ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

Ανάμεσα σε όλα τα παραμύθια που διάβαζα μικρή πάντα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο Τζακ κι η φασολιά. Επιτέλους έλεγα και μια ιστορία που δεν έχει όμορφες πριγκίπισσες και βασιλόπουλα, ούτε κακές μάγισσες που θέλουνε να φάνε τα παιδάκια. Φανταζόμουν εκείνη τη μεγάλη φασολιά που ψήλωνε και οδηγούσε σε έναν καινούριο μαγικό τόπο και ήθελα τόσο πολύ να φυτέψω κι εγώ μια τέτοια στην αυλή. Αυτό το καλοκαίρι όμως σαν καλό οιωνό μου φέρανε φασολάκια πολλά. Κι όταν λεώ πολλά εννοώ πάρα πολλά! Φρέσκα φασολάκια του αγρού, καταπράσινα και λαχταριστά. Ευτυχώς όμως που είναι από εκείνα που δε χρειάζεται να τα κόβεις γύρω, γύρω. Ξανά μανά Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και από σήμερα μετράω επίσημα αντόστροφα για τα γεννέθλιά μου που πλησιάζουν.

΄ Για κάποιο λόγο νιώθω ότι τα έχω πει όλα. Αρκούμαι στο να γεμίζω την ημέρα μου με εικόνες. Χαζεύω τα δέντρα, πιάνω φιλίες με τις γάτες, ρεμβάζω.  Τόπος, ανατολική Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα  γατοχώρι  και πέριξ Τίτλος: Ανθολόγιο Το λες και φωτογραφικό ημερολόγιο Η λεύκα της πλατείας Τριλόφου Ο Έκτορας, ο μουσαφίρης του φροντιστηρίου μας στην Καρδία που περνάει καθημερινά για να μας χαιρετήσει.  Οι τριανταφυλλιές μας ατελείωτοι κάμποι Ο μπαλκονόγατός μου ο Νίτζα  Και μαραθώνιες μπαλκονάδες Για τους φίλους που έχετε Pinterest  θα χαρώ να με ακολουθήσετε  https://gr.pinterest.com/christi_petaloti/christi-petaloti/

Κοντεύει ένας χρόνος που έχω εγκατασταθεί το προγονικό χωριό της γιαγιάς μου. Ένα παραθαλάσσιο χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη με κρυστάλλινα νερά και αποδημητικά πουλιά. Εγώ το λέω γατοχώρι γιατί είναι γεμάτο από γάτες που ζουν ευτυχισμένες στις αυλές των σπιτιών. Γάτες εδώ, γάτες εκεί, γάτες και παραπέρα. Στην πλατεία κάθε μαγαζάκι έχει από ένα μπολάκι με νερό και φαγάκι, ακόμα και τα αδέσποτα σκυλιά, εντυπωσιακά λίγα στον αριθμό έχουν όλα τα ονόματά τους και φροντίζονται από όλους τους περιοίκους. Αυτό το χωριό είναι η Επανομή. Το δικό μου χωριό. Το χωριό της γιαγιάς μου. Ευλογημένος και γόνιμος τόπος με ωραία κρασιά που ταξιδεύουν μέχρι τα ακριβότερα εστιατόρια του Μανχάταν. Αυτό το διάστημα έχουμε σχεδόν σε όλα τα σπίτια γεννητούρια. Κάποια γατιά τα στειρώνουμε κάποια άλλα δεν τα προφταίνουμε, αλλά και πάλι εδώ υπάρχει χώρος για όλα τα γατόνια. Είναι το φυσικό υγειονομικό του χωριού μας. Φίδια και ποντίκια μήτε που τα βλέπουμε μήτε που μας βλέπουν κι αυτά. Εδώ η ζωή κυλάει...

Χριστός Ανέστη σε όλους.  Η φετινή Πασχαλιά με βρήκε πολύ κουρασμένη αλλά ευτυχώς ήρεμη και κεφάτη. Ελπίζω να περάσατε όλοι όμορφα. Απολαύσαμε όλοι πιστεύω τον ένα και μοναδικό εθνικό μας ψάλτη σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου και Ιούδα στο γνωστό διαφημιστικό σποτάκι. Είδαμε φαντάζομαι όλοι έστω από μία βιβλική ταινία και πήγαμε τουλάχιστον σε έναν επιτάφιο σωστά; Το δικό μας οικογενειακό έθιμο είναι την Μεγάλη Παρασκευή να κάνουμε μία περιοδεία στις εκκλησιές για να προσκυνήσουμε όσους περισσότερους επιτάφιους μπορούμε. Φέτος δεν πήγε καλά το πρόγραμμα και τεμπελιάσαμε με καφέ στην παραλία της Περαίας. Το σινεφίλ μας όμως εθιμοτυπικό το τηρήσαμε κατά γράμμα και πιάσαμε τις βιβλικές σινεμασκόπ με τη σειρά. Η αποκάλυψη δε της φετινής Μεγάλης Εβδομάδας ήταν ο παπάς της καινούριας μας ενορίας που αποδείχτηκε κάτι παρά πάνω από αηδόνι. Αφού μέχρι και ο σύζυγος που δε τα χωνεύει τα εκκλησιαστικά έβγαινε στο μπαλκόνι για να τον ακούσει. Φωνάρα σας λέω όχι αστεία!  Η Ανά...

