Τζα-μπά-ντζι jumping

Σήμερα θα σας πάω διακοπές στις Κυκλάδες. Σε ένα όμορφο μικρό νησάκι που έχει πολύ σουξέ στα νέα τα παιδιά. Στην Ίο φυσικά στην Ίο.

Ήταν μερικά καλοκαίρια προ κρίσης όταν σαν ελεύθερη φοιτητριούλα  είχα πάει μαζί με τις φιλεναδίτσες μου ταξιδάκι στην Ίο. Τα κριτήρια της επιλογής μας ήταν πολύ απλά. Είχαμε ακούσει από άλλους, πώς ήταν  ένα οικονομικό νησί, μικρών αποστάσεων το οποίο κρατηθείτε, είχε πολλά μεταλλάδικα! Ναι καλά ακούσατε. Πήγαμε στην Ίο γιατί είχε πολλά μεταλλάδικα!  Άντε καλά και ροκάδικα. Αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι alternative βαριά, βαριά. Όλα τα άλλα ήταν για τους τρέντιδες και τις κοκότες. Ήμασταν ‘’σκληρά’’ κορίτσια. Σταράκια, σχισμένα τζιν, μακριά μαλλιά μέχρι τον αστράγαλο ( λέμε τώρα), μπλουζάκια με στάμπες συγκροτημάτων, κονκάρδες στις τσάντες και πολύ μα πολύ χαβαλέ! Όποιοι μας ζύγωναν έπαιρναν πόδι, εκτός και αν ήταν από κάποια φιλική παρέα παιδιών στην ίδια  φάση με μας, που ήθελαν απλώς να κοινωνικοποιηθούν.  Ήμασταν καλά παιδιά δηλαδή. Απλώς δεν γουστάραμε κλαμπάκια , φλωριές και χαζογκομενιλίκια. 

Το πρόγραμμά μας ήταν απλό. Ξυπνούσαμε προς μεσημεράκι, παίρναμε το λεωφορείο για την κοντινότερη παραλία, εκεί αράζαμε μέχρι το απογευματάκι, μετά επιστροφή στη χώρα για φαγητό και ξεκούραση και προς το βραδάκι τσάρκα στα σοκάκια . Απλά πραματάκια. Όμορφα κι ανέμελα. 

Μια μέρα λοιπόν που ήμασταν για μπάνιο, εκεί αραχτές στις ξαπλώστρες με τις φραπεδιές στο χέρι, ακούμε από την αντίθετη μεριά μια απίστευτη οχλαγωγία σαν να επρόκειτο για πανηγυρισμούς φιλάθλων, συνοδευμένη από ακατάληπτες γυναικείες κραυγές.  Οκ δεν δώσαμε και πολύ σημασία. Στην πορεία όμως αυτό επαναλαμβανόταν συνεχώς, σχεδόν ανά δεκαπεντάλεπτο.  Μια, δυο, τρεις, τέσσερις, γυρνάμε και τι να δούμε. Έναν μεγάλο γερανό στη μέση ενός υπαίθριου κλαμπ κι από κει μια κρεμασμένη τσίτσιδη κοπέλα να πέφτει στο κενό. ΟΡΙΣΤΕ;;;; Το θέαμα ήταν άκρως μακάβριο. Από μακριά έτσι όπως ήμασταν ήταν λες και βλέπαμε πολιορκία με καταπέλτες και νεκρά σώματα να ρίχνονται σαν πυρά στο μαινόμενο πλήθος.

Ε λοιπόν μετά από αυτό, κάθε φορά που ακουγόταν φασαρία γινόταν το ίδιο πράγμα. Ανέβαινε μια τρελή στο γερανό, πέταγε τα ρούχα της και μετά έπεφτε στο κενό. Και δως του πανηγύρια ο κόσμος από κάτω. Απορημένες εμείς σταυροκοπιόμασταν και ψάχναμε κάποιον να μας πει τι συμβαίνει.  Με τα πολλά κι αφού πέρασαν μερικές μέρες, με την απορία να μας κατατρώει στα σωθικά, μαθαίνουμε λοιπόν πως το εν λόγω μαγαζί-κάμπινγκ άφηνε τις κοπέλες να κάνουν ΤΖΑΜΠΑ μπάτζι τζαμπινκ όσες φορές το επιθυμούσαν, πάντα με την προϋπόθεση να είναι τσίτσιδες. Οκ τέτοιος καημός για μια βουτιά στο κενό ρε παιδιά;  Το ζήσαμε κι αυτό. Βέβαια ο χρόνος μας έδειξε πως οι αγαπητοί μας τουρίστες το χουν πολύ στο αίμα τους να ξεσαλώνουν ποικιλοτρόπως. Το αν μας πέφτει ή όχι λόγος αυτό είναι άλλο θέμα…