ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

link Τελείωσε φίλοι μου! Αφού είπε ο Μάλιος το σπλάχνο της Ειρήνης μας, ότι του αρέσει η μουσική του γαλαξία, έκλεισε! Θα παίζουμε χριστουγεννιάτικα όλο το χρόνο! Σήμερα έκανα κοπάνα από το μάθημα, πήρα αυτόκλητα την αναρρωτική μου άδεια και κάθισα στα αυγά μου για να συνέλθω. Τόσες φασαρίες μαζεμένες   με ισοπέδωσαν σωματικά. Τα οικογενειακά ντράβαλα μπήκαν σε μία σειρά και ηρέμησα από αυτό το μέτωπο. Τώρα σχετικά με το άλλο μέτωπο που σας θορύβησε όλους οι τελευταίες εξελίξεις έχουν ως εξής: Παίρνει ο γείτονας την μπαντανόβουρτσα που λέτε κι αρχίζει και βάφει το δρόμο για να οριοθετήσει την περιοχή που θεωρεί ιδιοκτησία του. Παράλληλα πάει και στην αστυνομία για να μας καταδώσει που ταΐζουμε δύο αδέσποτα και να ξεκινήσει τις διαδικασίες της έξωσής μας… (@#!^8%~*) Στο μεταξύ πάμε κι εμείς στο τμήμα για την αναφορά που λέγαμε (δεύτερη στη σειρά) και για πολύ καλή μας τύχη πέφτουμε σε αστυνομικό κάτσε καλά! (Να τα λέμε κι αυτά! Δεν είναι όλοι απασχολημένοι με τ...

Είμαστε πολύ μικροί για να ορίζουμε τον κόσμο.  Η ζωή, μας ξεγλιστρά μέσα από τα χέρια κι όσο πιστεύουμε πως τα ελέγχουμε όλα,  πάντα κάτι θα μας ξεφεύγει και θα έρχεται το μοιραίο. Σκυθρωποί και παραμορφωμένοι, οι άκαρδοι θα ροκανίζουν τον κόσμο κι εμείς αποκαμωμένοι θα αποχαιρετούμε αγαπημένους.. Μέρες θλιμμένες, μέρες θλιβερές  και στα χείλη μας χαμόγελα δειλά, σαν χλωμά μισοφέγγαρα σε χειμωνιάτικα τοπία..  Δεν είναι το αντίο που θα πεις σε κάποιον που θα φύγει στον καιρό του. Είναι το πικρό αντίο που θα πεις σε κάποιον που έφυγε με πόνο. Και είναι και η πίκρα που γεύεσαι,  όταν ξέρεις πως κάποιοι παίρνουν δύναμη χαρίζοντας τον πόνο... Για την Κοντέσα και κάθε όμορφη ψυχή αυτού του κόσμου που φεύγει με πόνο... Αντίο κοριτσάκι μου...

Ο Φλοκ και ο Κερτ ήταν δύο αχώριστοι φίλοι. Πρωί και βράδυ, έπαιζαν, έτρεχαν, έκαναν βόλτες, ξεκουράζονταν και σαν μας έβλεπαν πετούσαν από τη χαρά τους! Είχαν και οι δύο αφεντικά αλλά τα καταστατικά των ''καλών'' πολυκατοικιών τους καταδίκασαν να ζουν έξω στο δρόμο σαν ημιδεσποζόμενα. Το αγαπημένο τους στέκι ήταν η αυλόπορτα μου. Λίγο η αγάπη, λίγο τα τραταρίσματα, λίγο η παρεούλα από τα άλλα τα σκυλάκια της γειτονιάς, οι πιτσιρικάδες,έγιναν μόνιμοι θαμώνες. Ένιωθαν καλοδεχούμενοι και ασφαλείς. Ασφαλείς όμως για πόσο; Από καιρό τους είχαν βάλλει κάποιοι στο μάτι. Κάποιοι που τρέχουν πάντα φορτσάτοι με τα αυτοκίνητά τους, σε έναν δρόμο που παίζουν παιδιά! Ο Φλοκ και ο Κερτ δεν συμπάθησαν ποτέ τα αυτοκίνητα που τρέχουν με φόρα μπροστά από το συνοικιακό δρόμο μας κι αυτό το έδειχναν με πάθος. Κι εδώ που τα λέμε κανείς δεν τα συμπαθεί. Δυστυχώς όμως κάποιοι άνθρωποι θεωρούν πως ο κόσμος τους ανήκει. Πως τους ανήκουν οι δρόμοι, οι γειτονιές, πως τους ανήκουν και οι ζωέ...

