Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ώρα καλή



 Πολλές φορές παγιδεύτηκα στον υπερβάλλοντα ζήλο του να κάνω κάτι καλό για τον συνάνθρωπό μου. Νόμιζα πως η φιλανθρωπία ή καλύτερα η αλληλεγγύη είναι ένας μαραθώνιος υπερπροσπάθειας. Να είσαι διαρκώς παρών για κείνους μου δυσκολεύονται ποικιλοτρόπως, υλικά, ψυχικά, σωματικά, πνευματικά. Αυτήν μου την παρανόηση πρόσφατα την πλήρωσα ακριβά με μια σοβαρή περιπέτεια υγείας. Εκεί κάπου συμμαζεύτηκα και είπα φτάνει. Πρέπει να κοιτάξω και μένα και κυρίως για το χατήρι της οικογένειάς μου και των φίλων που με αγαπούν. Και νομίζω πως αρχίζω και τα καταφέρνω καλά. Δεν το κρύβω όμως πως στην πίσω μεριά του κεφαλιού μου μια μικρή φωνή μου λέει πως ε, είναι δα και λίγο εγωιστικό αυτό. 

Και να που έσκασε σαν βόμβα ο θάνατος ενός υπέροχου καθηγητή που είχα τη χαρά να γνωρίσω στα φοιτητικά μου χρόνια. Ήταν κάτι σαν θαύμα για μένα όταν ανέλαβε ένα βασικότατο μάθημα του κορμού το οποίο μου ήταν αδύνατον να το περάσω. Ένα μάθημα που με τον προηγούμενο διδάσκοντα μου φαινόταν αστροφυσική και με τον εν λόγω, έγινε παιχνιδάκι. Αυτός ο άνθρωπος χωρίς να κάνει πολλά, πολλά και χωρίς να ανταλλάξουμε έστω και μία στιχομυθία, μου πήρε ένα ασήκωτο βάρος από της πλάτες μου απλά και μόνο κάνοντας σωστά τη δουλειά του μέσα σε ένα τοξικό ακαδημαϊκό περιβάλλον που οι περισσότεροι καθηγητές μας αντιμετώπιζαν αφ' υψηλού. 

Έφυγε νεότατος από την γνωστή νόσο. Δεν ξέρω πια αν είναι καλό ή κακό να φεύγεις νωρίς από τη ζωή, έτσι κι αλλιώς η δυστυχία είναι για τους ζωντανούς που χάνουν ένα στήριγμα. Εξάλλου η ζωή είναι πάντα πιο δύσκολη και επίπονη από το θάνατο. Ειδικά αν έχεις να καταθέσεις και μια καλή απολογία. Αυτό που σίγουρα ξέρω πια είναι πως  το μεγαλύτερο καλό που μπορείς να κάνεις  στους γύρω σου είναι απλά να είσαι άνθρωπος. Ένας απλός, φιλότιμος και καταδεκτικός άνθρωπος μέσα σε τόσους άλλους. 

Ώρα του καλή.   




Σχόλια

  1. Το να φεύγεις από τη ζωή πρόωρα όχι δεν είναι καλό. Είναι κατάφωρη αδικία Χριστίνα. Και καταλαβαίνω την αίσθηση της απώλειας γιατί τέτοιοι άνθρωποι έχουν πει πολλά πράγματα στη ζωή μας.
    Κάνε λίγο κράτει. Πρόσεξε τον εαυτό σου. Δεν είναι κακό μήτε εγωιστικό. Δεν σου λέω να αδιαφορίσεις για τον συνάνθρωπο απλά να κρατήσεις κάποιες ισορροπίες.
    Καλησπέρα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολλές φορές τα συναισθήματα για κάποιον είναι σιωπηλά, δεν κραυγάζουν κι όμως η ζεστασιά που νιώθεις στη σκέψη του είναι άσβεστο φως σεβασμού στη μνήμη του.
    Καλό Παράδεισο στον καθηγητή σου. Τα αισθήματά σου σε τιμούν!
    Να είσαι καλά Χριστίνα μου καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι κρίμα κι άδικο να φεύγουν οι άνθρωποι νέοι.
    Λυπάμαι πολύ Χριστίνα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαλακό το χώμα που τον σκεπάζει!
    Τελικά στη ζωή μένεις όταν με τον τρόπο που ζεις, με το καλό που κάνεις, με το σεβασμό που δείχνεις στους άλλους και σε σένα τον ίδιο, με την αγάπη που φυτεύεις στις καρδιές μένεις ανεξίτηλος στις μνήμες όλων!
    Δυστυχώς άλλος καθορίζει την ώρα που θα φύγει κάποιος! Ωστόσο χαίρεσαι γιατί υπήρξε!
    Να είσαι καλά Χριστίνα μου να τον θυμάσαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ένα αγόρι