Σήμερα θα σας πάω μια αλλιώτικη βόλτα με βιντεάκι κανονικό! Βρισκόμαστε στην εξωτική Επανομή ένα παραλιακό χωριό στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Να πλάνα είναι τραβηγμένα στις γειτονίτσες του χωριού. Ενώ προσεχώς θα σας έχω και παραλιακές ξεναγήσεις μόλις παραλάβω την καινούρια μου κάμερα. Σπεύσατε να κάνετε εγγραφή όσοι δεν έχετε κάνει ακόμα.  Ενημερώνω ξανά ότι ο γαλαξίας τρέχει από καινούρια διεύθυνση λόγω κακόβουλου σαμποταρίσματος. Στο μεταξύ η Αλεξάνδρα μας τρέχει το  Blogaki  και το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω κι εγώ ήταν να ετοιμάσω τις αφισούλες. Καλή επιτυχία! Παράλληλα παίζει κι αυτή η ωραία καινούρια εκπομπή ποικίλης ύλης που θα κλέψει πολλές καρδιές. 

΄ Η βόλτα στη Χαλκίδα είναι μεγάλη και δε θα τελειώσει έτσι εύκολα. Μια μικρή όμορφη πόλη που περπατιέται ολόκληρη απ' άκρη σ' άκρη. Τα προβλήματά είναι πολλά, αλλά αυτή είναι η κοινή μοίρα όλων των ελληνικών πόλεων που τα ιστορικά τους μνημεία μένουν αναξιοποίητα. Πρώτη στάση το ξενοδοχείο Χαρά, το οποίο το παρουσιάζω για έναν και μοναδικό λόγο. Για την μικρή μασκότ του. Όταν άλλες επιχειρήσεις θεωρούν πως τα κατοικίδια και ειδικά τα ταλαίπωρα ημίαιμα είναι επιζήμια για τον τζίρο τους, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο έχει την τετράποδη ομορφιά, βοηθό στη ρεσεψιόν. Η πρώτη που θα πει καλημέρα στους πελάτες και η τελευταία που θα πει καληνύχτα. Γι' αυτό λοιπόν αν ο δρόμο σας περάσει από Χαλκίδα θα ξέρετε πως το Hara hotel είναι όνομα και πράγμα. (και με εκπληκτική θεά στα τρελά νερά παρακαλώ!) Στα πέριξ του ξενοδοχείου τα παλιά αρχοντικά στολίζουν τις γειτονιές με τις αυλόπορτές τους και τέρμα πάνω στην ακρόπολη της παλιάς πόλης στέκει αγέρωχο το κάστρο του Καράμπαμπα...

Βρισκόμαστε στο κέντρο της Χαλκίδας, μπροστά σε έναν πύργο που εκ πρώτης όψεως φαντάζει ιστορικός. Κι όμως το κτίσμα είναι σχετικά σύγχρονο και  η χρήση του αρκετά παράξενη  έως  και άχαρη. Για πολλές δεκαετίες  από την  κορυφή του πύργου  ηχούσε  η σειρήνα  που  ξυπνούσε τους Χαλκιδέους  εργάτες  για να ετοιμαστούν  για τα εργοστάσιά τους. Ρω το 

Κυριακή πρωί και σε όλη τη χώρα απλωνόταν η διαμάχη του ΝΑΙ και του ΟΧΙ. Με την ανατολή του ηλίου άνοιγαν οι κάλπες και με τη δύση έπρεπε να προφτάσουμε έναν γάμο στη Χαλκίδα. Κι ενώ το φιλικό μας ζευγάρι μας περίμενε από το προηγούμενο μεσημέρι, το καθήκον μας σαν πολίτες μας καλούσε.  Νωρίς με την αυγούλα πήγαμε στο εκλογικό μας κέντρο και μετά από λίγη ώρα αφήσαμε το χάος πίσω μας και κινήσαμε οδικώς για το Νότο. Γέλια και χαρές στο δρόμο, με την παρέα στριμωγμένη μέσα στο μικρό αυτοκίνητο, με τα στοιχήματα για το εκλογικό αποτέλεσμα να δίνουν και να παίρνουν. Μετά από ένα εύκολο και ασφαλές τετράωρο ταξίδι, μια ηλιόλουστη και αποπνικτικά ζεστή πόλη μας περίμενε. Τα τρελά νερά λαμπύριζαν καταγάλανα, μέσα στον Ευβοϊκό κόλπο και τα κράσπεδα ξέβραζαν όλη την κάψα του ήλιου.  Τα όσα ακολούθησαν στο γάμο αλλά και στην διαμονή μας στην Χαλκίδα πολλά και διάφορα και δεν μπορούν να εξαντληθούν σε μία μόνο ανάρτηση. Αρχικώς οι συγκυρίες για αυτό το ταξίδι μου φαίνονταν πο...

Ο δύσκολος δρόμος είναι πάντα κι ο πιο εύκολος. Κανένας δεν απαλλάχτηκε από τα δύσκολα με την φυγοπονία,  απλώς παρέτεινε το μαρτύριο του, συνηθίζοντας λίγο - λίγο τον πόνο και την σκλαβιά. Το πρόσωπο του αφέντη δεν αλλάζει όσοι αιώνες κι αν περάσουν.  Και σήμερα θαρρείς πως καλομάθαμε να ζούμε με τον τύραννο  τον οποίο τολμάμε να τον λογαριάζουμε και σαν ευεργέτη μας.  Πόσο αλήθεια διαφέρει η υποτέλεια στους Τούρκους και τους φεουδάρχες  από τη σημερινή μας υποτέλεια στους ολιγάρχες;  Ε λοιπόν, ή θα αλλάξει ρώτα η Ευρώπη ή θα αλλάξουμε δρόμο εμείς. Ας έχουμε κι εμείς σαν γενιά να αφήσουμε κάτι καλό πίσω μας.  Ας δώσουμε τον δικό μας αγώνα για την ελευθερία.  Ο Χ Ι  λοιπόν. Φτάνει πια να μας λένε ραγιάδες.  Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,  παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή [...] Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,  τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς; ...