Επαναλαμβανόμενα όνειρα

Το κάλεσμα της φύσης

  Αν είστε οπαδοί της ευπρέπειας και του savoir vivre , παρακαλώ να προσπεράσετε αυτήν την ανάρτηση για να μην έχουμε τυχόν λογοκρισίες αργότερα.

  Σήμερα θα μιλήσουμε για φυσικές ανάγκες. Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν οι φυσικές μας ανάγκες με τα όνειρα;  Κι όμως έχουν και  παραέχουν.

Η ιστορία έχει ως εξής: 

 Περιπλανώμενη καθώς βρισκόμουν στα σοκάκια των ονειρικών γειτονιών μου κι εκεί που χάζευα βιτρίνες και έπινα καφέδες σε διάφορα μαγαζιά, ήρθε το κάλεσμα της φύσης να μου διακόψει την διασκέδαση. Ω ναι, ακόμα και μέσα στο όνειρο μερικοί  νόμοι παραμένουν αδιασάλευτοι.

 Όπως ήταν λογικό, έπρεπε να βρω επειγόντως μία τουαλέτα. Του κάκου όμως, σε τόσα μαγαζιά είχα πάει και δεν υπήρχε ούτε μία καθαρή τουαλέτα. Με τα πολλά, ύστερα από αρκετή ώρα ψαξίματος, κατάφερα να εντοπίσω τη μία και μοναδική καθαρή τουαλέτα που υπήρχε σε ολόκληρη την ονειροχώρα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ρόδινα μιας και η λεκάνη βρισκόταν στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Το δίλημμα λοιπόν ήταν μεγάλο. Ή που θα κρατιόμουνα μέχρι να σκάσω, ή που θα έκανα την ανάγκη μου και θα γινόμουν ρεζίλι των σκυλιών έτσι και άνοιγε κάποιος  την πόρτα.

Τελικά έγινα ρεζίλι…

  Την ώρα που ευρισκόμουνα επί το έργον, ένας γείτονας άνοιξε την είσοδο και μπήκε μέσα. Και τι πιο φυσιολογικό από να πιάσω την κουβέντα μαζί του.

«Επ, τι γίνεται; Όλα καλά; Πώς από δω;»

«Να μωρέ περαστική τι να πεις;»

 Αστείο όλο αυτό αλλά είναι ακόμα πιο αστείο το πόσο συχνό και διαδεδομένο είναι αυτό το όνειρο σε πολλούς ανθρώπους. Θα μου πείτε τι πιο φυσιολογικό να σε πιάνει η ανάγκη κατά τη διάρκεια του ύπνου και να ψάχνεις τουαλέτα μέσα στο όνειρό σου. Οκ, το δέχομαι. Αλλά ποιος μπορεί να μου εξηγήσει γιατί σε αυτήν την τυπολογία ονείρων οι κλειστές τουαλέτες είναι πάντα βρώμικες και οι καθαρές είναι εκτεθειμένες σε κοινή θέα;