ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...

  Είναι γνωστή η ρήση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Φλάβιου Ρενάτου Βεγέτιου : «αν θες ειρήνη να ετοιμαστείς για πόλεμο» (Si vis pacem, para bellum) και η σοφία που κρύβει για τη ζωή είναι εντυπωσιακή. Η βία που υπάρχει ολόγυρά μας (σωματική, ψυχική, λεκτική) καθιστά την «ειρήνη» ένα ακριβό αγαθό. Πολλές φορές δεν αρκεί να είμαστε φιλήσυχοι άνθρωποι για να διατηρήσουμε τη γαλήνη στη ζωή μας   αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μάχη. Ναι οι συγκρούσεις είναι πράγματι εξαντλητικές και αφήνουν σημάδια αλλά αυτό συμβαίνει γιατί πολλές φορές ανταποδίδουμε τα πυρά που δεχόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Ανταποδίδουμε τις φωνές με φωνές, τις προσβολές με προσβολές κοκ ξεχνώντας πως οι αντίπαλοί μας είναι συχνά άνθρωποι που έχουν το ακαταλόγιστο και θρέφονται από τέτοιες πρακτικές. Η σύγκρουση θέλει προετοιμασία και στρατηγική, συμμαχίες και πνευματική διαύγεια. Ο πόλεμος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της επιβίωσής μας και ναι πράγματι είναι Τέχνη. @Kristi_petaloti ΥΓ. Σας ευχαριστώ εκ των προ...

  Σε συνέχεια με την προηγούμενη πόσο συχνά καταπιέζουμε τον εαυτό μας για να είμαστε συμπεριληπτικοί. Τα συναισθηματικά ξεσπάσματα όταν δεν είναι κανόνας είναι πράξη αυτοσεβασμού και αυτοπροστασίας. Την στιγμή που νιώθουμε πνιγμένοι δεν γίνεται να βάλουμε σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό μας. Όλοι μας δικαιούμαστε έναν ζωτικό χώρο μέσα στον οποίο ορίζουμε οι ίδιοι τις αντοχές μας. Αν η Περσεφόνη για παράδειγμα είναι σπουδαίο άτομο αλλά η παρουσία της μας είναι επιβαρυντική ακόμα και για λόγους που δεν βγάζουν νόημα δε θα πρέπει να καταπιέσουμε την ανάγκη μας να την κρατήσουμε μακριά. Μπορεί τη στιγμή του ξεσπάσματος μας να μην είμαστε κατανοητοί αλλά είναι η στιγμή της μετάβασης από μία ανισόρροπη κατάσταση σε μια νέα που θα πάρει χρόνο για να μορφοποιηθεί. Σε αυτό το στάδιο κάποιες επιφανειακές συναναστροφές θα τερματιστούν και κάποιοι ουσιαστικοί δεσμοί θα πάνε ακόμα πιο μακριά. Όμοια και κάποιες συνήθειες και συμπεριφορές. Ακόμα και το ίδιο το σώμα θα αλλάξει. Η όψη μας, η βιολογία μ...

  Πόσες φορές ενηλικιώνεται ο άνθρωπος; Όσες χρειάζεται θα πω. Στα είκοσι παίρνεις για πρώτη φορά την ελευθερία στα χέρια σου, μια ελευθερία που την παρανοείς και την ξοδεύεις αλόγιστα. Θέλεις να ζήσεις και να δοκιμάσεις πράγματα και λες σε όλα ναι κι αυτά τα ναι μια μέρα σε εκδικούνται. Ευτυχώς όμως έρχεται η δεύτερη ενηλικίωση εκεί κοντά στα σαράντα που σου λέει πως ήρθε η ώρα μάθεις να διαχειρίζεσαι αυτήν την ελευθερία προς όφελός σου. Το καμπανάκι του χρόνου και της νιότης που θα αρχίσει να σε εγκαταλείπει σου θυμίζουν ότι δεν χρωστάς σε κανέναν τίποτα παρά μόνο στον εαυτό σου. Χρωστάς τις βόλτες που σε ευχαριστούν με τον τρόπο που εσύ γουστάρεις. Χρωστάς τις ώρες ανάπαυσης χωρίς να πρέπει να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν. Χρωστάς τους φίλους που σου δίνουν χαρά και χαμόγελα και όχι εκείνους που θα σε ψυχοπλακώσουν.  Στον κόσμο που ζούμε οι εξουσίες χρειάζονται στρατιώτες. Εκκλησία, Κράτος, Επαναστάσεις όλοι χρειάζονται στρατιώτες να αγωνιστούν για λογαριασμό τους. Η Εκκλησ...

