Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στην Κομνηνών

Αν ποτέ δείτε μία τρελή στους δρόμους της Θεσσαλονίκης να περπατάει με το κεφάλι ψηλά και να δακρύζει κοιτώντας τα κτίρια, αυτή θα είμαι σίγουρα εγώ. Περιχαρής όπως ήμουνα μετά την θετική έκβαση των εκκρεμοτήτων μου με την γραμματεία του Πανεπιστημίου, είπα να κάνω επιτέλους εκείνο το δώρο γενεθλίων στον εαυτό μου και να απολαύσω ένα περιπατητικό διήμερο στο κέντρο της Πόλης. Καφεδάκια, συναντήσεις, λίγα ψώνια για τον χειμερινό ανεφοδιασμό και πολλές, πολλές φωτογραφίες. Σήμερα θα σας χαρίσω ένα στιγμιότυπο από την προσφάτως ανανεωμένη οδό Κομνηνών και θα σας προτείνω να διαβάσετε και αυτό: Προλαβαίνω να ζήσω;





 















Σχόλια

  1. Πρώτα-πρώτα, χαίρομαι πολύ για την θετική έκβαση :)))) Τι ωραία, η Θεσσαλονικιώτικη βόλτα, Χριστίνα!!! Να σαι καλά κοριτσάρα μου!!! Σε φιλώ πολύ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ....Με άγχωσες, λες να μην προλαβαίνω να ζήσω;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αχχαχαχαχχα θα σε έχω στο νου μου Χριστίνα μου!
    Καλό Σαββατοκύριακο!
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ας ευχηθούμε να μην χαλάσουν ποτέ οι αρχιτεκτονικές ομορφιές των πόλεων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σ΄ευχαριστώ για τη βόλτα Χριστίνα !!! Εχω κι έγώ ένα περιέργο πάθος για τα παλιά κτίρια, οι φωτογραφίες σου εξαιρετικές , τα συγχαρητήριά μου σ΄αυτούς που ανέδειξαν τα υπέροχα κτίρια της Θεσσαλονίκης, ομολογώ ότι έγινε καταπληκτική δουλειά!!!
    Το κείμενό σου υπέροχο, όσο μεγαλώνουμε ο χρόνος κυλάει πιό γρήγορα, τρέχει, καλπάζει, προλαβαίνουμε να ζήσουμε άραγε;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αχ πόσο μου έχουν λείψει αυτές οι βόλτες...........μου λείπει η Θεσσαλονικούλα!!!!!!!
    Καλό σου βράδυ Χριστίνα μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τι ζωντανές φωτογραφίες είναι αυτές; Σαν να περπατούσα ξανά στους γνώριμους αυτούς δρόμους!
    Και τώρα που είδα τις φωτογραφίες συνειδητοποίησα ότι έχω να έρθω Θεσσαλονίκη σχεδόν 4 μήνες! Καιρός να κάνω τη βολτίτσα μου, μου φαίνεται....
    Ελπίζω να πέρασες τόσο καλά και να απόλαυσες την απόδραση στην πόλη σου όσο εμείς τις φώτο :-)))
    Καλό ξημέρωμα κοριτσάκι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ή η Κομνηνών έγινε αγνώριστη ή εσύ βγάζεις πολύ ωραίες φωτογραφίες!!! Μάλλον και τα δύο και μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω πολύ καιρό να κατέβω στο κέντρο με τα πόδια.
    Κάνε το χρόνο φίλο σου και θα ζήσεις αυτό που σου αναλογεί...
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Υπέροχα κτίρια και φανταστικές οι φωτογραφίες σου, οι οποίες με ταξίδεψαν κάπου που δεν έχω πάει ποτέ...
    Καλή Κυριακή εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αχ ! Θεσσαλονικιά μου καρντασίνα! Υπέροχη παρουσίαση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μόλις τώρα συνειδητοποιώ ότι έχω να ανέβω Θεσσαλονίκη αισίως...5 χρόνια!!!
    Κάποτε ερχόμουν κάθε καλοκαίρι, αλλά τώρα πια...πάει καιρός...
    Πολύ χάρηκα με τη βόλτα μας σήμερα, μου έφτιαξες το κέφι!!! Μου αρέσει πολύ να βλέπω φωτογραφίες!!! Και χάρηκα ακόμα πιο πολύ με τα ευχάριστα νέα! :)))
    Όσο για το κείμενό σου, τι να πω, είναι αληθινό πέρα για πέρα, όμως αρκεί να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή, να ζούμε τη χαρά, τη λύπη, την αγάπη, να τη μοιραζόμαστε... να, κάπως έτσι είμαστε γεμάτοι, νομίζω :)
    Σε φιλώ πολύ γλυκά και σου εύχομαι μια πολύ όμορφη Κυριακή! :)))))


    υγ1: Να μας πηγαίνεις συχνά βολτίτσες!!
    υγ2: Parov Stelar και Lost in Amsterdam, σταθερή αξία για εμένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Όμορφη βόλτα μας έκανες... κι εχω τοσα χρόναι να ανεβω Θεσσαλονικη :)

    http://beautyfollower.blogspot.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλή επιτυχία με την σχολή σου Χριστίνα!!! Τι ωραία βόλτα μας πήγες!!
    Εχω δυο χρόνια να ανέβω στην λατρεμένη Θεσσαλονίκη!!! Με τα ονόματα στους δρόμους δεν τα πάω καλά, άσε δεν παίζομαι, αλλά από προσανατολισμό ούτε gps να χα καταπιεί!!!! :))) Τώρα προσπαθώ να συντοντιστώ να καταλάβω που είσαι!!! Αχαχαχα!!!
    Σε φιλώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αν ήμουνα στη Θεσσαλονίκη σίγουρα θάμασταν δυο τρελλές που θα περπατούσαμε με τα κεφάλια ψηλά,δακρυσμένα.ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΟΛΗ!!!
    Μου θύμισες ό,τι έζησα το Μάϊο που μας πέρασε κι ο,τι κι εγω κατέγραψα και ανάρτησα (ίδιες εικόνες ακριβώς)
    Σου εύχομαι ΝΑ ΖΕΙΣ & Ν ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΣ την Πόλη που ζεις. Είναι Μοναδική!
    Καλή σου μέρα Χριστίνα
    οσο για τα εμπόδια της τελευταάις σου ανάρτησης ΘΑ ΤΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙΣ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμ αφού είσαι Ζακυνθινιά ψυχή τσης ψυχή μου, δε θα δακρίσεις με τα αρχοντικά μιας άλλης πόλης; Ψάχνω να βρω την ανάρτησή σου!!!
      Σε ευχαριστώ Χαρά μου που πέρασες!!!

      Διαγραφή
  15. Συγγνώμη Κυρία, κάπου εδώ είχα αφήσει ένα σχολιάκι ,τόσο δα,εξηφανίσθη;;;;Εχω φάει όλες τις αναρτήσεις και δε με βρίσκω πουθενά,επειδή είναι περασμένη η ώρα και οι ομορφιές της Θεσσαλονίκης είναι ατέλειωτες και η ίδια πλανεύτρα,αφήνω τη δικη μου εμπειρία http://kantomagapi.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html και σας Καληνυχτίζω...απόψε θα την ονειρευτώ μέσα απο τις όμορφες φωτό σου Χριστίνα.
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ να σαι καλά Χαρά μου! Καμιά φορά χάνονται τα σχόλια, ανάλογα τον browser! Τέλειο το αφιέρωμα σου! Σ ευχαριστώ πολύ που μου απάντησες!!!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...