Σπανάκι μανάκι

Σπανάκι, ο εφιάλτης όλων των παιδιών. Κι αυτό είναι μια παγκόσμια αλήθεια γιατί διαφορετικά δεν θα έτρωγε ο Ποπάυ σπανάκι αλλά κάτι άλλο. Όταν ο Elzie Crisler Segar έφτιαξε τον χαρακτήρα του, το στούντιο της παραγωγής του comic υπέδειξε στον καρτουνίστα ο ήρωάς του να τρώει σπανάκι, τυχαίο; Δε νομίζω. Γιατί σου λέει τον Ποπάυ θα τον αγαπήσουν όλα τα παιδιά κι έτσι θα ξεγελιούνται και θα τρώνε το σπανάκι τους. Έτσι με ξεγελούσε κι η μάνα μου και μου πλασάριζε το σπανακόρυζο σαν το φαγητό που θα με έκανε κι εμένα Ποπάυ, μα του κάκου, όσο κι αν αγαπούσα το αστείο ναυτάκι,  το σπανάκι δεν κατέβαινε με τίποτα. Κάθε φορά γινόταν το έλα να δεις για να φάω έστω και μία μπουκιά, μέχρι που το δαιμόνιο παιδικό μυαλό μου σκαρφίστηκε το εξής κόλπο. Αντί να μαλώνω με τη μαμά για το φαγητό, έκανα πως το έτρωγα κι όταν εκείνη δεν κοιτούσε μάζευα το σπανάκι στη μια μεριά του πιάτου έτσι που να φαίνεται μισοάδειο και μετά από λίγο της έλεγα όλο υπερηφάνεια: "Να μαμά κατάφερα να φάω το μισό. Δε μπορώ παρά πάνω." Κι εκείνη ικανοποιημένη με άφηνε να σηκωθώ από το τραπέζι χωρίς να ξέρει ότι ήμουν νηστική. Κι ενώ λοιπόν οι σύγχρονες μαμάδες ποντάρουν πως  το σπλάχνο τους αργά ή γρήγορα θα πεινάσει και θα φάει το φαγητό που σιχαίνεται, εγώ ήμουν ο ορισμός του σκληροτράχηλου παιδιού που άντεχε την πείνα και άλλες πολλές δοκιμασίες και δεν κατέθετε ποτέ τα όπλα της μάχης. 

The True Science of Spinach and What the Popeye Mythology Teaches Us about How Error Spreads

Το μεγάλο παράδοξο του πράγματος ήταν πως  το αγαπημένο μου τραγούδι ήταν το "Σπανάκι Μανάκι". Το γνωστόν κατά κόσμον "Μπανάκι Μανάκι" αλλά τα δικά μου αυτιά σαν αγύριστο κεφάλι που ήμουν άκουγαν μόνο σπανάκι μανάκι και δως του χαρά και χορό. 

Βέβαια με τα χρόνια έμαθα να το αγαπώ αυτό το λαχανικό όπως και πολλά άλλα  που αρχικώς σιχαινόμουν όπως συμβαίνει  και σε όλους τους ανθρώπους όταν ενηλικιώνονται. Εσείς αλήθεια πιο φαγητό σιχαινόσασταν στα παιδικά σας χρόνια;