To post or not to post this is the question Μικρά σχέδια για μικρές-μεγάλες σκέψεις. Μελαγχολώ άρα υπάρχω Και πώς να μη μελαγχολεί κανείς με όσα τον περιτριγυρίζουν. Ζούμε σε παράλογες αποπνικτικές μέρες. Ένταση, διχόνοια και φανατισμός παντού. Ξαφνικά γέμισε ο τόπος με φρενοβλαβείς που απειλούν να σφάξουν συμπολίτες (ο λόγος γνωστός). Με ανθρώπους που ενώ θα έπρεπε να λάβουν κάποια ιατρική βοήθεια παρακινούνται και στρατολογούνται αντ' αυτού από παραθρησκευτικές και παρακρατικές σέκτες. Και μια πονηρή σκέψη. Μήπως για αυτό το λόγο παγκοσμίως παραμελείται ο τομέας της ψυχικής υγείας; Για να υπάρχουν εύκολα χειραγωγίσιμοι άνθρωποι; Λέω εγώ τώρα... Ναι είναι αλήθεια Κάποιοι θέλουν να είναι δίπλα σου μόνο και μόνο για να μετράνε πόσες φορές έπεσες και να σου κουνάνε χαιρέκακα το δάχτυλο. Τάχα μου από αγωνία για την πρόοδό σου την οποία μάλλον δεν την βλέπουν γιατί πολύ απλά θέλουν να κατακτήσεις τους στόχους που μόνο εκείνοι θεωρούν αξιόλογους και μόνο τότε θα καταδεχ...

Χ ρόνο με το χρόνο γίνομαι όλο και πιο μοναχική ή μάλλον πιο ανεξάρτητη. Κάποτε χρειαζόμουν πάντα κάποιον δίπλα μου για να νιώθω ασφαλής κι αυτό γυρνούσε πολλές φορές εις βάρος μου. Ξέρεις, τα γνωστά. Όλες αυτές οι εκπτώσεις που πρέπει να κάνεις για να κρατήσεις τους άλλους δίπλα σου και οι προσαρμογές του εαυτού σου για να ταιριάξεις στα γούστα των άλλων. Αυτή η πόλη όμως, μου υπενθύμιζε πάντα πως δεν ήμουν δα και τόσο μόνη. Μόλις της αφέθηκα μου χάρισε όλους της τους θησαυρούς Κάποτε, θυμάμαι, πριν δέκα χρόνια ήταν εξαιρετικά παράτολμο να κάθεσαι μόνος στο πάρκο. Ειδικά για τις κοπέλες ήταν σχεδόν απαγορευτικό. Η παλιά νοοτροπία που ήθελε τους δημόσιους χώρους να είναι μόνο για τους περιθωριακούς έκανε πράγματι τα πάρκα και τις πλατείες επικίνδυνα μέρη για νεαρά κορίτσια. Όπως αντίστοιχα απαγορευτικό ήταν για μια κοπέλα να πίνει μόνη της καφέ. Στις κακές γλώσσες αυτό μεταφραζόταν ως «γυναίκα μόνη ψάχνει». Ευτυχώς όμως όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Μέσα στα όσα άσχημα που ...

Έρχεται μια στιγμή που συνειδητοποιείς πως πράγματι, κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Το ήξερες, στο έλεγαν αλλά εσύ για κάποιο λόγο έλεγες πως υπάρχει μέσα σε όλους το καλό. Κι όλο έδινες δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες κι όλο έκανες πως δεν έβλεπες κι όλο έβρισκες διάφορα ελαφρυντικά. Μέχρι που ξέμεινες από χρόνο κι αντοχές. Είναι πολύ εύκολο στα είκοσι σου να παραβλέπεις όλη τη στραβωμάρα του κόσμου. Πρώτον γιατί εκπαιδεύτηκες από το σπίτι σου κατά τέτοιο τρόπο. Μουδιασμένος ακόμα από την οικογενειακή πλύση εγκεφάλου, συνεχίζεις να είσαι το καλό παιδί που πειθαρχεί και υπακούει γιατί πολύ απλά μόνο έτσι θα αξίζει την αγάπη των άλλων. Δεύτερον γιατί είσαι πιτσιρικάς και έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου. Έχεις την πολυτέλεια του χρόνου να ρίξεις τον εαυτό σου για χάρη του άλλου, αφού στο μέλλον κάπου, κάπως, κάποτε θα ανταμειφθείς για αυτό. Ή πολύ απλά γιατί ο χρόνος σε εξαπατά και σε παραμυθιάζει πως τα καλύτερα έρχονται. Έλα μου όμως πως τα καλύτερα δεν έρχονται αλλά δημιουργούν...

