Πίσω από τα Κάστρα

Πίσω από τα τείχη τα ψηλά κρύβονται μικρές γειτονιές που φυλάνε κάτι από παράδεισο στα σοκάκια τους.. Διαβαίνοντας τις μεγάλες πύλες είναι λες και αλλάζει ο χωροχρόνος. Ομορφιά, γαλήνη κι ευτυχία παντού. Απλωμένες φυλλωσιές, σπίτια χαμηλά, μπαλκόνια φορτωμένα με λουλούδια, τεμπέλικες γάτες, αμέριμνοι σκύλοι και χαμογελαστοί άνθρωποι. Πλακόστρωτα γεμάτα ιστορίες περαστικών, παγκάκια χαραγμένα από αγάπες ζευγαριών. 

''Στο πεζούλι  μου χες πει πως μ αγαπάς. 

Στο τοιχάκι είχες πει θα φύγεις μακριά.

 Δίπλα από το γεράνι μετρούσα τις μέρες να γυρίσεις. 

Κάτω από το πλατάνι μου διάβασαν τη μοίρα 

και λίγο παρά έξω από την πορτάρα,

 κίνησα κι εγώ για το δικό μου δρόμο...''

''Στο μπαλκόνι τινάζαμε τα χαλιά

 κι ύστερα πίναμε τον καφέ μας.

 Στη γωνία μαλώσαμε με την Σμυρνιά 

και στα σκαλάκια καθαρίσαμε φασολάκια με την Ποντία.

 Στο πάρκο έπαιζαν μπάλα τα παιδιά 

και στα σοκάκια δοκίμαζαν τα πρώτα τους τσιγάρα. 

Στην κατηφόρα κατρακύλησαν τα πορτοκάλια 

και στα πλακόστρωτα ξεκόλλησαν οι πάτοι από τα παπούτσια.''

''Στο ταβερνάκι ήπιαμε ρετσίνα και δοκιμάσαμε μεζέ της ώρας. 

Γέμισε ο τόπος μοσχοβολιές από την φουφού

 και ξημερώσαμε με τα τραγούδια. 

Μεθήσαμε  από την αγάπη, 

δακρύσαμε από τη χαρά, 

και κλάψαμε από την στεναχώρια..''

Όλα σε μια τέτοια γειτονιά είναι παραδεισένια κι ο τόπος λες κι έχει μιλιά σαν περπατάς, σου τα σιγοψιθυρίζει όλα...

Βρισκόμαστε στα κάστρα πίσω από την μεσαία Πορτάρα στη στροφή του 23 στης αρχές της περιοχής Αγίου Παύλου. Όσοι επισκέπτονται τα ταβερνάκια της περιοχής γνωρίζουν καλά αυτούς τους δρόμους..

Να είστε όλοι καλά και να περπατάτε...

Κάνει καλό στην καρδιά,

από όλες τις απόψεις...