Η Λουσία έιναι μια δασκάλα φιλόζωος. Ένα βραδάκι πριν από τρία χρόνια είδε μία σκυλίτσα έξω από το σπίτι της να ψαχουλεύει στα σκουπίδια. Βγήκε έξω και τάισε την πεινασμένη σκυλίτσα. Το επόμενο βράδυ η σκυλίτσα ήρθε και πάλι αλλά η Λουσία ήταν πιο οργανωμένη. Έφτιαξε ένα φαγάκι απλό με ριζάκι για την όμορφη σκυλίτσα κι έτσι έγιναν φίλες. Η Λουσία από τότε γνωρίζοντας πως η σκυλίτσα έχει ανάγκη από την φροντίδα της, αποφάσισε κάθε βράδυ να μένει σπίτι για να ταΐζει την τετράποδη φίλη της. Ένα από τα πολλά βράδια η Λουσία είδε πως η σκυλίτσα δεν έτρωγε όλο το φαγητό της. Αφού χόρταινε λίγο την πείνα της έπαιρνε τη σακούλα και την κουβαλούσε μακρυά. Η Λουσία αποφάσισε να την ακολουθήσει και βρέθηκε τελικά μπροστά σε μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης. Η σκυλίτσα έπαιρνε τη σακούλα και την πήγαινε 4 μίλια μακρυά, στην άλλη άκρη της πόλης, διασχίζοντας επικίνδυνες λεωφόρους για να την πάει στους φίλους της. Η σκυλίτσα είχε όνομα και την έλεγαν Λιλίκα και ήταν ένα από τα πολλά σκυλάκια που είχαν βρει καταφύγιο δίπλα σε μια φτωχή οικογένεια που ζούσε σε μια μάντρα με παλιά αντικείμενα. Η Λιλίκα ήταν θαρραλέα και πονόψυχη και νοιαζόταν για τους φίλους της. Κι έτσι η Λουσία η γλυκιά δασκάλα κοντά στην Λιλίκα, γνώρισε και την φτωχή οικογένεια που είχε μια ζεστή αγκαλιά για όλους...
Χθες όμως είδα κι άλλη μια θαρραλέα σκυλίτσα. Εκεί κάπου το μεσημεράκι καθήμενη σε μια θέση του αστικού στη γραμμή του 3, βλέπω με την άκρη του ματιού μου μια γλυκιά χνουδωτή μουσούδα να μπαίνει στο λεωφορείο. Θαύμα λέω, σκύλος μέσα σε αστική γραμμή; Η γλυκιά λαμπραντορίνα ήταν σκύλος συνοδός μια τυφλής κοπέλας. Με συγκίνησε ο κόσμος που καλοδέχθηκε τη σκυλίτσα με ένα χάδι κι ένα χαμόγελο. Η σκυλίτσα όμως δεν είχε χρόνο για κοινωνικότητες, το μυαλό της ήταν προσηλωμένο στην νεαρή της φίλη που βασιζόταν αποκλειστικά στα τετράποδα μάτια της...
Και κοντά σε αυτά τα όμορφα είδα και αυτόν το κύριο, το καλό Officer Johnson που μαζί με τους συναδέλφους του στο Fort Worth Police Department περιμάζεψαν κάτι ορφανά γατάκια και τα ταϊζουν με βάρδιες μέχρι να τους βρουν σπιτάκι. Νομίζω πως τα μάτια του κυρίου Τζόνσον φωνάζουν μόνο καλοσύνη.
Καταρχάς η Roxy είναι κουκλάρα, με το γυαλί και το φιόγκο :)) Δάκρυσα με την μεγαλοψυχία της σκυλίτσας... Μια χαρά την αντέχουν, τέτοια χαρά, Χριστινάκι μου... γιατί ο άνθρωπος συχνά ούτε ίσα με την Λιλίκα δεν είναι! Σε φιλώ γλυκά!
