Καλωσόρισμα

Η νεροποντή κατέβηκε και στην Αθήνα. Προβληματικές οι πόλεις μας παρά την ομορφιά τους. Μπαζωμένα ρέματα, σακατεμένα δάση, άναρχη δόμηση. Τα γνωστά. Μόνο που στην Αθήνα, σαν μεγαλούπολη που είναι, τα ανθρωπιστικά προβλήματα είναι εντονότερα.

Σήμερα είχα πει πως απόκαμα και είναι αλήθεια. Λίγο οι τροπικές συνθήκες των τελευταίων εβδομάδων, λίγο κάτι θεματάκια υγείας, λίγο η στεναχώρια από τα δράματα που συμβαίνουν γύρω μας, ε δεν θέλει και πολύ να πέσουν οι ασφάλειες.

Σαν έπιασε όμως το βραδάκι είδα πολλά περάσματα από καινούριους ανθρώπους. Είδα περάσματα από ανθρώπους που αφιέρωσαν λίγο χρόνο στον μικρό μου γαλαξία κι αναθάρρησα. Δεν ξέρω σε τι οφείλω αυτήν την ευχάριστη συγκυρία αλλά νιώθω την ανάγκη να πω ένα Καλωσορίσατε.

Είναι παράξενα τα πράγματα εδώ, λίγο πολύχρωμα θα έλεγα. Εδώ υπάρχει το μαύρο του θυμού και της αγωνίας, εδώ υπάρχει και το γαλάζιο της ελπίδας και της χαράς. Οι φίλοι μου είναι κι αυτοί πολύμορφοι κι από διαφορετικά μετερίζια. Εδώ θα βρεις προσκυνητές, θα βρεις προσευχητές, θα βρεις κοπελιές με ψάθινα καπέλα, θα βρεις ανήσυχες μανούλες, θα βρεις φιλόζωους εθελοντές, θα βρεις καλλιτέχνες, θα βρεις ανταριασμένους, βασανισμένους, αποτραβηγμένους, θα βρεις ακτιβιστές, επαναστάτες, άθεους. Χίλιοι καλοί χωράμε κι όλοι έχουμε κάτι κοινό, λίγη αγάπη, λίγη καλοσύνη, λίγη ελπίδα για αυτό το καλύτερο που θέλουμε να ξημερώσει..

Η παρέα μεγαλώνει και μαζί μεγαλώνει και η ευθύνη που αισθάνομαι για αυτά που έχουν αξία να γραφτούν και να ειπωθούν. Δεν ξέρω με ποιούς από εσάς έχω τα περισσότερα κοινά, αλλά σίγουρα αυτά που έχω να μοιραστώ είναι πάμπολλα, όσα τα αστέρια ενός γαλαξία...

Σας καλωσορίσω λοιπόν με λίγες όμορφες εικόνες από τον μικρόκοσμό μου...