Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χοντρό είναι το μάτι σου...




Τι υπονοείς όταν λες πως είμαι πιο χοντρός κι από αρκούδο; 


Τι εννοείς όταν λες πως δεν μπορώ να κρυφτώ πίσω από τη γλάστρα;


Τι εννοείς όταν λες πως δε χωράω στο κρεβάτι μου;


Πρόσεξε τα λόγια σου! Θα με χάσεις και θα κλαις! Είμαι ένας κούκλος και απαιτώ να μου καθαρίσεις αυτό το αυγό. Το θέλω τώρα!



Τι;;;; Δίαιτα; Ποιος μίλησε για δίαιτα;



 
Καλά μιλάμε θα τα φάω όλα εδώ μέσα!

 
Δε θα αφήσω κουβέρτα για κουβέρτα!


Φύγε δε σε θέλω!


Δε θέλω να σε ξέρω πια!


Δε σ’ αγαπώ πια πώς το λένε;


Δε μπορώ με πλήγωσες!


Άσε με να κοιμηθώ.


Όταν σηκωθώ ίσως να σε συγχωρέσω.


Ξέρεις τι όνειρο είδα; Ότι με πήρανε σε άλλο σπίτι και με αγαπούσανε πιο πολύ από σένα και μου έδιναν δύο κονσέρβες την ημέρα παλιοτσιγκούνα!


Στο λέω ξεκάθαρα κυρία μου πως δε θα ξαναβρείς τέτοιο γατί σαν εμένα…

Σχόλια

  1. Χαχαχαχαχαχα τι τελεια ολα και ποσο ομορφα τα ταιριαξες με τις λεζαντες :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλή Σαρακοστή Χριστίνα μου! Είναι κουκλάαααααακι ο γατούλης!!! Το Μανωλάκι μου αγαπάει πολύ τα γατάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή Σαρακοστή Ειρήνη μου! Πάρ του ένα ψιψίνι να χαρεί! Είναι πολύ γλυκά τα γατάκια, μακάρι να μπορούσα να πάρω.! :(((

      Διαγραφή
  3. Απολαυστική ανάρτηση Χριστίνα!!! Μπράβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα Χριστινιώ!! Μου έφτιαξες την ημέρα....Χαχαχα.. !!! Κούκλος ο γάτος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χι, χι, χι! Ωραίος ο γατούλης!!! Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...