Ένα αγόρι θέλει να γίνει ποιητής, να μιλά για την αγάπη Ένα αγόρι θέλει να πατήσει στα σύννεφα, να νιώσει το σώμα του να ελαφραίνει Να ξαπλώσει πάνω στη δροσερή χλόη Να αποκοιμηθεί με το κελάηδημα των πουλιών Να χτενίσει τα μαλλιά της αγαπημένης του. Ένα αγόρι θέλει κόψει ένα τριαντάφυλλο και να το βάλει στο βάζο Να κεντήσει μια καρδιά και να την κάνει δώρο Να μαζέψει κοχύλια σε ένα ακρογυάλι Να γράψει στην άμμο ένα σ΄αγαπώ Κι αυτή είναι η συμμετοχή μου για τη Μίνι Σκυτάλη#1 της Μαίρης με φωτογραφία κλήρωσης τη Νο4 Ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχα μια ''Ελεύθερη πτώση'' για το δρώμενο των Γνωμικών Φοβάμαι τον κόσμο, θυμάμαι είχα πει στον ψυχολόγο. Φοβάμαι να αναμετρηθώ με τον κόσμο,να μπω σε μια παρέα και να συμμετέχω στις συζητήσεις, να βγω ένα ραντεβού, να πάω σε μια συνέντευξη. Φοβάμαι πως θα τους είμαι βάρος, πως θα σπαταλήσω το χρόνο τους. Είναι τόσο πολλοί ωραίοι και ενδιαφέροντες άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που ξέρουν να συμπεριφερθούν, να ...
Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα. ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου
Το σπίτι της Ζωής και του Ιγνάτιου ήταν ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του προφήτη Ηλία. Το μπαλκόνι της κουζίνας τους έχασκε κυριολεκτικά πάνω από το προαύλιο του ναού. Ήταν το γονικό του Ιγνάτιου που καθώς δεν είχε χάσει ούτε ένα "Κύριε Ελέησον" από τα γεννοφάσκια του ίσα τα τώρα που έκανε τη δική του οικογένεια, ήταν αναπόφευκτο και ο επαγγελματικός του προσανατολισμός να είναι ανάλογος. Καθότι και καλλίφωνος αξιώθηκε να γίνει ψάλτης και καθηγητής βυζαντινής μουσικής. Η Ζωή που ήταν πολύ περήφανη για τον άντρα της δεν έχανε Λειτουργία για Λειτουργία και πάντα καλοντυμένη και καλοχτενισμένη καθόταν μαζί με τα δυο παιδιά τους στα πρώτα καθίσματα του ναού για να την βλέπουν όλες οι γυναίκες της ενορίας και κυρίως οι συνομίλικες και να τη ζηλεύουν τρόπον τινά. Από τότε όμως που έσκασε μύτη αυτός ο διαολο-κωρονοϊός πήγε να σκάσει και η ίδια. -Ακούς εκεί Λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών. Πού ακούστηκε; -Ζωή αυτά είναι επίσημες αποφάσεις και πρέπει να δείξουμε σεβασμό. ...
Καταρχάς η Roxy είναι κουκλάρα, με το γυαλί και το φιόγκο :)) Δάκρυσα με την μεγαλοψυχία της σκυλίτσας... Μια χαρά την αντέχουν, τέτοια χαρά, Χριστινάκι μου... γιατί ο άνθρωπος συχνά ούτε ίσα με την Λιλίκα δεν είναι! Σε φιλώ γλυκά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠες το ψέματα! Ρεζίλιδες έιμαστε...
ΔιαγραφήΓια ακόμη μια φορά τα ζώα μας διδάσκουν την αγάπη,την βοήθεια,την προσφορά....
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα σε 'σένα και την όμορφη σου :))
Ρε μας πήρανε φαλάγγι λέμε! Μας είδαν άχρηστους και μας κάνουν πλάκα. ΄Άμα δούμε καμιά μέρα σκύλο να μας βρίζει δε θα εκπλαγώ καθόλου!
ΔιαγραφήChristina, beautiful stories :)
ΑπάντησηΔιαγραφή