ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

Ο δύσκολος δρόμος είναι πάντα κι ο πιο εύκολος. Κανένας δεν απαλλάχτηκε από τα δύσκολα με την φυγοπονία,  απλώς παρέτεινε το μαρτύριο του, συνηθίζοντας λίγο - λίγο τον πόνο και την σκλαβιά. Το πρόσωπο του αφέντη δεν αλλάζει όσοι αιώνες κι αν περάσουν.  Και σήμερα θαρρείς πως καλομάθαμε να ζούμε με τον τύραννο  τον οποίο τολμάμε να τον λογαριάζουμε και σαν ευεργέτη μας.  Πόσο αλήθεια διαφέρει η υποτέλεια στους Τούρκους και τους φεουδάρχες  από τη σημερινή μας υποτέλεια στους ολιγάρχες;  Ε λοιπόν, ή θα αλλάξει ρώτα η Ευρώπη ή θα αλλάξουμε δρόμο εμείς. Ας έχουμε κι εμείς σαν γενιά να αφήσουμε κάτι καλό πίσω μας.  Ας δώσουμε τον δικό μας αγώνα για την ελευθερία.  Ο Χ Ι  λοιπόν. Φτάνει πια να μας λένε ραγιάδες.  Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,  παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή [...] Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,  τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς; ...

Λένε πως ο Θεός σου δίνει μονάχα αυτά που αντέχεις, αλλά καμιά φορά το να αντέχεις δεν είναι και τόσο καλό γιατί εκτός από το Θεό το μυρίζονται και άλλοι που σε περνάνε για χαμάλη και θέλουν να σου φορτώσουν και τα δικά τους βάρη. Κάποτε θεωρούσα πως το να μην κακοκαρδίζεις τους ανθρώπους και να τους αποδέχεσαι πλήρως με όλα τους τα στραβά κι ανάποδα, είναι δείγμα μεγάλης ευγένειας. Το τελευταίο διάστημα έμαθα με πολύ επώδυνο τρόπο πως αυτό είναι καθαρή αυτοκτονία, γιατί όταν κάνεις διαρκώς τα στραβά μάτια, αργά ή γρήγορα στραβώνεις κι εσύ ο ίδιος. Κι άντε μετά να ισιώσεις. Κάθε σπιτικό έχει και μία ανοιχτή πληγή. Ας ξεκινήσουμε από εκεί. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες που λένε. Το θέμα όμως είναι το πώς διαχειρίζεται ο καθένας μας αυτήν την ανοιχτή πληγή και τι κάνει για να προστατέψει τον εαυτό του. Στη δική μου περίπτωση μάλλον δεν τα πήγα και πολύ καλά στο κομμάτι της διαχείρισης. Ξόδεψα πολύ ενέργεια στο να αλλάξω τις καταστάσεις και να γεφυρώσω τα χάσματα. Το α...

Εκτάκτως παρούσα για το Αριστάκι και τις  Ιστορίες της Νύχτας Η Μαρία έμενε στην Άνω πόλη, σε ένα οροφο-διαμέρισμα κάτσε καλά, μιας ιδιόκτητης μικρής πολυκατοικίας. Το διαμέρισμα αυτό ήταν εξωφρενικά μεγάλο για τις ανάγκες μιας φοιτήτριας και πολύ λουσάτο παρακαλώ. Όχι, της Μαρίας δεν της περίσσευαν λεφτά, απλά το σπίτι είχε από πίσω μία στενάχωρη ιστορία που το κατέτασσε σε ειδική κατηγορία ακινήτου. Οι ιδιοκτήτες, ένα πολύ ευγενικό ζευγάρι μεσηλίκων, είχαν φυλάξει το διαμέρισμα για την κόρη τους την οποία έχασαν δυστυχώς πρόωρα και εντελώς ξαφνικά. Γι αυτό το λόγο κρατούσαν το ενοίκιο πολύ χαμηλά κι όταν μάλιστα γνώρισαν και τη Μαρία, είχαν ένα λόγο παραπάνω να τη δουν περισσότερο σαν παιδί τους, παρά σαν ενοικιάστρια. Στο διαμέρισμα αυτό η Μαρία έκατσε κανά δυο χρόνια κι εμείς που μέναμε τότε όλοι πολύ κοντά, το είχαμε κάνει δεύτερο σπίτι μας γιατί μας χωρούσε όλους μας και μας περίσσευε κιόλας. Ειδικά στις περιόδους της εξεταστικής πηγαίναμε από το μεσημεράκι εκεί για δ...

Όλα μέσα μου μπερδεμένα… Έννοιες, ευθύνες, κοινωνικά στερεότυπα, αδιαφορία, όλα. Όταν ένα παιδί υποφέρει πάντα κάποιος γείτονας σωπαίνει.. Πίσω από κλειστές πόρτες, το «Ιερό Άβατο» της οικογένειας βασιλεύει. Γονείς τέρατα –μικρά ή μεγάλα δεν έχει σημασία, η πρόθεση πάντα μετράει- βασανίζουν τα μικρά παιδιά τους απλά και μόνο επειδή υπάρχουν. Η αιτία; Πάνω κάτω πάντα η ίδια. Ουσίες, αντίστοιχα βιώματα κακοποίησης ή ψυχικές διαταραχές που δεν έφτασαν ποτέ στο ντιβάνι του ψυχοθεραπευτή γιατί η ρετσινιά της τρέλας είναι βαριά – πολύ πιο βαριά από το να σακατεύεις το παιδί σου. Γιατί είπαμε «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» κι ο γονιός  τα κάνει όλα για το «καλό» του παιδιού! Όλα κι όλα! Κι όταν δεν είναι ξύλο, είναι λέξεις, είναι αδιαφορία, είναι παραμέληση, είναι ψυχικός πόλεμος. Και πάντα ένα χαιρέκακο πλήθος ανθρώπων της στενής οικογένειας τριγύρω που, χειροκροτεί κι επικροτεί, γιατί επιτέλους βρέθηκε ένα καινούριο θύμα να σταυρωθεί για τις αμαρτίες τους. Η συνέχεια εδώ Υ...

