φυτά πεθαίνουν για τρεις βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι το λιγοστό ή το παραπανίσιο νερό. Μα αλήθεια ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πόσο είναι τέλος πάντων το πολύ ή το λίγο νερό. Ακόμα και τις φορές που παράχωνα το δάχτυλό μου στο χώμα της γλάστρας για να δω αν έχει φύγει η υγρασία, ακόμα και τότε τα έκανα θάλασσα. Ο δεύτερος λόγος είναι η ασφυξία. Όταν λέει η γλάστρα δεν έχει τρυπούλες να στραγγίζει το νερό τότε το φυτό πνίγεται. Αυτό νόμιζα...

  Λέω να επιστρέψω σε κείνα τα παρκαρισμένα τα όνειρα που στέκονταν για χρόνια στην άκρη και τα λογάριαζαν οι άλλοι τάχα για φαντασιοπληξίες.  Λέω να επιστρέψω σε εκείνη τη φάση που πίστευα πως με λίγη καλή θέληση και προσπάθεια όλα είναι δυνατά. Λέω να επιστρέψω πάλι στις λέξεις που για καιρό τις απέφευγα αποκαρδιωμένη πιστεύοντας πως κανείς δεν θέλει να τις διαβάσει. Λέω να επιστρέψω σε όλες εκείνες τις ιστορίες των ανθρώπων και τόπων που έχω φυλαγμένες στο συρτάρι και ανυπομονώ να μοιραστώ μαζί σας.  ΥΓ. Μείνατε για πολλά χρόνια σύντροφοί μου σε ένα διακριτικό ταξίδι αφήγησης. Σήμερα μετά από αρκετά χρόνια αναμονής είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω πως το πρώτο μου λογοτεχνικό παιδί πρόκειται να εκδοθεί. Μια νέα εποχή αρχίζει για μένα και σε αυτή τη νέα εποχή θέλω να βάλλω και τούτο εδώ το ιστολόγιο. Θέλω να το ανανεώσω αλλάζοντάς του όνομα, δίνοντάς του ένα ελληνικό και τι πιο ταιριαστό από κάτι γατίσιο. Γατόσφαιρα λοιπόν. 

΄ Για κάποιο λόγο νιώθω ότι τα έχω πει όλα. Αρκούμαι στο να γεμίζω την ημέρα μου με εικόνες. Χαζεύω τα δέντρα, πιάνω φιλίες με τις γάτες, ρεμβάζω.  Τόπος, ανατολική Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα  γατοχώρι  και πέριξ Τίτλος: Ανθολόγιο Το λες και φωτογραφικό ημερολόγιο Η λεύκα της πλατείας Τριλόφου Ο Έκτορας, ο μουσαφίρης του φροντιστηρίου μας στην Καρδία που περνάει καθημερινά για να μας χαιρετήσει.  Οι τριανταφυλλιές μας ατελείωτοι κάμποι Ο μπαλκονόγατός μου ο Νίτζα  Και μαραθώνιες μπαλκονάδες Για τους φίλους που έχετε Pinterest  θα χαρώ να με ακολουθήσετε  https://gr.pinterest.com/christi_petaloti/christi-petaloti/