Ανώνυμοι Ρομαντικοί

Όμορφες μαντολινάτες, ανθισμένα γεράνια και γέλια στα πλακόστρωτα. 

Αστρόφωτες νύχτες, αναμμένα φαναράκια και τραπεζάκια στις πλατείες. 

Ηλικιωμένα ζευγάρια, ποδηλατάδες στους δρόμους και πλανόδιοι μουσικοί. 

Σαν ακούω τη λέξη ρομαντισμός αυτόματα οι λεκτικοί συνειρμοί μου με οδηγούν στην

ρομαντζάδα και στη Ρώμη. Σε κάτι γνήσια ιταλιάνικο, μελαγχολικό και νοσταλγικό. Μεσαιωνικά σοκάκια, καλοκαιρινές βόλτες στα πλακόστρωτα με παγωτό στο χέρι και γεμάτες πλατείες. Μια ατελείωτη γιορτή από την οποία δεν μένει κανείς ακάλεστος. Οι μεγάλοι να στήνουν τσιμπούσι με κουβεντολόι στις αυλές και τις βεράντες και τα κουτσούβελα να παίζουν κυνηγητό παρά δίπλα. Γιατί, ρομαντισμός δεν είναι μόνο μια ιστορία αγάπης δύο ανθρώπων, αλλά  μια ιστορία αγάπης με την ίδια τη ζωή. 

Όλα να κυλούν αργά και να μην χάνουμε ούτε ένα ηλιοβασίλεμα…

Ανώνυμοι Ρομαντικοί όμως είναι και ο τίτλος μιας ομώνυμης γαλλικής ταινίας Les Emotifs Anonymes του Jean-Pierre Améris. Ένα τρυφερό στόρυ για δύο ντροπαλούς ανθρώπους που έχουν πατήσει τα σαράντα, παραμένοντας ακόμα ανίκανοι να διεκδικήσουν μια συντροφιά στη ζωή τους, μέχρις ότου να γίνει επιτέλους η ανατροπή.

Κι εκεί έρχεται ο προβληματισμός του τίτλου. Ρομαντικοί καλά, αλλά ανώνυμοι γιατί; Γιατί να πρέπει ένας ρομαντικός άνθρωπος να διαφυλάξει την ανωνυμία του και να καταφύγει σε γκρουπάκι ομαδικής ψυχανάλυσης; Μήπως γιατί η κοινωνία αφορίζει τους ρομαντικούς; Μήπως γιατί τους θεωρεί ολίγον τι αφελείς και χαζούς; Γραφικούς και τρελούς; 

Και ω παραδόξως, μόλις συνειδητοποίησα πως αύριο μπαίνει ο Φλεβάρης και θα γεμίσουν οι βιτρίνες με κόκκινες καρδούλες, τούρτες σοκολάτα και δαντελωτά εσώρουχα. Και όλες οι ιστοσελίδες θα κατακλειστούν πάλι από εκείνες τις γιάπικες φωτογραφίες στα χλιδάτα ξενοδοχεία με τα χαλιά από ροδοπέταλα και τις γλυκανάλατες άρλεκιν ατάκες τύπου ‘’Θέλω να μ αγαπάς όλο το χρόνο και όχι για μια μέρα’’.

Γιατί φυσικά ρομαντισμός είναι μονάχα μία ναρκισσιστική  σχέση με πολλά αναμμένα ρεσό και κερασμένα σφηνάκια…