Μια προσευχή γι αυτούς που έφυγαν...

Παρεκκλήσι Αγ. Σωτήρος, Παραλία Επανωμής. Θεσσαλονίκη

Πριν πολλά χρόνια όταν ήμουν παιδάκι, σαν και την σημερινή την μέρα, είχα γυρίσει σπίτι από το παιχνίδι και δεν βρήκα τη γιαγιά εκεί. 

Μου είπαν πως έπαθε κάτι η καρδιά της και την έβαλαν στο νοσοκομείο. Έμφραγμα και ύστερα ανακοπή. Ανακοπή; Άγνωστη λέξη για μένα. Με δυο- τρία ηλεκτροσόκ την έφεραν πίσω. Νοσηλεύτηκε σχεδόν ένα μήνα μέχρι να επιστρέψει και πάλι σπίτι, όχι όμως τόσο δυνατή όπως πρώτα. Θυμάμαι που μου είαν πει πως τώρα η γιαγιά δεν θα πρέπει να κάνει καθόλου δουλειές και μου φάνηκε τόσο παράξενο. Η γιαγιά και οι δουλειές ήταν ένα και το αυτό. "Και τι θα κάνει από δω και πέρα η γιαγιά; Θα είναι μπιμπελό;" ρώτησα πιστεύοντας πως η απραξία της γιαγιάς θα ήταν σαν την νέκρωση της. Φυσικά και η γιαγιά δεν ήταν τέτοιος άνθρωπος να κάτσει στα αυγά της. Μόλις στάθηκε στα πόδια της το πρώτο πράγμα που θέλησε να κάνει ήταν πάει να ανάψει ένα κεράκι στο εκκλησάκι του Αγίου Σωτήρα στην ιδιαίτερή της πατρίδα την Επανωμή Θεσσαλονίκης. Ήταν ανήμερα της γιορτής του όταν επανήλθε από την ανακοπή κι έτυχε αυτή ακριβώς η μέρα να είναι και η αγαπημένη της. 

Πίσω στα εφηβικά της χρόνια, την μέρα αυτή γινόταν το μεγαλύτερο πανηγύρι του χωριού, όπου όλοι μαζεύονταν στο παρεκκλήσι για να παρακολουθήσουν τις καλοκαιρινές ιπποδρομίες. 

Τι παράξενη συγκυρία όμως ε; Στην συγκεκριμένη αυτή μέρα να χρωστάει το θαύμα της.

Από τότε λοιπόν που έγινε καλά, κάθε χρόνο που ξημέρωνε αυτή η γιορτή, η λαχτάρα της ήταν να ανάψει το κεράκι της εκεί, μέχρι που η υγεία της την πρόδωσε ξανά. 

Πριν φύγει από τη ζωή οριστικά, πρόλαβε και άναψε ένα τελευταίο κεράκι εκεί λες και ήξερε... Μόνο που την τελευταία της φορά δεν παρακάλεσε να ζήσει, αλλά παρακάλεσε να είναι καλά τα παιδιά της, δηλαδή εμείς... Η ίδια ήταν αποφασισμένη πως ήθελε να πάει στα αδέρφια της. Για κάμποσους μήνες πριν πεθάνει, κάθε βράδυ έβλεπε τους συγγενείς της που είχαν φύγει κι έλεγε πως έρχονταν να την πάρουν... Μόλις έφτασε καλοκαιράκι και κόντευε να τελειώσει και ο Ιούλης η επιθυμία της έγινε πραγματικότητα. Λίγο ακόμα δηλάδη και θα συντονιζόταν και πάλι με την αγαπημένη της γιορτή....

Αφού λοιπόν η σημερινή μέρα είναι η αγαπημένη της, αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο σε εκείνη...