Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκέψεις ενηλικίωσης

 


Πόσες φορές ενηλικιώνεται ο άνθρωπος; Όσες χρειάζεται θα πω. Στα είκοσι παίρνεις για πρώτη φορά την ελευθερία στα χέρια σου, μια ελευθερία που την παρανοείς και την ξοδεύεις αλόγιστα. Θέλεις να ζήσεις και να δοκιμάσεις πράγματα και λες σε όλα ναι κι αυτά τα ναι μια μέρα σε εκδικούνται. Ευτυχώς όμως έρχεται η δεύτερη ενηλικίωση εκεί κοντά στα σαράντα που σου λέει πως ήρθε η ώρα μάθεις να διαχειρίζεσαι αυτήν την ελευθερία προς όφελός σου. Το καμπανάκι του χρόνου και της νιότης που θα αρχίσει να σε εγκαταλείπει σου θυμίζουν ότι δεν χρωστάς σε κανέναν τίποτα παρά μόνο στον εαυτό σου. Χρωστάς τις βόλτες που σε ευχαριστούν με τον τρόπο που εσύ γουστάρεις. Χρωστάς τις ώρες ανάπαυσης χωρίς να πρέπει να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν. Χρωστάς τους φίλους που σου δίνουν χαρά και χαμόγελα και όχι εκείνους που θα σε ψυχοπλακώσουν. 

Στον κόσμο που ζούμε οι εξουσίες χρειάζονται στρατιώτες. Εκκλησία, Κράτος, Επαναστάσεις όλοι χρειάζονται στρατιώτες να αγωνιστούν για λογαριασμό τους. Η Εκκλησία θέλει πολέμαρχους της πίστης, το Κράτος  θέλει σκληρά εργαζόμενους να δίνουν διαρκώς εισφορές. η Επανάσταση θέλει αγωνιστές που πρέπει να αλλάξουν τον κόσμο, τάχα για να τον κάνουν καλύτερο αλλά μεταξύ μας για να τον αφήσουν ίδιο αλλά με άλλο περιτύλιγμα. Κανείς όμως δε θα σε ρωτήσει τι χρειάζεσαι εσύ. 

Ευτυχώς λοιπόν που έρχεται ο χρόνος και σαν στοργικός πατέρας σου θυμίζει πως είσαι περαστικός από αυτόν κόσμο. Είσαι ταξιδιώτης σε διακοπές και τα έξοδα της διαμονής είναι δικά σου. Το σπίτι που κατοικείς είναι το ξενοδοχείο που πρέπει να πληρώσεις, και  οι διαδρομές που θα ακολουθήσεις είναι τα αξιοθέατα που πρέπει να δεις. Θα άφηνες ποτέ κανέναν στο ταξίδι σου να σου επιβάλει πού θα πας και τι θα κάνεις;  Δε νομίζω.

Τώρα λοιπόν που ο χρόνος μου στενεύει είναι στο χέρι μου να τον επεκτείνω πάνω από όλα ποιοτικά. Τα όχι θα πέσουν βροχή και τα ξεκαθαρίσματα θα είναι πολλά. Συνταξιδιώτες θα είναι μόνο όσοι σέβονται και στηρίζουν αυτά τα όχι μου. Και μεταξύ μας στους ανθρώπους που αξίζουν να είναι δίπλα μας δεν χρειάζεται να πεις όχι. 

