Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πορσελάνινες κούκλες




Όποιος πιστεύει πως τα παιχνίδια είναι μόνο για τα μιρκά παιδιά, είναι πολύ πεζός. Και όποιος πιστεύει πως οι άνθρωποι σταματούν να είναι παιδιά από μια ηλικία και μετά είναι τουλάχιστον συμπλεγματικός. Μάλιστα θα ισχυριζόμουν ακριβώς το αντίθετο, πως οι περισσότερες νευρώσεις στον άνθρωπο δημιουργούνται από την στιγμή που κάποιος «μεγαλύτερος» και «σοφότερος» εκβιάζει ένα παιδί να ενηλικιωθεί πριν την ώρα του και κυρίως όταν οι σοβαροφανείς και ευυπόληπτοι συνάνθρωποι μας προσπαθούν να σκοτώσουν κάθε τι παιδικό και αθώο μέσα μας. 

Τι αλήθειες θα μπορούσε να είχε πει ο Αίσωπος αν δεν ήταν παιδί μέσα του και τι αριστουργήματα θα μπορούσε να γράψει ο Τόλκιν αν δεν αγαπούσε τις νεράιδες και τα ξωτικά; Εξάλλου οι μεγαλύτεροι παραμυθάδες στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν μεγάλοι άνθρωποι που δεν ξέχασαν να είναι ποτέ τους παιδιά. 

Με μεγάλη μου χαρά λοιπόν και φέτος στις γιορτές, απόλαυσα το Χόμπιτ του Peter Jackson και προσέθεσα στην μικρή παιχνιδοσυλλογή μου δύο μικρές κούκλες.  Μικρές ανεκτίμητες πολυτέλειες που με έκαναν να χαρώ σαν μωρό παιδί. Η χαρά μου όμως θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν μπορούσα να φτιάξω μόνη μου παιχνίδια σαν τον γλυκό και συμπαθητικό κύριο Georges Méliès από την ταινία Hugo ή σαν τον λατρεμένο Mr. Edward Magorium από την ταινία Mr. Magorium's Wonder Emporium.




Μια αναζήτηση όμως στο διαδίκτυο με έπεισε πως την λαχτάρα μου αυτή, την μοιράζονται και άλλοι άνθρωποι με περίσσιο ταλέντο και μεράκι. Ιδού μερικές πορσελάνινες φιγούρες που βρήκα στο site  http://www.deviantart.com αναγράφοντας στη μηχανή αναζήτησης dolls and figures. Την πρωτιά στην παραγωγή τέτοιων παιχνιδιών φυσικά την έχουν οι ασιατικές χώρες που διαθέτουν μακράν παράδοση στην επεξεργασία της πορσελάνης. Ο αγοραστής παίρνει το σώμα της κούκλας και σαν άλλου τύπου μοντελιστής, συναρμολογεί τα μέλη, χρωματίζει τα πρόσωπα και προσθέτει τα υπόλοιπα αξεσουάρ. Υπάρχουν όμως και καλλιτέχνες που φτιάχνουν μόνοι τους συλλεκτικές κούκλες μοναδικής ομορφιάς και τεχνικής που απευθύνονται σε αγοραστές με μεγάλα βαλάντια και εξεζητημένο γούστο.















Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Ζωή

  Το σπίτι της Ζωής και του Ιγνάτιου ήταν ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του προφήτη Ηλία. Το μπαλκόνι της κουζίνας τους έχασκε κυριολεκτικά πάνω από το προαύλιο του ναού. Ήταν το γονικό του Ιγνάτιου που καθώς δεν είχε χάσει ούτε ένα "Κύριε Ελέησον" από τα γεννοφάσκια του ίσα τα τώρα που έκανε τη δική του οικογένεια, ήταν αναπόφευκτο και ο επαγγελματικός του προσανατολισμός να είναι ανάλογος. Καθότι και καλλίφωνος αξιώθηκε να γίνει ψάλτης και καθηγητής βυζαντινής μουσικής.  Η Ζωή που ήταν πολύ περήφανη για τον άντρα της δεν έχανε Λειτουργία για Λειτουργία και πάντα καλοντυμένη και καλοχτενισμένη καθόταν μαζί με τα δυο παιδιά τους στα πρώτα καθίσματα του ναού για να την βλέπουν όλες οι γυναίκες της ενορίας και κυρίως οι συνομίλικες και να τη ζηλεύουν τρόπον τινά. Από τότε όμως που έσκασε μύτη αυτός ο διαολο-κωρονοϊός πήγε να σκάσει και η ίδια.  -Ακούς εκεί Λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών. Πού ακούστηκε; -Ζωή αυτά είναι επίσημες αποφάσεις και πρέπει να δείξουμε σεβασμό. ...