Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όνειρα θερινής νυκτός...


Σεξπιρικός τίτλος που έγινε μεταφορά στην καθομιλουμένη για να αποδώσει τις ανυπόστατες και ουτοπικές μας επιθυμίες. Για μένα όμως τα όνειρα θερινής νυκτός έχουν κυριολεκτική σημασία μιας και μες στο κατακαλόκαιρο με έχουν πειράξει οι ζέστες και βλέπω το ένα χαζό όνειρο μετά το άλλο.

Μετά από το τελευταίο όνειρο που είδα, ίσως να χρήζω επίσημα πλέον ψυχιατρικής βοήθειας. Δεν ξέρω, η κρίση δική σας και κάθε επιστημονική συμβουλή καλοδεχούμενη.

Ονειρικός τόπος: Ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί με ισπανική αρχιτεκτονική. Ωραία ανηφορικά πλακόστρωτα και ασβεστωμένες προσόψεις εμπορικών μικρομάγαζων. Ξανθό ξύλο, κόκκινα κεραμίδια στις σκεπές και πολύχρωμα γεράνια παντού, σε γλάστρες κρεμασμένες από τους τοίχους, από πέργκολες, από κάγκελα. Κάποιος έχει ανάγκη από διακοπές, θα μου πείτε αλλά για περιμένετε και τη συνέχεια...

Καθώς σεριανούσα στα σοκάκια, μπήκα σε ένα χρυσοχοΐο, κάτι που δε το συνηθίζω καθόλου στον ξύπνιο μου μιας και δε μου αρέσουν καθόλου τα χρυσαφικά. Παραδόξως δεν μπήκα απλώς στο κατάστημα, αλλά αγόρασα και ένα μεγάλο κοτρονάτο δαχτυλίδι, το οποίο το κότσαρα στο αριστερό μου χέρι. Ως εδώ ας πούμε ότι μιλάμε για ένα τετριμμένο όνειρο. Έλα μου όμως που ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου ήταν ο Μπουμπούκος!!! Ναι όπως το ακούτε. Ιδιοκτήτης ήταν ο Άδωνης ο οποίος λέει είχε φαλιρίσει και σαν υπουργάντζα αλλά και σαν τηλε-βιβλιοπώλης. Κυνηγημένος και καταϊδρωμένος πήρε τη φαμίλια του και άνοιξε ένα τουριστικό μαγαζί για να βγάζει τα προς το ζειν. Και πάλι όμως δεν το δούλευε ο ίδιος αλλά η τσαχπίνα η γυναίκα του, το Ευγενάκι, η οποία λέει με συμπάθησε πολύ και με έκανε φιλενάδα της. Και με απόλυτη φυσικότητα καθώς όλα μου φαίνονταν πολύ φυσιολογικά μέσα στο όνειρο, γυρνάω και τις λέω: "Καλά τι θα πει ο άντρας σου που κάνεις παρέα μαζί μου; Δε θα σε μαλώσει;", "Άντε καλέ! Ποιος τον λογαριάζει αυτόν;"

Κι έτσι κάπως τελείωσε αυτό το κουλό όνειρο που πολύ θα ήθελα να βγει προφητικό..



Σχόλια

  1. χαχαχαχαχαχααααααααααααααα
    Χριστινάκι κόψε τις ειδήσεις....τι να πω πια!!!!χαχαχα
    πολλά φιλιά και καλό μήνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρόσεχε τι εύχεσαι Χριστίνα, αν βγει το όνειρο, θα έχεις φιλενάδα την Ευγενούλα :))) Για σένα δεν γνωρίζω, πάντως ο Άδωνης χρήζει βοήθειας, επισήμως. Και δεν είναι κακό, το κακό είναι που δεν αφήσαμε τον άνθρωπο να τρέξει στους γιατρούς... Τον κάναμε σπουδαίο και δεν προλαβαίνει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χα χα χα! Ποιο κομματι του ονειρου να βγει προφητικο;; Εισαι σιγουρη πως θελεις να κανεις παρεα με την Ευγενια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είσαι απίστευτη και βλέπεις και όνειρα με νόημα(!)
    Κοίτα θα στο εξηγήσω εγώ το όνειρο...τον Άδωνι φυσικά τον είδες επειδή θες δε θες έχει σημαδέψει την εποχή μας με την ηλιθιότητά του..
    Το δαχτυλίδι που αγόρασες ήταν κοτρονάτο για να του το πετάξεις στο κεφάλι και να τον σημαδέψεις κι εσύ!!...και το σπουδαιότερο...με την Ευγενία γίνατε φίλες!!
    Άρα στα αλήθεια δεν τον λογαριάζει...
    Για να μην μακρυγορώ, όπου να 'ναι, σε ένα σε δύο σε τρία τέρμινα τους βλέπω να σφάζονται!!
    Απλούστατο!!...χαχα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. απίθανο... ακόμα γελάω.. αχ Χριστινάκι μου.. καλό μήνα να έχουμε όλοι..
    χωρίς ανεπιθύμητες αιφνίδιες συναντήσεις:))

    απ'όλο το όνειρο...κράτα το νησί...και κάνε το..αληθινό..

    τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κορίτσιαααααααα τι σουξέ έκανε ο Μπουμπούκος; Αν είναι θα σας λέω κάθε μέρα τα ψυχεδελικά μου όνειρα. Όχι τίποτις άλλο δε θα ξεμείνουμε ποτές κι από θέματα. Κάνω οικονομία στα μηνύματα γιατί από τη θερμοπληξία με το ζόρι πατάω τα πλήκτρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...