Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

A Thousand Times Goodnight

Σήμερα σας έχω ταινία, μία από τις πολλές καλές που είδα τώρα τελευταία. Ο Νορβηγός σκηνοθέτης
Erik Poppe κάνει την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία (αν κάνω λάθος διορθώστε με) και γνωστοποιεί της πλούσιες ευαισθησίες του στο ευρύ κοινό. Με κεντρική ηρωίδα την Ρεβέκα, μία φωτογράφο πολεμική ανταποκρίτρια την οποία υποδύεται με εξαιρετική επιτυχία η πολυαγαπημένη Juliette Binoche, ο 'Ερικ μας βάζει δυναμικά στη δύνη του πολέμου της μέσης ανατολής και των αφρικάνικων χωρών. Η Ρεβέκα , αρχικά ως οργισμένη γυναίκα και κατόπιν ως συνειδητοποιημένη ακτιβίστρια αποφασίζει να θέσει σε κίνδυνο της ζωή της προκειμένου να καταγγείλει και να δημοσιοποιήσει τη φρίκη του πολέμου. Πίσω της όμως μένει μία οικογένεια που ζει καθημερινά με την αγωνία του θανάτου της. Κι εδώ ξεκινά το μεγάλο δίλημμα της ηρωίδας. Πώς μπορεί μια μάνα να μοιράζει την αγάπη της ανάμεσα στα βιολογικά της παιδιά και στα παιδιά του αναπτυσσόμενου κόσμου που υποφέρουν;

Μια ταινία με συγκλονιστική σκηνοθεσία, εκπληκτική φωτογραφία, συγκροτημένη πλοκή και έντονους ανθρωπιστικούς και κοινωνικούς προβληματισμούς.


Τα υπόλοιπα γεγονότα τρέχουν αλλά απόκαμα κι εγώ σαν άνθρωπος. Αύριο ξημερώνει Κυριακή κι ας μην ξεχνάμε ότι δεν δουλεύουμε Ποτέ την Κυριακή ! 


 


Σχόλια

  1. Φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία!
    Θα προσπαθήσω να την δω σύντομα!
    Σε ευχαριστώ για την πρόταση! ;)

    Να περάσεις ένα όμορφο Σάββατο! Συμφωνώ για την Κυριακή, κανείς δεν θα έπρεπε να δουλεύει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν την εχω δει και ακουγεται πολυ ενδιαφερουσα, θα την ψαξω σημερα κιολας! Καλη ξεκουραση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...