Πολλές φορές παγιδεύτηκα σε ρόλους που μου φορέσανε οι άλλοι. Στο ρόλο του καλού παιδιού, του καλού Σαμαρείτη, του Superman, του Σωτήρα και πάει λέγοντας. Έδινα γιατί έτσι έπρεπε κι αυτό έγινε συνήθεια και βόλεμα για πολλούς. Στράγγιζα και χρόνο με το χρόνο αρρώσταινα και αυτό που άκουγα ήταν ένα "Δεν έχεις ανάγκη εσύ, είσαι δυνατή". Ήθελα να κάνω πράγματα για μένα και ένιωθα ενοχές. Νόμιζα ότι θα γινόμουν αυτόματα σαν αυτούς που κοιτάνε μονάχα τον κώλο τους. Μέχρι που η ζωή μου έδειξε έναν άλλο τρόπο. Υπάρχουν δύο είδη βοήθειας. Αυτή που δίνεις σε αυτούς που θέλουν απλώς να σε εκμεταλλευτούν, ασυναίσθητα τις περισσότερες φορές κι αυτή που δίνεις σε αυτούς που δεν θέλουν να σε καταπονήσουν. Ξέρετε ποια είναι η μεγάλη διαφορά; Οι πρώτοι σε αφήνουν σακάτη οι δεύτεροι όμως σε γεμίζουν με δύναμη και χαρά. Αυτός που χρειάζεται πραγματικά τη βοήθεια σου θα σου παρουσιαστεί όταν θα είσαι σε θέση να προσφέρεις κάτι που ούτε καν θα σου λείψει αργότερα. Σαν τον ίσκιο που σου προσφέρει ένα δέντρο όταν σε έχει κάψει  ο ήλιος.

Το δέντρο σου προσφέρει τον ίσκιο του χωρίς να το επιβαρύνεις. Το δέντρο είναι πάντα εκεί ακλόνητο στη θέση του και η βοήθεια που μπορεί να σου προσφέρει είναι ότι απλά βρέθηκε στο δρόμο σου. Έτσι εύκολη και ανώδυνη είναι κι η βοήθεια που θα δώσεις σε αυτόν που πράγματι την έχει ανάγκη. Δε θα την καταλάβεις καν. Αντίθετα όλοι οι υπόλοιποι παρασιτικοί άνθρωποι δεν θα σεβαστούν την δική σου κατάσταση, θα σου βάλλουν διλλήματα και ενοχές. Θα σου ζητήσουν να κάνεις θυσία και υπέρβαση και θα επιστρέφουν ξανά και ξανά. 

Ευτυχώς όμως μεγαλώνω και ο χρόνος μου λιγοστεύει και έχω πια το θάρρος να πω πολλά όχι.


Εδώ τα λέμε τακτικότερα: https://www.youtube.com/c/KristiPetalotiBooksnCraftsChannel



Σχόλια

  1. Χριστίνα μου χαίρομαι πολύ που έγραψες και κυρίως για αυτά που έγραψες.
    Όλα αυτά ευτυχώς τα καταλαβα σχετικά γρήγορα και τα οχι πέφτουν βροχή.
    Κοιταζω να είμαι εγώ καλά και αυτοί που πραγματικά με αγαπούν και είναι δίπλα μου και για τους υπόλοιπους που δεν νοιάζονται δεν δίνω δεκάρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου Γιάννα μου! Έκανες την καλύτερα δουλειά. Εγώ μαθαίνω με αργούς ρυθμούς αλλά κάθε χρόνο και καλύτερα!

      Διαγραφή
  2. Χριστίνα μου, μαζί σου σε όλα! Αλήθειες της ζωής που τις έμαθα από νωρίς με το οποίο κόστος αλλά εντέλει είναι η σωτηρία της ζωής μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα Μαράκι μου. Εμένα δυστυχώς μου πείρε πολύ περισσότερο χρόνο. Χαίρομαι όμως για σένα!!

      Διαγραφή
  3. Καλησπέρα Χριστίνα. Χαίρομαι για την παρουσία σου ξανά, καλή μου φίλη, εδώ στο δικτυακό σου σπιτικό. Με θέμα μάλιστα που έχει πολύ "ψωμί" και άφθονα μηνύματα. Καλά να περνάς κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως το είπες Γιάννη μου το σπιτικό μου, από εδώ ξεκίνησαν όλα. Προσπαθώ να βρω τις ισορροπίες μου για να μπορώ να έχω χρόνο για μένα και για όλα τα ωραία. Σ ευχαριστώ πάρα πολύ!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αποχαιρετώντας το 2021 με εικόνες

