Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μήπως είμαι τρελή; Μήπως τα χω χαμένα; (ή αλλιώς βρείτε το λάθος στην εικόνα)




Βρισκόμαστε στην συμβολή των οδών Παπαναστασίου και Καραμανλή, απέναντι από το Ιπποκράτειο νοσοκομείο. Από το φανάρι της φωτογραφίας περνάω με το αστικό όταν  κατεβαίνω στο κέντρο της πόλης. Δρομολόγιο ρουτίνας θα έλεγε κανείς. Σήμερα είχα μια δουλειά στα πέριξ και είπα να κάνω και μια βόλτα στη περιοχή. Δεν ξέρω αν μπορείτε να δείτε κάτι περίεργο στην φωτογραφία αλλά εγώ είδα κάτι που με στοίχειωνε για πολλές μέρες. Την τελευταία φορά που επιβιβάστηκα στο λεωφορείο της γραμμής καθόμουν δίπλα στο παράθυρο από τη μεριά της νησίδας στα δεξιά κι όπως κοιτούσα έξω αφηρημένα, το μάτι μου έπεσε πάνω στην πλακόστρωση του πεζοδρομίου. Σε κάποια φάση το λεωφορείο έκοψε ταχύτητα για να σταματήσει στο φανάρι κι εγώ άρχισα να μετρώ τους κύκλους στο κράσπεδο, έναν, έναν, μέχρι που εντόπισα την στοιχειωμένη πλάκα. Εκείνη που μπήκε κατά 90 μοίρες λάθος και χάλασε την ομοιομορφία του κύκλου. Από εκείνη τη μέρα είχα φαγωθεί  να πάω στο σημείο, για να μετρήσω όλες τις πλάκες της νησίδας και να δω αν υπήρχαν κι άλλες στραβοβαλμένες. Τελικά ήταν η μοναδική… 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ένα αγόρι

 Ένα αγόρι θέλει να γίνει ποιητής, να μιλά για την αγάπη Ένα αγόρι θέλει να πατήσει στα σύννεφα, να νιώσει το σώμα του να ελαφραίνει Να ξαπλώσει πάνω στη δροσερή χλόη  Να αποκοιμηθεί με το κελάηδημα των πουλιών Να χτενίσει τα μαλλιά της αγαπημένης του. Ένα αγόρι θέλει κόψει ένα τριαντάφυλλο και να το βάλει στο βάζο Να κεντήσει μια καρδιά και να την κάνει δώρο Να μαζέψει κοχύλια σε ένα ακρογυάλι  Να γράψει στην άμμο ένα σ΄αγαπώ Κι αυτή είναι η συμμετοχή μου για τη  Μίνι Σκυτάλη#1  της Μαίρης με φωτογραφία κλήρωσης τη Νο4 Ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχα μια ''Ελεύθερη πτώση'' για το δρώμενο των  Γνωμικών   Φοβάμαι τον κόσμο, θυμάμαι είχα πει στον ψυχολόγο. Φοβάμαι να αναμετρηθώ με τον κόσμο,να μπω σε μια παρέα και να συμμετέχω στις συζητήσεις, να βγω ένα ραντεβού, να πάω σε μια συνέντευξη. Φοβάμαι πως θα τους είμαι βάρος, πως θα σπαταλήσω το χρόνο τους. Είναι τόσο πολλοί ωραίοι και ενδιαφέροντες άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που ξέρουν να συμπεριφερθούν, να ...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Ζωή

  Το σπίτι της Ζωής και του Ιγνάτιου ήταν ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του προφήτη Ηλία. Το μπαλκόνι της κουζίνας τους έχασκε κυριολεκτικά πάνω από το προαύλιο του ναού. Ήταν το γονικό του Ιγνάτιου που καθώς δεν είχε χάσει ούτε ένα "Κύριε Ελέησον" από τα γεννοφάσκια του ίσα τα τώρα που έκανε τη δική του οικογένεια, ήταν αναπόφευκτο και ο επαγγελματικός του προσανατολισμός να είναι ανάλογος. Καθότι και καλλίφωνος αξιώθηκε να γίνει ψάλτης και καθηγητής βυζαντινής μουσικής.  Η Ζωή που ήταν πολύ περήφανη για τον άντρα της δεν έχανε Λειτουργία για Λειτουργία και πάντα καλοντυμένη και καλοχτενισμένη καθόταν μαζί με τα δυο παιδιά τους στα πρώτα καθίσματα του ναού για να την βλέπουν όλες οι γυναίκες της ενορίας και κυρίως οι συνομίλικες και να τη ζηλεύουν τρόπον τινά. Από τότε όμως που έσκασε μύτη αυτός ο διαολο-κωρονοϊός πήγε να σκάσει και η ίδια.  -Ακούς εκεί Λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών. Πού ακούστηκε; -Ζωή αυτά είναι επίσημες αποφάσεις και πρέπει να δείξουμε σεβασμό. ...