Πριν τις κάλπες

link

Θα σας πάω αρκετά χρόνια πίσω, στις αθώες ακόμα εποχές που σαν παιδιά τουλάχιστον βλέπαμε τις εκλογές σαν μια υπέροχη ευκαιρία για να χάσουμε σχολείο. Οι δε δημοτικές εκλογές ήταν οι αγαπημένες μου και η εβδομάδα ανάμεσα στις δύο Κυριακές αυτή η κουτσουρεμένη εβδομάδα ήταν η καλύτερη όλων. Κάπου εκεί ψηλά στην Άνω πόλη οι κυράδες με τις ρόμπες , ενώ όλο το χρόνο κάνανε παρέα στα πεζούλια, σαν κοντοζύγωναν οι εκλογές χωρίζονταν σε στρατόπεδα. Κουβαλώντας η καθεμιά ακόμα τα κατάλοιπα της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου, έτεινε το δάχτυλο της η μία στην άλλη και άρχιζαν οι κατηγόριες. «Εσύ παλιο-νεοδημοκράτισσα που οι η μάνα σου ήταν καταδότρια και ο άντρας σου βρήκε δουλειά από τους χουντικούς;» «Μιλάς εσύ παλιοκομμουνίστρια αντίθεη;» Ε και κάπου στη μέση οι σοσιαλίστριες που παινεύονταν για τους δημοκρατικούς γονείς τους, που βοήθησαν στην παύση των πυρών. Να μην πω για τα ανοιχτά μεγάφωνα της εκκλησίας και τον παπά της ενορίας που πυροδοτούσε τη διχόνοια του εμφυλίου και κραύγαζε υπέρ της χριστιανικής δεξιάς και μετά σφάζονταν οι παππούδες στα καφενεία και ανέβαινε η πίεση 18. 

 

link

Μέσα σε αυτόν τον πανικό γυρνοβολούσαμε κι εμείς τα πιτσιρίκια που χαιρόμασταν με τις έκτακτες διακοπές μας και πηγαίναμε στα πάρκα με τις προεκλογικές ομιλίες να κάνουμε χάζι. Μιλάμε για εποχές τρικομματικές, που έβλεπες μόνο τρία χρώματα. Στις ομιλίες του ΚΚΕ όλα ήταν κόκκινα, του ΠΑΣΟΚ πράσινα και της ΝΔ μπλε. Το παράδοξο όμως ήταν πως στις ομιλίες της ΝΔ μοιράζανε πλαστικές ελληνικές σημαίες. Μοιράζανε τόσες ελληνικές σημαίες που αρχικά νόμιζα πως η ελληνική σημαία ήταν η σημαία της ΝΔ. Βέβαια δεν ξέρω αν η ντροπή ήταν δική μου ή δική τους ή της δασκάλας αλλά από τότε φαινόταν πόσα καλά παζαρεύονταν τα ιερά και τα όσια της  χώρας μας στο βωμό των βρώμικων παιχνιδιών τους. Από μικρό κι από τρελό πάντως μαθαίνεις της αλήθεια. 

 

link

Το ακόμα πιο λυπηρό όμως ήταν πως την επομένη των εκλογών, έρχονταν τα παιδάκια στο σχολείο, πωρωμένα από τους γονείς τους και ρωτούσαν το ένα το άλλο: «Εσένα τι ψήφισαν οι γονείς σου;» Κι αυτή η πώρωση κράτησε για χρόνια, μέχρι τα παιδιά τα γίνουν φοιτητές και να χωθούν σαν παλαβά μέσα στις φοιτητικές παρατάξεις ξεροσταλιάζοντας στη σειρά για μερικά περασμένα μαθήματα στην κούτρα και ίσως καμιά καλή θεσούλα στο δημόσιο ή στο κόμμα μετά την αποφοίτηση…

Καλή μας όρεξη λοιπόν και εις άλλα με υγεία…