ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...

  Είναι γνωστή η ρήση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Φλάβιου Ρενάτου Βεγέτιου : «αν θες ειρήνη να ετοιμαστείς για πόλεμο» (Si vis pacem, para bellum) και η σοφία που κρύβει για τη ζωή είναι εντυπωσιακή. Η βία που υπάρχει ολόγυρά μας (σωματική, ψυχική, λεκτική) καθιστά την «ειρήνη» ένα ακριβό αγαθό. Πολλές φορές δεν αρκεί να είμαστε φιλήσυχοι άνθρωποι για να διατηρήσουμε τη γαλήνη στη ζωή μας   αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μάχη. Ναι οι συγκρούσεις είναι πράγματι εξαντλητικές και αφήνουν σημάδια αλλά αυτό συμβαίνει γιατί πολλές φορές ανταποδίδουμε τα πυρά που δεχόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Ανταποδίδουμε τις φωνές με φωνές, τις προσβολές με προσβολές κοκ ξεχνώντας πως οι αντίπαλοί μας είναι συχνά άνθρωποι που έχουν το ακαταλόγιστο και θρέφονται από τέτοιες πρακτικές. Η σύγκρουση θέλει προετοιμασία και στρατηγική, συμμαχίες και πνευματική διαύγεια. Ο πόλεμος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της επιβίωσής μας και ναι πράγματι είναι Τέχνη. @Kristi_petaloti ΥΓ. Σας ευχαριστώ εκ των προ...

  Σε συνέχεια με την προηγούμενη πόσο συχνά καταπιέζουμε τον εαυτό μας για να είμαστε συμπεριληπτικοί. Τα συναισθηματικά ξεσπάσματα όταν δεν είναι κανόνας είναι πράξη αυτοσεβασμού και αυτοπροστασίας. Την στιγμή που νιώθουμε πνιγμένοι δεν γίνεται να βάλουμε σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό μας. Όλοι μας δικαιούμαστε έναν ζωτικό χώρο μέσα στον οποίο ορίζουμε οι ίδιοι τις αντοχές μας. Αν η Περσεφόνη για παράδειγμα είναι σπουδαίο άτομο αλλά η παρουσία της μας είναι επιβαρυντική ακόμα και για λόγους που δεν βγάζουν νόημα δε θα πρέπει να καταπιέσουμε την ανάγκη μας να την κρατήσουμε μακριά. Μπορεί τη στιγμή του ξεσπάσματος μας να μην είμαστε κατανοητοί αλλά είναι η στιγμή της μετάβασης από μία ανισόρροπη κατάσταση σε μια νέα που θα πάρει χρόνο για να μορφοποιηθεί. Σε αυτό το στάδιο κάποιες επιφανειακές συναναστροφές θα τερματιστούν και κάποιοι ουσιαστικοί δεσμοί θα πάνε ακόμα πιο μακριά. Όμοια και κάποιες συνήθειες και συμπεριφορές. Ακόμα και το ίδιο το σώμα θα αλλάξει. Η όψη μας, η βιολογία μ...

    Σε άλλες εποχές οι νευροδιαφορετικοί θα ήταν οι απόκληροι, οι παράταιροι, οι απροσάρμοστοι, αυτοί που θα έπρεπε να κατεβάζουν ουσίες και φαρμάκια για να αντέξουν τη φασαρία αυτού του κόσμου. Αυτοί που θα έμπαιναν σε άσυλα γιατί θα ούρλιαζαν "κάντε λίγο ησυχία επιτέλους".   Τώρα όμως οι συγκυρίες τους δίνουν φωνή. Είναι στα αλήθεια ανάπηρο ένα παιδί που δεν αντέχει τα πολλά οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα ή μήπως ο κόσμος έχει εκτοπίσει την ησυχία; Είναι ένα παιδί ανάπηρο επειδή δεν αντέχει τα αγγίγματα και τις πολλές συναναστροφές ή μήπως οι άνθρωποι είναι παρεμβατικοί και αδιάκριτοι; Έχουν τα παιδιά μαθησιακά προβλήματα ή μήπως το περιβάλλον του σχολείου και του πανεπιστημίου είναι εχθρικό και μονότονο;    Οι νευροδιαφορετικοί άνθρωποι αποκαλούνται ανάπηροι από τους πολλούς γιατί δεν θέλουν και δεν μπορούν να προσαρμοστούν σε έναν άθλιο κι απάνθρωπο κόσμο. Και την αθλιότητα την βλέπουν και οι νευροτυπικοί απλά σε αυτούς αποδίδει άριστα η συστημική πίεση. Οι...

