Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποτέ την Κυριακή !

link
Το Μελινάκι, η Ήλια κορίτσι μεροκαματιάρικο του λιμανιού είχε έναν κανόνα απαράβατο, την Κυριακή να σταματάει τη δουλειά και να πηγαίνει αρχαία Τραγωδία. Τι ντροπή στ' αλήθεια ακόμα και μια κοινή γυναίκα του λιμανιού να ξέρει πως η Κυριακή είναι μέρα ιερή. Μην ντρέπεσαι να το πεις, μια πόρνη που έβγαζε το ψωμί της κάνοντας πεζοδρόμιο ήξερε πιο πολλά πράγματα από μένα κι από σένα. Τι; Η Ήλια δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο; Και τι, έτσι νομίζεις πως γυρίζονται τέτοιες ταινίες χωρίς μια αληθινή ιστορία από πίσω;

Μια πόρνη λοιπόν μας έβαλλε τα γυαλιά και μας ντρόπιασε γιατί εμείς είμαστε χειρότερες πόρνες. Οι πόρνες του συστήματος που συνεργούν στο να χαλάσει αυτός ο κόσμος. Και ποια μπορεί να είναι η χειρότερη πορνεία εκτός από αυτήν που εργάζεται για την καταστροφή του κόσμου, για την καταπάτηση των δικαιωμάτων και για την δυστυχία των απλών ανθρώπων;

Σήμερα απεργώ γιατί δε στο πα πως έχουμε κι εμείς με την οικογένειά μου ένα μικρό μαγαζάκι. Ένα μικρό βιβλιοπωλείο ντε. Όμορφο, παραδοσιακό και ξύλινο. Τώρα αναρωτιέσαι γιατί δεν σου έδειξα ποτέ φωτογραφία; Γιατί το μέλλον είναι αβέβαιο και τα πλάνα αλλάζουν συνεχώς.

link

Η Κυριακή είναι λοιπόν  μέρα ιερή . Είναι μέρα για εκκλησία αν είσαι θρήσκος και μέρα για ξεκούραση και βόλτα. Μέρα για περισυλλογή και ανασυγκρότηση. Μέρα για πολύτιμες ανάσες και για ανάκτηση δυνάμεων. Μέρα για αγάπη, για συντροφιά, για συναντήσεις με συγγενείς και φίλους. Πόσο ψεύτικο και υποκριτικό το παραμύθι με τον χαμένο τζίρο. Εγώ στο λέω, που ξέρω από εμπορικά καταστήματα, παιδί μικρο-εμπόρων ήμουν πάντα, πιο πολλά χρήματα θα ξοδέψεις για να κρατήσεις μια επιπλέον μέρα το μαγαζί σου ανοιχτό από αυτά που θα πάρεις από δυο τρεις αποκαμωμένους πελάτες. Κι αν μου λες πως τα μεγάλα αστικά κέντρα είναι τουριστικά και θα σου κάνουν κατανάλωση οι τουρίστες, μπορώ να σου πω, πως ανέκαθεν τα μαγαζάκια με τουριστικές άδειες ήταν ανοιχτά όλη την εβδομάδα, δεν χρειαζόταν να γίνει αυτή η μπαγαποντιά για να μασουλίσουμε την καραμέλα.

Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Να κατέβεις μια βόλτα για καφέ, μα σε παρακαλώ μην αγοράσεις τίποτα!

Εδώ τρέχει η καλοκαιρινή ιδέα : "Πες το με έναν καφέ"

Never on Sunday : 1960 σκηνοθεσία Jules Dassin 


Σχόλια

  1. Καταπληκτική ανάρτηση!!! Δεν έχω να προσθέσω... Γεια στην "πένα" σου Χριστίνα! Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου Ειρήνη μου αγορμάνα μου! Αυτή είναι η μαγεία του σινεμά και της μουσικής, για κάθε περίσταση υπάρχει και μία ταινία και ένα τραγούδι.Τις πάσες για σχολιασμό τις δίνει η ίδια η τέχνη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαζί σου Χριστίνα.. από όλες τις πλευρές "βρωμάει" αυτή η ιστορία..
    ούτε μια "ογδοντοφλυφίδα".. (που έλεγε και μια γιαγιά..) την Κυριακή..

    "ποτέ την Κυριακή" το σύνθημα.. και "έγραψες"..ξανά!

    "η ισχύς εν τη ενώσει"..
    καλό σου βράδυ - τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στο βωμό του κέρδους των πολυεθνικών πολλά θα γίνουν..
    Αφιερωμένο: https://www.youtube.com/watch?v=K5DlX4QfEjc

    Πάει κι αυτή η Κυριακή
    και η χαρά μας πάει
    ήτανε τόσο βιαστική
    όπως και κάθε Κυριακή
    Που πριν τη ζήσουμε περνάει

    Πάει κι αυτή η Κυριακή
    κι ας καρτερούμε μια άλλη
    που να 'ναι ολόκληρη ζωή
    που να 'ναι απέραντη γιορτή
    Μια Κυριακή τόσο μεγάλη...

    Την Καλημέρα μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραία ανάρτηση Χριστίνα μου!! Και έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτά που λες. Φιλάκια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...