Μονή Βλατάδων (Τσαούς Μοναστήρι)

''Γιαγιά πότε θα με πας στα παγόνια;''

Κάθε μέρα η γιαγιά μου άκουγε αυτήν την ερώτηση κι όποτε βαστούσαν τα πόδια της με πήγαινε η καημένη στα παγόνια. Λίγα μέτρα πιο πάνω από το πατρικό μας στην  Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης, αλλά σε έναν δρόμο ανηφορικό και πετρόστρωτο φώλιαζαν τα όμορφα παγόνια με τα πλουμιστά φτερά τους μέσα στην αυλή της Μονής Βλατάδων. Γαντζωμένη από τα συρματοπλέγματα του προστατευόμενου χώρου,  περίμενα να με ζυγώσει κάποιο αρσενικό και να μου ανοίξει την βεντάλια της ουράς του. Πρώτα άρχιζε το τραγούδι, ένα παράξενο ερωτικό κάλεσμα σαν δυνατό επιφώνημα που αντηχούσε σε όλη την πόλη. Με τον καιρό έμαθα να το μιμούμαι κι εγώ κι έτσι δεν χρειαζόταν ποτέ να περιμένω πολύ για να μου ανοίξουν τα φτερά τους. Σαν άρχιζα να το τραγουδώ κι εγώ, μαζεύονταν όλα τα πουλιά γύρω μου φωνάζοντας κι ανοίγοντας τις ουρές τους.

Σαν μεγάλωσα και δεν χρειαζόμουν τη συνοδεία της γιαγιάς μου, κάθε μέρα μετά το σχολείο, προτού επιστρέψω στο σπίτι έκανα μια μεγάλη στάση στο μοναστήρι. Αφού πρώτα χαιρετούσα τους φίλους μου, πήγαινα στο ''μπαλκονάκι της πόλης'' και άραζα απολαμβάνοντας τη θέα. Ηλιοκαμένα πλακόστρωτα, ασημένιες ελιές, κόκκινες στέγες, γαλανός ουρανός, απέραντη θάλασσα και το άρωμα της ιστορίας. Ηρεμία και περισυλλογή...

Σήμερα που είναι μεγάλη γιορτή το μοναστήρι γιορτάζει και μαζί με το μοναστήρι γιορτάζει και η συχωρεμένη η γιαγιά μου. Του Σωτήρος γινόταν το μεγάλο πανηγύρι του χωριού της κι η γιαγιά αναπολούσε πάντα τα ανέμελα νιάτα της. Μια μέρα σαν κι αυτή είχε πάθει ανακοπή καρδιάς και οι γιατροί την επανέφεραν με ηλεκτροσόκ. Από τότε η καημένη το είχε τάμα να την πηγαίνουμε για προσκήνημα στο χωρίο...

Για πολλά χρόνια οι επισκέψεις μου στη μονή είχαν αραιώσει. Λίγο η απόσταση, λίγο οι υποχρεώσεις. Και να, χθες ο δρόμος μου με πήγε τυχαία προς τα εκεί. Χρόνια μεγαλωμένη στην Άνω Πόλη και ποτέ μου δεν ήξερα πως το καθολικό της μονής ήταν αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Μονή Βλατάδων την ήξερα πάντα ή Τσαούς Μοναστήρι κατά την τούρκικη ονομασία του. Χωρίς να μετράω της μέρες, χθες είχα προγραμματίσει να επισκεφτώ τη φίλη μου που μετακόμισε ψηλά στα κάστρα. Πήρα το 23 σαν τον παλιό καλό καιρό και χωρίς να το καταλάβω παίχτηκε ένα ευτράπελο μέσα στο λεωφορείο και βρέθηκα κι εγώ στη Μονή. Τι είχε γίνει; Μια αεράτη κυρία δεν ήξερε πως να πάει στο Μοναστήρι κι εγώ ενθυμούμενη το παλιό δρομολόγιο του αστικού την κατέβασα σε λάθος στάση. Αμάν την κάτσαμε. Κατέβηκα άρον, άρον από το αστικό κι εγώ και πήγα να την βρω για να της δείξω το δρόμο. Ε με τα πολλά πιάσαμε την κουβέντα και πήγαμε παρέα. Και να τες όλες μου οι αναμνήσεις μαζεμένες. Πήγα στα παγόνια, μιλήσαμε κι άρχισαν όλα να τραγουδούν παρέα. Έκατσα λίγο κάτω από τα πεύκα, αγνάντεψα τη θέα, είπαμε και τα δικά μας με τον από Πάνω και πριν με πάρουν τα ζουμιά ανηφόρισα για το σπιτικό της ''αδελφής'' μου...

http://www.thessalonikiinfo.gr/thessaloniki/thessalonikiaksiotheata/ieramonhblatadwn/index.html