 Είναι αλήθεια ότι πολλά καρπούζια σε μια μασχάλη δε χωράνε. Ένα απαιτητικό 2021 με ανάγκασε να επιλέξω ανάμεσα σε νέες ασχολίες και σε παλιές. Οι νέες είναι ωραίες (βλέπε κανάλι στο Youtube  KristiPetalotiBooksnCraftsChannel/videos ) μα πάντα ευτυχώς οι παλιές είναι αλλιώς (βλέπε Γατόσφαιρα) Και καθώς η ζωή κάνει κύκλους θα νοσταλγούμε πάντα τις ρίζες μας και το σημείο εκκίνησής μας. Κι αυτός είναι ένας πρόλογος για να αιτιολογήσω την επανεμφάνισή μου. Και στα αλήθεια αναρωτιέμαι διαβάζει ακόμα ο κόσμος ιστολόγια ή ανακυκλωνόμαστε αναμεταξύ μας; Who cares μωρέ;  Ένας χρόνος σε εικόνες λοιπόν, ένας χρόνος με πανδημία, με τον κόσμο χωρισμένο στα δυο σε εμβολιαστές και αρνητές, με καραντίντες, άλλοτε υποχρεωτικές κι άλλοτε εθελούσιες σαν την δική μου. Τόπος Θεσσαλονίκη Άντε πάρτε και μια ιδέα από Χριστούγεννα με χειροποίητα πλεκτά στολίδια

Ένα αγόρι

 Ένα αγόρι θέλει να γίνει ποιητής, να μιλά για την αγάπη Ένα αγόρι θέλει να πατήσει στα σύννεφα, να νιώσει το σώμα του να ελαφραίνει Να ξαπλώσει πάνω στη δροσερή χλόη  Να αποκοιμηθεί με το κελάηδημα των πουλιών Να χτενίσει τα μαλλιά της αγαπημένης του. Ένα αγόρι θέλει κόψει ένα τριαντάφυλλο και να το βάλει στο βάζο Να κεντήσει μια καρδιά και να την κάνει δώρο Να μαζέψει κοχύλια σε ένα ακρογυάλι  Να γράψει στην άμμο ένα σ΄αγαπώ Κι αυτή είναι η συμμετοχή μου για τη  Μίνι Σκυτάλη#1  της Μαίρης με φωτογραφία κλήρωσης τη Νο4 Ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχα μια ''Ελεύθερη πτώση'' για το δρώμενο των  Γνωμικών   Φοβάμαι τον κόσμο, θυμάμαι είχα πει στον ψυχολόγο. Φοβάμαι να αναμετρηθώ με τον κόσμο,να μπω σε μια παρέα και να συμμετέχω στις συζητήσεις, να βγω ένα ραντεβού, να πάω σε μια συνέντευξη. Φοβάμαι πως θα τους είμαι βάρος, πως θα σπαταλήσω το χρόνο τους. Είναι τόσο πολλοί ωραίοι και ενδιαφέροντες άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που ξέρουν να συμπεριφερθούν, να στηθούν, να περπατ

Ζωή

  Το σπίτι της Ζωής και του Ιγνάτιου ήταν ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του προφήτη Ηλία. Το μπαλκόνι της κουζίνας τους έχασκε κυριολεκτικά πάνω από το προαύλιο του ναού. Ήταν το γονικό του Ιγνάτιου που καθώς δεν είχε χάσει ούτε ένα "Κύριε Ελέησον" από τα γεννοφάσκια του ίσα τα τώρα που έκανε τη δική του οικογένεια, ήταν αναπόφευκτο και ο επαγγελματικός του προσανατολισμός να είναι ανάλογος. Καθότι και καλλίφωνος αξιώθηκε να γίνει ψάλτης και καθηγητής βυζαντινής μουσικής.  Η Ζωή που ήταν πολύ περήφανη για τον άντρα της δεν έχανε Λειτουργία για Λειτουργία και πάντα καλοντυμένη και καλοχτενισμένη καθόταν μαζί με τα δυο παιδιά τους στα πρώτα καθίσματα του ναού για να την βλέπουν όλες οι γυναίκες της ενορίας και κυρίως οι συνομίλικες και να τη ζηλεύουν τρόπον τινά. Από τότε όμως που έσκασε μύτη αυτός ο διαολο-κωρονοϊός πήγε να σκάσει και η ίδια.  -Ακούς εκεί Λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών. Πού ακούστηκε; -Ζωή αυτά είναι επίσημες αποφάσεις και πρέπει να δείξουμε σεβασμό. Πέρα