Πρώτη φορά είδα σήμερα με τα μάτια μου δηλητηριασμένο από φόλα, ζώο να χαροπαλεύει. Εννέα το πρωί και βλέπω την σκυλίτσα να τρέχει βγάζοντας αφρούς από το στόμα. Πρωτάρα σε αυτά δεν ήξερα να της δώσω τις πρώτες βοήθειες. Κάλεσα το δημοτικό κτηνιατρείο και περίμενα υπομονετικά να έρθει το βανάκι. Μισή ώρα το ζωντανό σπαρταρούσε σαν το ψάρι, έχοντας σπασμούς και διάρροιες.  Η γλωσσίτσα του είχε γίνει μπλε, τα ποδαράκια του μάτωσαν από την τριβή με το κράσπεδο. Λίγο νεράκι, λίγα χάδια και πολλά φωνές: "Κρατήσου Κοντέσα! Έρχονται!" Η Κοντέσα είναι μαχητής και κρατήθηκε! Για μία ολόκληρη ώρα μέχρι να φτάσει στο κτηνιατρείο κρατήθηκε! Έκανε πλύση στομάχου και σώθηκε. Ατροπίνη μου είπαν. Αυτό είναι το αντίδοτο για τις φόλες. Μόνο που το αντίδοτο για την κακία δεν ξέρω πιο είναι... Η Κοντέσα είναι εμβολιασμένη, στειρωμένη, τσιπαρισμένη και μεγαλωμένη με πολλή αγάπη. Μόνο που έμεινε στα αζήτητα γιατί γεννήθηκε λίγο ασχημούλα και δεν την ήθελε κανείς. Κοντέσα την ονόμασα γιατί ...

Η Λουσία έιναι μια δασκάλα φιλόζωος. Ένα βραδάκι πριν από τρία χρόνια είδε μία σκυλίτσα έξω από το σπίτι της να ψαχουλεύει στα σκουπίδια. Βγήκε έξω και τάισε την πεινασμένη σκυλίτσα. Το επόμενο βράδυ η σκυλίτσα ήρθε και πάλι αλλά η Λουσία ήταν πιο οργανωμένη. Έφτιαξε ένα φαγάκι απλό με ριζάκι για την όμορφη σκυλίτσα κι έτσι έγιναν φίλες. Η Λουσία από τότε γνωρίζοντας πως η σκυλίτσα έχει ανάγκη από την φροντίδα της, αποφάσισε κάθε βράδυ να μένει σπίτι για να ταΐζει την τετράποδη φίλη της. Ένα από τα πολλά βράδια η Λουσία είδε πως η σκυλίτσα δεν έτρωγε όλο το φαγητό της. Αφού χόρταινε λίγο την πείνα της έπαιρνε τη σακούλα και την κουβαλούσε μακρυά. Η Λουσία αποφάσισε να την ακολουθήσει και βρέθηκε τελικά μπροστά σε μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης. Η σκυλίτσα έπαιρνε τη σακούλα και την πήγαινε 4 μίλια μακρυά, στην άλλη άκρη της πόλης, διασχίζοντας επικίνδυνες λεωφόρους για να την πάει στους φίλους της.  Η σκυλίτσα είχε όνομα και την έλεγαν Λιλίκα και ήταν ένα από τα πολλά σκυλάκια...