Η μεγάλη παραδοξότητα του ανθρώπου, να μη συμβαδίζει πάντα η διάνοιά του με την ψυχή του. Ανεξήγητο φαινόμενο το πώς γίνεται  κάποιος να έχει υψηλά ιδανικά και ωραίο τρόπο σκέψης αλλά καρδιακά να είναι βόρειος πόλος. Σκληρός και αλαζόνας. Και στον αντίποδα αυτού να υπάρχουν πρόσωπα που φαινομενικά δεν έχουν τίποτα να μας δώσουν αλλά μέσα τους η ψυχή τους να είναι γεμάτη αγάπη. Στις μέρες μας οι ταμπέλες φοριούνται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Έτσι το έφερε η κρίση, έτσι το έφεραν οι πολιτικές εξελίξεις. Συναντάς έναν άνθρωπο που αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική ισότητα, την ελευθερία λόγου και σκέψης, αλλά αν τύχει κάποιος να προφέρει μια άλλη γνώμη και να «προσβάλει» την αυθεντία του, τότε ξαφνικά μεταλλάσσεται σε κάτι πολύ αποκρουστικό. Κι εκεί είναι που στέκεσαι αμήχανος μπροστά στο θέαμα και λες: «Δεν είναι δυνατόν». Κι άλλες φορές συναντάς άτομα με τα οποία σε χωρίζει ένα τεράστιο χάσμα σκέψης αλλά είναι τόσο πρόθημα να σε ακούσουν και να αγκαλ...

«Δεν πάω πλέον θάλασσα γιατί ο κόσμος με κοιτάει κάπως». Ναι, το ακούω πολύ συχνά τώρα τελευταία. Κι ο λόγος φυσικά γιατί πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι αντλούν χαρά από το να σχολιάζουν τις ατέλειες των άλλων και κυρίως τα παραπανίσια κιλά. Ο φάκελος βάρος είναι τεράστιος και δεν ξεμπερδεύεις έτσι εύκολα. Στην ιατρική, μονάχα η παθολογική παχυσαρκία θεωρείται επικίνδυνη και ειδικά όταν σχετίζεται με το λίπος που συσσωρεύεται γύρω από τη μέση. Αντιθέτως οι λιποαποθήκες στα υπόλοιπα σημεία του σώματος (βλέπε περιφέρεια, πόδια, μπράτσα) δεν επηρεάζουν καθόλου μα καθόλου την υγεία του ατόμου. Στα μάτια όμως του κόσμου ακόμα και λίγα παραπάνω πιασίματα στο κάτω μέρος του κορμού, λίγη χαλάρωση ή λίγη κυτταρίτιδα είναι ικανά να ρίξουν μία γυναίκα κατά κύριο λόγο (γιατί άραγε;) στο πυρ το εξώτερον. Να ήταν όμως μόνο τα κακόβουλα μάτια των περαστικών πάει στο διάολο, είναι και τα πικρόχολα σχόλια του περίγυρου. Αυτός ο αχόρταγος περίγυρος που ηδονίζεται τόσο μα τόσο π...

«Δε μου αρέσει να συμβιβάζομαι.» «Τα θέλω όλα ή τίποτα.» «Δε γουστάρω τα ημίμετρα.»  Φράσεις που ακούω συχνά από διάφορους ανθρώπους εδώ κι εκεί. Κοινό γνώρισμα όλων αυτών η μεγάλη ψυχική ένταση και το αμετακίνητο της θέσης τους. Άνθρωποι συχνά απογοητευμένοι από τη ζωή τους ή καλύτερα θυμωμένοι με τη ζωή τους που προτιμούν να βιώνουν μία σκληρή πραγματικότητα αντί να προσαρμοστούν σε κάτι που δε χωρά στα πρότυπά τους. Αυτή η σκληρή κατάσταση μπορεί να αφορά στα επαγγελματικά τους, στα κοινωνικά τους ή πιο συχνά στα συναισθηματικά τους. Και τι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ήρωες της καθημερινότητας ή αυτοκαταστροφικές ιδιοσυγκρασίες; Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με τις περίεργες καταστάσεις που όλοι μας λίγο πολύ καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε αργά ή γρήγορα. Πόσοι άραγε άνθρωποι από εμάς είχαν την τύχη ή και την ατυχία να έρθουν τα πράγματα βολικά στη ζωή τους. Να έχουν πάει όλα βάση προγράμματος; Και κατά πόσο αυτό τελικά μπορεί να θεωρηθε...

