Λίγη αγάπη...

Τα σπίτια αυτών που μας αγαπούν είναι και δικά μας σπίτια...

Στην γειτονιά μου την παλιά ζούσε μία γλυκιά κυρία που δεν είχε κάνει ποτέ δικά της παιδιά.

Η κυρία αυτή είχε μία θετή κόρη καλοπαντρεμένη και λαχταρούσε να αποκτήσει ένα εγγονάκι.  Τα χρόνια όμως περνούσαν κι εκείνη δεν έχανε καθόλου τον καιρό της. 

Είχε ανοίξει στο σπιτικό και την καρδιά της για όλα τα παιδιά της γειτονιάς κι ένα από αυτά τα παιδιά ήμουνα κι εγώ. 

Η αυλή της ήταν γεμάτη τριανταφυλλιές και το σπίτι της, ένα παλιό αρχοντικό, γεμάτο με βιβλία. Όταν μαγείρευε με ήθελε για παρέα και σαν τελείωνε της δουλειές της μου διάβαζε παραμύθια.  
Έτσι γλυκά και όμορφα κυλούσαν οι παιδικές μου μέρες μέχρι που η κυρία αυτή μεγάλωσε και απέκτησε εγγονάκι, έτσι όπως πάντα της άξιζε και μια μέρα πούλησε το σπίτι της και πήγε να ζήσει κοντά στην κόρη της.

Τότε στο σπίτι αυτό ήρθε μια άλλη καλή κυρία. Μια κυρία νέα και όμορφη που είχε κι αυτή μια κόρη και είχε πάντα το σπίτι της ανοιχτό για μένα. Και κοντά στην κόρη έκανε κι ένα γιο κι έτσι μεγαλώναμε όλοι μαζί σαν αδέρφια χωρίς να μας χωρίζουν οι τοίχοι των σπιτιών μας και οι αυλές. 

Τα χρόνια περνούσαν και τα παιδιά της μεγάλωναν κι εγώ είχα γίνει πια μεγάλη κοπέλα. 

Ένα απομεσήμερο πηγαίνοντας για επίσκεψη κάθισα στο παιδικό δωμάτιο του μικρού γιου και άρχισα να του λέω ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που σε εκείνο το δωμάτιο είχε η παλιά κυρία την βιβλιοθήκη της και μου διάβαζε παραμύθια. 

Και τότε δίχως σκέψη μου είπε το παιδί: 
'' Να έρχεσαι στο σπίτι μου να σου διαβάζω εγώ τώρα παραμύθια..''