ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

Για το  Αριστάκι Μια φορά κι έναν καιρό, (όχι και τόσο μακρινό όσο φανταζόμαστε), ζούσε ένας άρχοντας σε μια όμορφη, μικρή πόλη που του ανήκε σχεδόν ολόκληρη. Τα σπίτια, τα καταστήματα, τα άλση και τα πάρκα ήταν όλα κομμάτι της περιουσίας του κι αν κάτι δεν το κατείχε, έβρισκε πάντα τον τρόπο να το αποκτήσει.  Αυτός ο άρχοντας είχε πλούτη πολλά και μαζί με τους ''φίλους'' του,  διαφέντευε τους κατοίκους της πόλης για έτη πολλά! Δήμαρχο όλοι τον φώναζαν κι ενώ κανένας δεν τον συμπαθούσε, πάντα στις εκλογές έβγαινε πρώτος. Βλέπετε όλοι οι κάτοικοι της πόλης του χρωστούσαν χάρες κι αν τολμούσε κανείς να τον αμφισβητήσει, έχανε τη δουλειά του ή το σπιτικό του. Ο άρχοντας το είχε μεγάλο καμάρι που είχε φτιάξει την ωραιότερη πόλη στη χώρα. Περπατούσε κορδωμένος στους ανθοστόλιστους πεντακάθαρους δρόμους της, απολάμβανε το ρόφημά του στα κοσμικά στέκια της πλατείας και υποδεχόταν τους επιφανείς καλεσμένους που έρχονταν για να θαυμάσουν το μέρος. Οι κάτοικοι όμως της ...

Για το Αριστάκι... Ιστορίες του καφενέ... Γύρος τρίτος ! Η ιστορία που θα σας διηγηθώ δεν έχει περίπλοκο νόημα, μήτε ευφάνταστη πλοκή. Είναι μια απλή καθημερινή ιστορία της διπλανής πόρτας, μια καθημερινή ιστορία του καφέ, πού ίσως έχει κάτι να μας πει... Ήταν ένα από τα πολλά ράθυμα μακρόσυρτα κι ανέμελα Θεσσαλονικιότικα μεσημεράκια της φοιτητικής μας ζωής, όπου η φιλεναδούλα μου κι εγώ είχαμε πάρει τον κατήφορο για τα στέκια της πόλης. Είχε λιακάδα και είπαμε να αράξουμε στο αγαπημένο μας, στα αρχαία του Γαλερίου, με όλη την αφρόκρεμα της εναλλακτικής νεολαίας. Πιάσαμε μια προεδρική θέση στην τζαμαρία με θέα τα ανάκτορα και την περατζάδα. Τι ωραία που ήταν, με τα ζεστά καφεδάκια στο χέρι πάνω στο λευκό μάρμαρο του τραπεζιού και τον ήλιο κόντρα να λούζει την πρώιμη νιότη μας. Κι όσο εμείς τεμπελιάζαμε, μια παρέα στο διπλανό τραπεζάκι πάσχιζε να βολευτεί όσο καινούρια μέλη προσθέτονταν κάθε τόσο στο μπούγιο. Ένας από αυτούς μας πλησίασε ευγενικά και μας παρακάλεσε αν ...

Με τη βροχή τα σαλιγκάρια, με τη βροχούλα κι εγώ.   Αθλητικά παπούτσια, φουξ τσάντα, φιστικί χειροποίητο do it yourself πλεκτό πανωφόρι και ροζ σκουφί. Ενδεχομένως με ένα καλύτερο σκούφο να περνιόμουν και για χίπστερ. Σιγά με τέτοιο κατακλυσμό μη κάθεται ο κόσμος να κοιτάει εμένα. Όρεξη με είχε! Εμε εσύ είσαι που το λες; Ειδικά με τέτοιο παλιόκαιρο και τέτοιο γενικότερο ψυχοπλάκωμα, όλοι προσέχουν μια παρδαλή τρελή που έχει ντυθεί πελώριο φιστίκι και βγάζει φωτογραφίες στη μέση του δρόμου κάτω από τη βροχή!  Πρώτη στάση στην Αγία Σοφίας με Ερμού κι ένας γύφτος παλιατζής και πλακατζής, κορνάρει και σταματάει το ντάτσουν και την κυκλοφορία για να με καλαμπουρίσει.  -Φιλινάδα, φιλινάδα! Ντε μι τραβάς κι εμένα μια φουτογραφία που είμι ωραίος;  -Όσες θες!  Άλλα πάνω στη στροφή και την κίνηση πού να γίνει δουλειά;   Πάντως το γεγονός είναι πως είδε ο γύφτος τη γενιά του κι αγάλλιασε η καρδιά του!   Όχι τίποτις άλλο δηλαδής, ...

Μας βρίσκει η νύχτα σ' ένα μπαρ που λέγεται... Η Αλεξάνδρα μας προσκάλεσε να μοιραστούμε μαζί της μία βραδινή μας έξοδο σε ένα μπαρ κι εμένα μου μύρισε ζεστό κονιάκ και σοκολάτα. Δεν θα ταν καθόλου υπερβολή να σας πω πως τη μισή μου ζωή την έχω βγάλει σε ένα μπαρ αλλά όχι για τον λόγο που νομίζετε.. Πριν όμως αρχίσω να σας λέω, ανάμεσα στο κείμενο θα παρεμβαίνουν και κάποιες εικαστικές πινελιές από διάσημα έργα που σχετίζονται με το θέμα μας.  Edward Hopper Nighthawks   Ήδη από προχθές είμαστε σε αυτήν την νυχτερινή διάθεση, λίγο παράξενο για τα δεδεμένα μου μιας και σας έχω συνηθίσει να σας γράφω για ιστορίες του καφέ... κι όμως υπάρχει και μια οινοπνευματώδης Χριστίνα μέσα μου που απλώς τον τελευταίο καιρό την έχει φάει λίγο η κλεισούρα, διότι το σπορ της βραδινής εξόδου είναι δαπανειρότατον και επικίνδυνο μπορώ να πω αν κυκλοφορείς με αμάξι. Edward Burra The Snack Bar Πολύ καλά ακούσατε, τη μισή μου ζωή την έχω περάσει στα μπαράκια. Όχι, ούτε ba...

Είναι μεγάλος ο κάμπος των Σερρών, μεγάλος και καταπράσινος. Δροσερός, εύφορος, ηλιόλουστος, νοτισμένος και προπάντων φιλόξενος και γενναιόδωρος. Πόσες και πόσες φαμίλιες δεν έχουν τραφεί από τα δώρα αυτού του κάμπου. Οικογένειες μεγάλες με πολλά παιδιά και άλλα τόσα ψυχοπαίδια. Στις αποθήκες των αγροτόσπιτων φυλάγονταν τα βαρέλια με το τουρσί και τα παστά τα ψάρια. Αποθέματα που γλύτωσαν πολλά μικρά παιδιά από την ασιτία στα δύσκολα χρόνια της κατοχής. Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, σε ένα μικρό χωριό κοντά στις όχθες του ποταμού Στρυμόνα, μια γυναίκα μόνη με δυο παιδιά στην αγκαλιά κι ένα τρίτο στην κοιλιά κι ο σύζυγος στο μέτωπο στην Αλβανία. Το σπιτάκι μικρό με φάτσα στον κεντρικό δρόμο του χωριού, την οδό  Όχι (τιμητικό όνομα που δόθηκε αργότερα), τα χωράφια πίσω, κάμποσο δρόμο μακριά με το γαϊδούρι. Ψυχοπαίδια πέντε. Άλλα φτωχά, άλλα ορφανά και η γυναίκα μόνη, μόνη όπως κι όλες οι άλλες γυναίκες του χωριού. Όλο το βιος της φαμίλιας έβγαινε από τα αμπέλια και τα κόκκινά το...

Κάτι ετοιματζίδικο για σήμερα γιατί είμαι λίγο εξαντλημένη. Ένα παλιό μου διηγηματάκι που δημοσιεύτηκε σε ένα μικρό επετειακό τεύχος για το ετήσιο φεστιβάλ Φαντασίας που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη από μία ομάδα δραστήριων νέων. Η ιστορία μιλάει για την Τζένη την κολλητή μου, η οποία εκείνη την περίοδο εργαζόταν στην επαρχία, περιοδεύοντας σε αγροτικά χωριά εκπονώντας γεωπονικές μελέτες. Κι επειδή οι μετακινήσεις στην ελληνική επαρχία έχουν πάντα κάτι το τρομακτικό, η ιστορία διαμορφώθηκε με τον τρόπο που θα δείτε παρά κάτω.  Άδυτο Σκυμμένη πάνω από ένα βουνό φακέλους , η Τζένη   κοιτούσε ανήσυχα   κάθε τόσο το ρολόι της.   Όσο η ώρα περνούσε,   τόσο το σκοτάδι   πύκνωνε έξω και η αναθεματισμένη δουλειά στο γραφείο δεν έλεγε να τελειώσει. Είχαν μαζευτεί στο κεφάλι της   όλα εκείνα που την έβγαζαν έξω από τα ρούχα της.   Οι   αμέτρητες απλήρωτες υπερωρίες, το άξεστο αφεντικό   με τη βαριά κολόνια που την φόρτωνε διαρκώς ...