ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

  Αυτή είναι μια ανάρτηση που την καθυστέρισα αρκετά γιατί ήθελα να τη συνοδεύσω και με βίντεο. Τελικά αυτό είναι το κανονικό μου δωράκι από την Αγιοβασιλιάτικη ανταλλαγή μας. Η χαρά που πήρα όταν το άνοιξα δεν περιγράφεται! Η μυστική μου Αγιοβασιλίτσα ήταν και φέτος η Μαριάννα μας από τον  onirokosmo . Στο δεματάκι είχε ένα στολιδάκι  που θα το κρεμάσω του χρόνου στο δεντράκι μου, ένα φακελάκι τσάι ιβίσκου που είναι πλούσιο δε βιταμίνη c και ένα βιβλίο! Μαριάννα μου δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω.Το δώρο σου είναι τόσο πολύτιμο για μένα. Εντός των εβδομάδων θα το ξεκινήσω και θα κάνω και review.  Αόρατα Κορίτσια λοιπόν από την Μανίνα Ζουμπουλάκη Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, κρατάω την ανάρτηση σύντομη και περιέκτική καθώς ακολουθεί και βιντεάκι.

Σκέψου πως είσαι στο μαύρο σου το χάλι με τη σεροτονίνη να έχει πέσει στα πατώματα. Δε σε σηκώνει τίποτα, δε σε γεμίζει τίποτα και μετράς τις μέρες που σου απομένουν μέχρι να αποχαιρετήσεις τον μάταιο τούτο κόσμο. Και ψάχνεις ρε παιδί μου έναν αδερφό. Έναν άνθρωπο που θα τον νιώσεις δικό σου, που θα τον δέρνει η ίδια βλακεία με εσένα και θα μπορέσεις να ακουμπήσεις όλη τη χαζομάρα σου πάνω του. Ο Γιάννης ο Ανταμής είναι αυτός ο άνθρωπος. Ο άνθρωπός σου. Τουλάχιστον αυτό ένιωσα εγώ όταν έπεσε στα χέρια μου (και πάλι από την ευγενική χορηγία βιβλίων της φίλης μου Ελένης Πολυματίδου που γράφει και παραμύθια και θα σας την παρουσιάσω σε μια επόμενη ανάρτηση) το ανάγνωσμα Ανταμομπίλ.  Στις σελίδες του Ανταμομπίλ με συγκίνηση είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά από τα μάτια μου, είδα αυτόν τον μαλακομαγνήτη που με κυνηγάει να κυνηγάει και αυτόν τον δόλιο άνθρωπο το Γιάννη και αμέσως ένιωσα μια αδελφική αγάπη για το άτομό του. Το Αταμομπίλ δεν είναι συλλογή ποιημάτων, δεν είναι...

Οι παλιοί μου φίλοι γνωρίζεται την παλιά μου ιδιότητα ως βιβλιοπώλισσα. Το πόσα βιβλία πέρασαν από τα χέρια μου και πόσα βιβλία έχουν τα ράφια του σπιτιού μου δεν λέγεται κι όμως δεν έκατσα ούτε μια φορά να γράψω κάτι. Ίσως η νοσταλγία για την παλιά μου δουλειά να μου γέννησε ξαφνικά αυτήν την επιθυμία. Οικογένεια Αραχτών το βιβλίο που διάλεξα του Θεόδωρου Πρίντζη από εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ. Είναι ένα βιβλίο που μου χάρισε μια φίλη με τη σιγουριά ότι θα μου αρέσει. Και ναι ήταν από τις ελάχιστες φορές που διάβασα κάτι μονοκοπανιά. Γέλασα με την ψυχή μου. Πρόκειται λοιπόν για ένα ευθυμογράφημα που διαδραματίζεται στη σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης. Πέντε άεργοι ενήλικες ζουν κάτω από την ίδια στέγη με μοναδικό εισόδημα την σύνταξη της γιαγιάς και το ένα ευτράπελο διαδέχεται το άλλο.  Με κείμενο βατό, ευχάριστη αφήγηση και γρήγορη πλοκή παρακολουθούμε τον ήρωα να μηχανοραφεί την επέκταση του ράθυμου βίου του με μοναδικό στόχο να μη χρειαστεί να δουλέψει ποτέ ξανά. Περιορίζει τ...

