Προλαβαίνω να ζήσω;

Έρχεται μια στιγμή που συνειδητοποιείς πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω 
και πως ήδη έχεις διανύσει αρκετά χιλιόμετρα ζωής.

  Όταν είσαι πολύ, πολύ νέος στα πρώτα φτερουγίσματα σου,
 ο χρόνος είναι τόσο φιλικός μαζί σου, 
κυλάει όμορφα και αργά.
Νομίζεις πως όλη η ζωή σου ανήκει 
και πως ο κόσμος θα είναι πάντα εκεί έξω για να τον κατακτήσεις. 
Δεν λογαριάζεις τις ευκαιρίες που προσπερνάς ούτε τα νυσταγμένα πρωινά που σε πλακώνει το στρώμα. 
Δεν υπολογίζεις, ούτε τα λεπτά, ούτε τις ώρες. 

 Έλα μωρέ δε βαριέσαι και αύριο μέρα είναι, λες.  

Και οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες χρόνια.

Κάνεις όνειρα και λες ''όταν θα μεγαλώσω θα γίνω αυτό κι εκείνο'' και μια μέρα ξυπνάς και οι αριθμοί δεν σου βγαίνουν. 
Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και βλέπεις πως στην όψη δεν έχουν αλλάξει και πολλά,
 αλλά οι φίλοι σου έχουν αρχίσει ήδη να βγάζουν άσπρες τρίχες και σε λίγο θα αρχίσεις να βγάζεις κι εσύ. 

 Τα χρόνια σου έχουν γίνει ξαφνικά πολλά και αντί να κυνηγάς εσύ τα όνειρά σου, 
σε κυνηγούν εκείνα. 
Έρχονται και σου χτυπούν την πόρτα και σου τραβούν τα πόδια κάτω από την κουβέρτα...

Σηκώνεσαι, πλένεσαι, σκουπίζεσαι και κοιτάς την ώρα. 

"Άραγε προλαβαίνω να ζήσω;"