Το κυνηγόσκυλό μου κι εγώ

 Η καινούρια μέρα ξεκινά με τον ρυθμικό ήχο του τακ τακ να μου λέει καλημέρα. Όχι δεν πρόκειται για το εκκρεμές του ρολογιού αλλά για την ουρά της Roxy, της ημίαιμης κυνηγοσκυλίτσας μου. Η Roxy δεν είναι το μοναδικό τετράποδο της οικογένειας αλλά είναι αυτό που λέμε προσωπικός φίλος. Θα σηκωθώ, θα πλυθώ και θα είναι εκεί, έξω από το μπάνιο να με περιμένει. Θα μυρίσει την ενυδατική κρέμα στα χέρια μου, θα μυρίσει τον αχνιστό καφέ στο μπρίκι, θα σηκωθεί στα πίσω πόδια  σαν ακούσει το χρουτς χρουτς της σακούλας με το ψωμί. Θα κάνει τρεις ακροβατικές σβούρες πριν πάρει το κέρασμά της κι έπειτα θα ξαπλώσει στα πόδια μου κάτω από το γραφείο του υπολογιστή. 

 Όταν την περιμάζεψα από τους δρόμους ένα χρόνο πριν, ήταν το πιο ζωηρό σκυλί που είχα συναντήσει στη ζωή μου. Λογικότατο αφού κατά βάση είναι κυνηγόσκυλο. Ανήσυχη, ζημιάρα, ανυπάκουη, φωνακλού, λαίμαργη και κλέφτρα. Ένα σκυλί που αν το έπαιρνε κάποιος άλλος σίγουρα θα κατέληγε και πάλι στο δρόμο. Κι όμως αυτό το δύστροπο τετράποδο κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο να μπορεί να συμμορφώνεται και μόνο με ένα αυστηρό βλέμμα που θα της ρίξω. Και το παράδοξο της ιστορίας είναι πως όσο πιο αυστηρή γίνομαι μαζί της, τόσο πιο πολύ κολλάει μαζί μου. Ε πείτε μου, πώς να μην συγκινηθώ μετά; 

 Κάθε μήνα της μαθαίνω και μια καινούρια εντολή στην οποία ανταποκρίνεται με τρεις τρόπους. Είτε ακούγοντας μια λέξη, είτε βλέποντας μια κίνηση, είτε ακούγοντας έναν ήχο. Αυτό θα έλεγα πως είναι και το μεγαλύτερο ταλέντο της, το να ανταποκρίνεται άμεσα στις διαθέσεις του άλλου. Αν σηκωθώ να χορέψω να σηκωθεί να κυνηγήσει τα πόδια μου, αν χτυπήσω θα πεταχτεί να δει αν έπαθα κάτι, αν φωνάξω θα τρέξει να δει τι θέλω, αν τραγουδήσω θα τραγουδήσει κι εκείνη κι αν κλάψω θα έρθει να με παρηγορήσει.

 Στη Roxy λοιπόν που συμπληρώνει αυτές τις μέρες έναν χρόνο ζωής, εύχομαι χρόνια πολλά και ελπίζω να καταφέρει να με ανεχτεί σαν αφεντικό της για το υπόλοιπο της σκυλίσιας ζωής της.