Don't Give Up

Έχοντας θεοποιήσει την επιστήμη και την ανθρώπινη διάνοια, πάμπολλες φορές εγκλωβιζόμαστε σε ιατρικές διαγνώσεις που δεν αφήνουν κανένα μα κανένα περιθώριο ελπίδας για ίαση. Ήδη πρόσφατα κυκλοφόρησε μία είδηση στο διαδίκτυο, όπου έλληνας διασωληνωμένος ασθενής άκουγε τους γιατρούς μπροστά στα μάτια του να συνομιλούν και να προγραμματίζουν σε ποιούς θα δώσουν τα όργανά του, μετά το θάνατό του. Ο ασθενής ανέκαμψε και ετοιμάζεται για μηνύσεις. Αυτό το ανέφερα σαν ένα μικρό παράδειγμα της αυτοπεποίθησης, να μη πω αλαζονείας ή άγνοιας μερικών γιατρών.

 Χθες βρήκα σε μια σελίδα αυτό το βιντεάκι που σκιαγραφεί πλήρως το ζήτημα του ιατρικού αλάθητου. Ένα βιντεάκι που το έφτιαξαν οι γονείς μιας μικρούλας, που γεννήθηκε με μία γενετική ανωμαλία. Η διάγνωση των γιατρών καταδίκαζε το κοριτσάκι να μην περπατήσει ποτέ μα ποτέ στη ζωή του. Οι γονείς του όμως είχαν τη σοφία να μην λάβουν σοβαρά υπόψη τους, τους ισχυρισμούς των γιατρών και να αυτοσχεδιάσουν με μοναδικό εφόδιο το ένστικτο και την αγάπη τους. Και το κοριτσάκι περπάτησε! 

 Φυσικά δεν υποτιμούμε την ιατρική επιστήμη, αλλά όλοι μας λίγο πολύ έχουμε εντοπίσει σημαντικές διαφορές ανάμεσα σε γιατρούς που μένουν αγκυλωμένοι στις γνώσεις τους και σε γιατρούς που έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη στο ένστικτό τους. Γιατρούς που αφήνουν κι ένα παραθυράκι ανοιχτό στο άγνωστο και στο θαύμα. Γιατρούς που δεν βλέπουν τον άνθρωπο σαν μια βιολογική μηχανή με εργαστηριακά αποτελέσματα, δείκτες και αριθμούς. Κι εδώ αναρωτιέμαι πόσοι και πόσοι άνθρωποι έχασαν τελικά τη ζωή τους, όχι από ιατρικό λάθος αλλά από την πεποίθηση πως η κατάσταση της υγείας τους είναι μη αναστρέψιμη;  

 

 Η δίψα για ζωή ξεκινάει ήδη από την κοιλιά της μάνας μας. Με κατάπληξη έχουμε δει ασχημάτιστα έμβρυα να αντιστέκονται στο νυστέρι της άμβλωσης. Ήδη από την κοιλιά της μάνας μας διαισθανόμαστε αν είμαστε επιθυμητοί από τους γονείς ή όχι. Αυτή η αγάπη που εισπράττει ένα μωρό, είναι ικανή να το κάνει να αγωνιστεί αργότερα για την επιβίωσή του, όταν και αν παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα υγείας. Πόσα και πόσα μωράκια αντέξανε βαριά χειρουργεία πριν κλείσουν καλά καλά το πρώτο έτος της ζωής τους; Πόσα παιδάκια υπομένουν βαριές ασθένειες και δίνουν κουράγιο και στους γονείς τους;  Ή και το αντίθετο, πόσα υγιέστατα μωράκια έφυγαν από τη ζωή γιατί δεν έλαβαν ένα χάδι; Εγκαταλειμμένα νεογνά σε  κλινικές που πέθαναν επειδή τους έλειπε ένα χάδι;

 Μέρες λοιπόν που είναι ας μην ξεχνάμε πως τα θαύματα δεν έρχονται ουρανοκατέβατα από το πουθενά, αλλά εμείς είμαστε αυτοί που τους ανοίγουμε την πόρτα για να έρθουν στη ζωή μας.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα