Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χρόνια μας πολλά!

Από αυτή τη μέρα θέλω να κρατήσω τα καλά. Τη φωτιά της ελευθερίας που άναψε στα στήθη μας. 
Η ιστορία μας κρύβει πολλές μαύρες σελίδες αλλά πραγματικά δεν είναι στιγμή για γκρίνιες. Το μόνο που θέλω να επισημάνω είναι πως πρέπει να μελετάμε συνεχώς, όχι τόσο για να φουσκώνουμε από υπερηφάνεια αλλά κυρίως για να προβληματιζόμαστε και να μην πέφτουμε στα ίδια ολισθήματα. 


Μακριά από μένα οι εθνικισμοί. Μακριά και οι τυμπανοκρουσίες.

Εγώ την Ελλαδίτσα μου την αγαπάω για την καθημερινότητά της και τη ζεστή καρδιά των καλόψυχων ανθρώπων της και όχι για τα επιτεύγματα και τις ένδοξες στιγμές της.
Αγαπώ τις κυράδες που καθαρίζουν φασολάκια στα πεζούλια και τις κόρες που κεντάνε στις αυλές τους. Αγαπώ του ψαράδες με τα καϊκάκια τους και τους ορειβάτες που επιμένουν πως η Ελλάδα δεν είναι μόνο μπικίνι και νησιά...

Χρόνια πολλά σε όλους και καλή μας φώτιση. 

Ένα σχετικό κείμενο από παλιά Το μεγάλο ‘’ναι’’


Σχόλια

  1. Χρόνια πολλά, Χριστίνα μου! Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χρόνια πολλά!!!!
    Και μην ξεχνάμε: οι πατρίδες είναι οι άνθρωποι!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Αγαπώ του ψαράδες με τα καϊκάκια τους και τους ορειβάτες που επιμένουν πως η Ελλάδα δεν είναι μόνο μπικίνι και νησιά..."

    Αυτή είναι και η μεγάλη αλήθεια και η ορθότητα της σκέψης σου Χριστίνα. Ο Ελληνικός λαός με την παράδοση και το φιλότιμό του......αυτή είναι η ζωοδότρα δύναμη.

    Χρόνια μας πολλά λοιπόν

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...