 Ένα αγόρι θέλει να γίνει ποιητής, να μιλά για την αγάπη Ένα αγόρι θέλει να πατήσει στα σύννεφα, να νιώσει το σώμα του να ελαφραίνει Να ξαπλώσει πάνω στη δροσερή χλόη  Να αποκοιμηθεί με το κελάηδημα των πουλιών Να χτενίσει τα μαλλιά της αγαπημένης του. Ένα αγόρι θέλει κόψει ένα τριαντάφυλλο και να το βάλει στο βάζο Να κεντήσει μια καρδιά και να την κάνει δώρο Να μαζέψει κοχύλια σε ένα ακρογυάλι  Να γράψει στην άμμο ένα σ΄αγαπώ Κι αυτή είναι η συμμετοχή μου για τη  Μίνι Σκυτάλη#1  της Μαίρης με φωτογραφία κλήρωσης τη Νο4 Ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχα μια ''Ελεύθερη πτώση'' για το δρώμενο των  Γνωμικών   Φοβάμαι τον κόσμο, θυμάμαι είχα πει στον ψυχολόγο. Φοβάμαι να αναμετρηθώ με τον κόσμο,να μπω σε μια παρέα και να συμμετέχω στις συζητήσεις, να βγω ένα ραντεβού, να πάω σε μια συνέντευξη. Φοβάμαι πως θα τους είμαι βάρος, πως θα σπαταλήσω το χρόνο τους. Είναι τόσο πολλοί ωραίοι και ενδιαφέροντες άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που ξέρουν να συμπεριφερθούν, να ...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Ζωή

  Το σπίτι της Ζωής και του Ιγνάτιου ήταν ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του προφήτη Ηλία. Το μπαλκόνι της κουζίνας τους έχασκε κυριολεκτικά πάνω από το προαύλιο του ναού. Ήταν το γονικό του Ιγνάτιου που καθώς δεν είχε χάσει ούτε ένα "Κύριε Ελέησον" από τα γεννοφάσκια του ίσα τα τώρα που έκανε τη δική του οικογένεια, ήταν αναπόφευκτο και ο επαγγελματικός του προσανατολισμός να είναι ανάλογος. Καθότι και καλλίφωνος αξιώθηκε να γίνει ψάλτης και καθηγητής βυζαντινής μουσικής.  Η Ζωή που ήταν πολύ περήφανη για τον άντρα της δεν έχανε Λειτουργία για Λειτουργία και πάντα καλοντυμένη και καλοχτενισμένη καθόταν μαζί με τα δυο παιδιά τους στα πρώτα καθίσματα του ναού για να την βλέπουν όλες οι γυναίκες της ενορίας και κυρίως οι συνομίλικες και να τη ζηλεύουν τρόπον τινά. Από τότε όμως που έσκασε μύτη αυτός ο διαολο-κωρονοϊός πήγε να σκάσει και η ίδια.  -Ακούς εκεί Λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών. Πού ακούστηκε; -Ζωή αυτά είναι επίσημες αποφάσεις και πρέπει να δείξουμε σεβασμό. ...