Dear Nobody "Αν είχα τ' ουρανού τα πλουμιστά τα ρούχα, τα ρούχα τα γαλάζια, τα θαμπά, τα σκοτεινά, της νύχτας, του φωτός και του μισόφωτος, θα τ' άπλωνα στα πόδια σου μπροστά. Μα είμαι φτωχή κι έχω μόνο όνειρα.  Τα όνειρά μου μπρος στα πόδια σου απλώνω,  να' ναι ελαφρύ το βήμα σου,  αφού στα όνειρά μου πάνω περπατάς..."                                      Berlie Doherty Δεν μπορώ να αποστηθίσω ούτε συλλαβή κι όμως αυτό το ποιηματάκι το πρωτοδιάβασα μέσα σε ένα λογοτεχνικό όταν πήγαινα γυμνάσιο και δεν το έχω ξεχάσει ποτέ. Η Έλεν είναι ένα λυκειοκόριτσο που μένει σε ενδιαφέρουσα λίγο πριν αποφοιτήσει από το σχολείο και πάει στο κολέγιο. Παίρνει την απόφαση να κρατήσει το παιδάκι της και του γράφει κάθε μέρα γράμματα μέχρι να γεννηθεί. Κι αυτό το ποιηματάκι είναι αφιερωμένο στο κοριτσάκι της που δεν το έχει γνωρίσει ακόμα. Ήταν το πρώτο βιβλίο (όχι αριθμητικά...

Ένα ακόμα βιβλίο βρίσκει το δρόμο του για τη μεγάλη οθόνη. Το στόρυ είναι λίγο πολύ γνωστό ή μάλλον κλισέ, ένας αστός του δυτικού κόσμου που έχει βαρεθεί τη ζωή του και παίρνει σβάρνα όλες τις φτωχές χώρες για να βρει το νόημα της ζωής. Σε αντιστοιχεία με το  eat pray love  o  François Lelord  ένας αξιόλογος ψυχίατρος, γράφει ένα λογοτεχνικό εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης από την ανδρική σκοπιά αυτή τη φορά, το Hector And The Search For Happiness  από αυτά που γίνονται ανάρπαστα στην Αμερική (αλλά και αλλού) και σου μαθαίνουν πως τελικά η ευτυχία κρύβεται πού αλλού; Μα στο πρόσωπο της Αγάπης για τον διπλανό μας φυσικά... Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου θα μου πείτε.  Δεν ξέρω για σας αλλά με το συμπάθιο, εγώ αυτό το έργο το χω ψηλοβαρεθεί. Manual ευτυχίας από δω, manual  επιτυχίας από εκεί, πώς να προκόψουμε, πώς να πετύχουμε, πώς να ομορφύνουμε, πώς να γίνουμε πιο ενδιαφέροντες κλπ κλπ. Μόνο που όλα αυτά δεν μαθαίνονται από βιβλία αλλά α...

link Σαν σήμερα στις 29 Μαΐου του 1453 τα τείχη της Κωνσταντινούπολης έπεσαν και η βυζαντινή αυτοκρατορία πέρασε για πάντα στην ιστορία. Στο ιστορικό του μυθιστόρημα Ιωάννης Άγγελος, o Mika Waltari σκιαγραφεί το παρασκήνιο και τις αιτίες της άλωσης της Πόλης. Με λόγο ζωντανό που μας μεταφέρει μέσα στην καθημερινή ζωή των βυζαντινών και μέσα στα γεγονότα των τελευταίων ημερών της βασιλεύουσας, ο Mika Waltari γίνεται ο καλύτερος σχολιαστής μιας αμφιλεγόμενης ιστορικής περιόδου. Μέσα από το προσωπικό ημερολόγιο του   Ιωάννη Άγγελου, του κεντρικού ήρωα του βιβλίου, έναν Λατίνο αξιωματικό, ο αναγνώστης παρακολουθεί από μια ουδέτερη σκοπιά τα όσα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της πολιορκίας.   Μια αυτοκρατορία εξασθενημένη από τους μακροχρόνιους αμυντικούς αλλά και εμφυλίους πολέμους, αγωνίζεται να επιβιώσει χωρίς να έχει τίποτα πλέον στα χέρια της. Πολλές φορές ο συναισθηματισμός και η υπερηφάνεια γίνονται κακοί σύμβουλοι της αλήθειας. Το βυζάντιο καταστράφηκε...