https://www.facebook.com/PsitopoleioAdamos/timeline Ούτε από τη Λάρισα είμαι, ούτε τρώω αρνάκι και το ψητοπωλείο μόλις που το έμαθα κι εγώ. Όμως κάτι καλοί φίλοι μου Λαρισαίοι, μου τα πρόφτασαν τα μαντάτα. Μου είπαν Χριστίνα το και το. Τα παιδιά είναι διαμάντια και έχουν κάτι θαμώνες πρώτης τάξεως.Το κατάστημα κρατάει από το 1936 και όπως δείχνει και η φωτογραφία από τότε κρατάει και η φιλία με τους εξέχοντες τετράποδους θαμώνες. Κι αφού λοιπόν χαλαστήκαμε με τους κακούς ανθρώπους, καλό είναι να αναζητούμε και αυτούς που διαφέρουν! Γι αυτό το λόγο λοιπόν χαιρετίζω την οικογένεια Αδάμου με το ψητοπωλείο της και υπόσχομαι όταν πάω Λάρισα να τους κάνω σεφτέ! Σε αυτό το ψητοπωλείο οι τετράποδοι φίλοι είναι ευπρόσδεκτοι! Όχι δεν μπαίνουν μέσα στο κατάστημα, περνούν από έξω, παίρνουν το κέρασμά τους, το χάδι τους και μετά πάλι πίσω στη γωνίτσα τους. Για τα παιδιά του ψητοπωλείου, ένας αδέσποτος σκύλος δεν είναι απειλή της επιχείρησης, ούτε αιτία να χαλαστούν οι πελάτες. Συν...

Αυτό το πράγμα που συμβαίνει με τις κακοποιήσεις ζώων πραγματικά με ξεπερνάει. Δεν είναι μόνο ότι τα βασανίζουν αλλά ότι το θεωρούν και δικαίωμα τους να το κάνουν! Κανένας βασανιστής ζώου δεν είπε ότι ήταν η κακιά η ώρα, ή το έκανε εν βρασμό. Όλοι μα όλοι το ευχαριστήθηκαν που το έκαναν. Και το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην αξία της ζωής ενός ζώου αλλά στην ηδονή που εισπράττει ένας άνθρωπος μέσα από την βία. Και τέτοιοι άνθρωποι θέλουν να μας πείσουν πως εμείς είμαστε οι απάνθρωποι που ασχολούμαστε με τα ζώα και αδιαφορούμε για τους ανθρώπους. Είναι τόσο παράλογο. Μιλάμε για κανονική ψυχοπάθεια έτσι; Για αποκτήνωση. Δηλαδή θα δεις ένα τέτοιο πλασματάκι και θα πεις να ένα κουνούπι να το σκοτώσουμε; Θα το ακούσεις να σφαδάζει και δε θα πονέσει η ψυχή σου; Θα ακούσεις το κλάμα και τον σπαραγμό και θα πεις , αχ μωρέ ένα βρωμόσκυλο είναι τι αξία έχει; Και μετά θα με πείσεις ότι έχεις αγάπη μέσα σου για τα παιδιά του κόσμου και τους πονεμένους ανθρώπους; Από πότε η αγάπη χωρί...

Αν είστε από αυτούς τους θαρραλέους   που παίρνουν ένα σκυλάκι από το δρόμο χωρίς ενδοιασμούς, μάλλον είστε εξοικειωμένοι με το πρόβλημα των αδέσποτων. Αν όμως είστε άβγαλτοι και θέλετε να βοηθήσετε αλλά δεν ξέρετε το πώς, διαβάστε αυτήν την ανάρτηση. Αναζητήστε τους εθελοντές της περιοχής σας. Πλέον κάθε δήμος έχει τους δικούς του εθελοντές με σελίδα στο facebook . Οι εθελοντές αναλαμβάνουν να κάνουν αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι σιχαίνονται. Να περισυλλέγουν κουτάβια και ενήλικα αδέσποτα, να τους βρίσκουν χώρους φιλοξενίας και να τα φροντίζουν μέχρι να γίνουν ευπαρουσίαστα.  Συνήθως όταν ένας άνθρωπος βλέπει ένα ταλαιπωρημένο ζώο αδυνατεί να το φανταστεί όμορφο και καθαρό. Κι όμως, λίγη φροντίδα μπορεί να κάνει ένα ζωάκι αγνώριστο. Αν δεν πειστήκατε ιδού η απόδειξη.  Τα σκυλάκια της φωτογραφίας τα είχαμε βρει εγκαταλειμμένα στο βουνό.   Το τρίχωμά τους ήταν θαμπό και έμοιαζαν περισσότερο σαν άρρωστα παρά σαν υγιή σκυλάκια. Μετά από δύο ...