Στο δικό μου σύμπαν υπάρχουν μονάχα αρρενωπές γυναίκες και θηλυπρεπείς άντρες. Γυναίκες με τιμή και θάρρος που δε ξοδεύονται για να κάνουν τα χατίρια του εραστή τους. Γυναίκες που δεν τσαλαπατούν την αξιοπρέπειά τους για να μη μείνουν μόνες. Γυναίκες που τολμούν και μιλούν, που αγαπούν τον εαυτό τους και δε βασανίζουν το σώμα τους και την ψυχή τους για να γίνουν εκείνα τα αντικείμενα του πόθου που φαντασιώνονται οι φαλλοκράτες αυτού του κόσμου. Γυναίκες που μεγαλώνουν όμορφα χωρίς το φόβο του γήρατος, γυναίκες που απολαμβάνουν και εκτιμούν την τροφή δίχως να υπολογίζουν θερμίδες και βάρος. Γυναίκες όμορφες, μοναδικές με την προσωπική της σφραγίδα η κάθε μια κι όχι ρέπλικες ενός κακόγουστου μοντέλου. Γυναίκες που γεννιούνται μητέρες και που δε γεννούν για να γίνουν μητέρες. Άνδρες με τρυφερότητα και ευαισθησία που δεν ντρέπονται να δείξουν τις αδυναμίες τους και να φανερώσουν τα κενά τους. Άνδρες που δεν κανιβαλίζονται για ν' αποδείξουν πως είναι άντρες. Άνδρες γεμάτοι αγάπη ...

Γιατί άραγε η καλοκαιρινή ζέστη να αφυπνίζει τόσο πολύ το μνημονικό και να ανασύρει κάθε λογής περιστατικό και ευτράπελο; Ιδού η απορία. Ήταν τελευταία μέρα της εξεταστικής λοιπόν, καλοκαίρι και πάλι και για κάποιο λόγο που δε θυμάμαι ιδιαίτερα, είχαμε ξεμπερδέψει νωρίς με το μάθημα, ενώ είχε προηγηθεί άσχημο ξενύχτι. Άγρυπνη όπως ήμουν άφησα τη σχολή πίσω μου και είπα να κατευθυνθώ προς το κέντρο για να πληρώσω κάτι λογαριασμούς. Ομολογουμένως ήταν πολύ πρωί για μένα, το κλασικό παράδειγμα Θεσσαλονικιάς φοιτήτριας κι αν συνυπολογίσουμε την αϋπνία και την κόπωση της εξεταστικής, ε, δε θέλει και πολύ μυαλό να φανταστεί κανείς σε τι διανοητική κατάσταση βρισκόμουν. Παίζει ρόλο όμως αυτό που σας λέω, δώστε βάση. Δεν είχα απομακρυνθεί πολύ, που λέτε, από την πανεπιστημιούπολη και τσουπ εμφανίζεται μπροστά μου ένας κύριος απροσδιορίστου ηλικίας αλλά νεανικής όψεως με μία ανατομία προσώπου που θα τραβούσε ακόμα και τα πιο αδιάφορα βλέμματα. Όχι, όχι για την ομορφιά του, ακριβώς το αν...

Είναι στ΄ αλήθεια σκληρό το αντάμωμα με το μέσα μας. Θέλει υπομονή να σταθείς εμπρός του και να μη το βάλεις στα πόδια. Να αναμετρηθείς με το βάθος του και τις προκλήσεις που σου φέρνει στο διάβα σου. Κάποιοι αρχέγονοι φόβοι στέκουν εκεί και σου φράζουν το δρόμο. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα είναι ενσαρκωμένοι σε πραγματικά πρόσωπα της καθημερινότητά μας που μόνο αν καταλάβουμε πως είναι οι προβολές του μυαλού μας θα μπορέσουμε να τους υπερνικήσουμε. Τα πράγματα είναι απλά, πιάνεις έναν αγαπημένο από το χέρι και περπατάς. Τουλάχιστον έχουμε πάντα αυτή την ευχέρεια να παίρνουμε μαζί μας και συμμαχητές σε αυτόν τον αγώνα. Μα προσοχή, συμμαχητές για να βγούμε παρέα από το λαβύρινθό μας και όχι θύματα που θα τα τραβήξουμε στο βαθύ μας σκοτάδι. Κι εκεί θέλει σοφή κρίση για να ξεχωρίσεις ποιοι έχουν αυτά τα κότσια και τη λεβεντιά να παλέψουν στο πλάι σου. Ποιοι θέλουν πράγματι να βρεις το ξέφωτο σου και όχι να σε χώσουν χαιρέκακα ακόμα πιο βαθιά στην απελπισία. Και πώς χωρίζε...