Πρώτα από όλα χρόνια πολλά σε όλες τις Ρηνούλες μας! Και ειδικά χρόνια πολλά και σε μια δικιά μου Ειρήνη που έχει φέτος και την πρώτη επέτειο γάμου της! Πέρασαν 4 χρόνια από την πρώτη ανάρτηση του Γαλαξία κι ούτε που το κατάλαβα. Ίσως γιατί τα δύο πρώτα χρόνια δεν το είχα πάρει ζεστά το θέμα. Η ημερομηνία όμως είναι καταγεγραμμένη και προδίδει το χρόνο που πέρασε. Αγαπημένος μήνας ο Μάιος και δε μου έκανε καθόλου εντύπωση που το ιστολόγιο αυτό υπήρξε Μαγιάτικη έμπνευση. Αυτό το διάστημα, όπως πολλοί φίλοι θα έχετε καταλάβει βρίσκομαι σε μία ανάπαυλα. Είναι μεγάλη ανάγκη να κάνω μία ανασυγκρότηση του σκληρού μου δίσκου και να μετρήσω τα επόμενά μου βήματα. Μαζί μοιραστήκαμε πολλές λύπες και χαρές αλλά όταν αρχίζουν οι λύπες να γίνονται περισσότερες και η υγεία να παίρνει την κατιούσα, τότε το καμπανάκι μάλλον σημαίνει κίνδυνο. Γι αυτό κι εγώ είπα να λάβω δραστικά, δραστικότατα μέτρα και να ξεκινήσω την επιχείρηση σκούπα! Να κάνω ένα format στη ζωή μου και να αποβάλλω άσχημα β...

Ένα love story επιστημονικής φαντασίας Για αλλού πήγαινε η ιστορία αυτή κι αλλού κατέληξε.  Ένα διαστημικό γαλαξιακό στόρι για την αγάπη.. «Θα σε πάω στ’ αστέρια!» Μου είπες και με έσφιξες γερά στην αγκαλιά σου. «Μια μέρα θα σε πάω στ’ αστέρια… Αυτός ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για μας μωρό μου… Είναι όλα τόσο αταίριαστα στην αγάπη μας. Αυτός ο κόσμος είναι μια κούρσα επιβίωσης! Μία ζούγκλα γεμάτη αγρίμια! Θα μας κατασπαράξουν δεν το βλέπεις;» «Η αγάπη όλα τα μπορεί.» Σου απάντησα. «Είναι άδικο να βάζεις τον κόσμο ανάμεσά μας. Αν μ' αγαπάς μπορούμε να νικήσουμε όλα τα εμπόδια!» «Σςςς αγάπη μου μη μιλάς. Θα δεις πως έτσι είναι καλύτερο για όλους μας. Το ξέρω πως τώρα μπορεί να σου φαίνεται άδικο αλλά εγώ αυτόν τον κόσμο τον ξέρω καλά. Δεν υπάρχει χώρος για ρομαντικούς έρωτες…» Αν έχετε αγωνία η συνέχεια κλασικά  εδώ ΥΓ. Νιώθω πολύ άσχημα όταν ανεβάζω καινούρια ανάρτηση και δεν έχω χρόνο να περάσω από όλους σας :(( αλλά η αλήθεια είναι ότι τρώγομαι να δηλώσω παρ...

Για όλους τους τοξικούς ανθρώπους που έμαθαν να καταδυναστεύουν τους άλλους. Να φυλάγεσαι αυτό αυτούς, που παρακολουθούνε κάθε σου βήμα για να μετρήσουν τα στραβοπατήματά σου. Να φυλάγεσαι από αυτούς, που παρακολουθούν κάθε σου κίνηση για να σου βρούνε λάθη. Να φυλάγεσαι από όλους εκείνους, που σε κοιτάνε από πάνω μέχρι κάτω για σου βρουν ψεγάδια, που σημειώνουν μία-μία τις λέξεις σου για να σου προσάψουν κατηγορίες, που σκαλίζουν τις ευαισθησίες σου για σε πουν δειλό, που ερεθίζουν το θυμό σου για να σε βγάλουν φταίχτη. Η συνέχεια  εδώ ΥΓ. Σήμερα με περίμενε η έκπληξη της  Μαρίας Νι , ένα γκλαμουράτο βραχιολάκι εντελώς στα γούστα μου. Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως για μένα ήταν, που αυτό το δωράκι έπεσε στα χέρια μου μετά από κλήρωση, που ούτε φλουρί δε μου κάθεται εμένα γενικά. Πριν ένα μήνα ακριβώς όταν ολοκληρώθηκε  Ο 13ος διαγωνισμός φωτογραφίζειν  της Μαρίας, ήταν μία περίοδος εντελώς μουντζωμένη για μένα! Όλα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο!...