  Oh captain , my captain Μου πήρε καιρό να καταλάβω την ανάγκη των ανθρώπων να αποφεύγουν τις μεγάλες συγκινήσεις. Να φεύγουν μακριά από ανθρώπους και καταστάσεις που τους φανερώνουν έναν ωκεανό συναισθημάτων που δεν μπορούν να διαχειριστούν. Ελαφρά τη καρδία και γεμάτη από την ορμητικότητα της νιότης αλλά και της ψυχικής δύναμης που δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την πολυτέλεια αλλά και το βάσανο να κουβαλούν, είχα μέσα μου ριζωμένη την πεποίθηση ό,τι είναι δειλία και οκνηρία να μη θέλει κανείς να σκάψει στην ψυχή του και να συναντηθεί με μεταμορφωτικές αποκαλύψεις. Να συνευρεθεί με τον άλλον σε ένα επίπεδο πέρα της επιφανειακής χαράς και απόλαυσης και να μπει στον πυρήνα της υπαρξιακής ένωσης. Μου πήρε καιρό να καταλάβω πόσο αυταρχικό είναι να πιέζεις τους άλλους να χτίσουν τις δικές σου αντοχές. Έπρεπε να χάσω κι εγώ τις δικές μου από καθημερινές δοκιμασίες της ζωής για να αντιληφθώ την σπουδαιότητα της αυτοδιάθεσης. Έπρεπε να ασθενήσω εξ’ αιτίας συνθηκών που αντίστοιχα για κάπ...

Oh Captain my Captain Να κρατάς ημερολόγιο λένε και να γράφεις με το χέρι στο τεφτέρι σου, έτσι μόνο αποτυπώνονται καλύτερα τα συναισθήματα και οι σκέψεις στο λόγο. Εγώ πάλι όταν κρατάω στα χέρια μου μολύβι ή πένα αυτομάτως αρχίζω να ζωγραφίζω. Δεν υπάρχει καμία λέξη να θέλει να βουτήξει στο χαρτί, όλες θέλουν να γίνουν σκίτσα. Αντίθετα όταν κάθομαι στον υπολογιστή μου οι σκέψεις και οι ιστορίες πέφτουνε βροχή. Το ρυθμικό κλικ κλικ των πλήκτρων με υπνωτίζει. Δίνω μεγάλη έμφαση στην μορφή και την αίσθηση του πληκτρολογίου. Το θέλω βαρύ στιβαρό με μεγάλα πλήκτρα που αλλάζουν και κουμπώνουν και όταν τα πατάς βγάζουν ένα δυνατό και χορταστικό τακ. Ενίοτε αγαπώ και το πλακέ αθόρυβο με τα βελούδινα λαστιχένια κουμπιά που τα πατάς και βυθίζονται τα δάχτυλά σου μέσα. Πωπω απόλαυση. Γενικά έχω πολλές αισθητηριακές ιδιοτροπίες που σχετίζονται με ήχους, υφές, μυρωδιές και οπτικά ερεθίσματα. Αν κάτι μου δημιουργήσει δυσάρεστη αίσθηση μπορεί να μου προκαλέσει τεράστιο εκνευρισμό και άγχος. Είνα...

  Oh Captain my Captain Σε κάθε επιστροφή του Ήλιου ξυπνάει το εσωτερικό ρολόι της αποτίμησης του έτους αλλά και της ζωής ολόκληρης. Μαζί ξυπνάει και η γιορτινή διάθεση για φιέστες και μεγαλόστομες δηλώσεις τύπου: «Είμαι ακόμα εδώ αντιστεκόμενη στο χρόνο ανοίγοντας πανιά για νέες θάλασσες και νέες κατακτήσεις» και άλλα τέτοια βαρύγδουπα που ενώ ακούγονται γλοιώδη από τη μια, αφήνουν μια πολύ ωραία ψυχική αίσθηση από την άλλη. Κι εκεί είναι που αναρωτιέμαι αν φταίει που δε μας έχουν εκπαιδεύσει να μιλάμε όμορφα στον εαυτό μας. Επιβεβαιώνω ότι δε μας έχουν διδάξει αυτήν την αρετή για να δώσω μεγάλη πάσα στα άστρα που είναι κάθετα για το ποιος είναι ο προορισμός μου σε αυτή τη ζωή. Το αντίστροφο του ευαγγελικού χωρίου «αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου», δηλαδή το αγάπα τον εαυτό σου σαν τον πλησίον σου. Ακούγεται οξύμωρο το ξέρω αλλά έλα που σε αυτόν τον εγωκεντρικό κόσμο υπάρχουν και άνθρωποι που αγαπούν τους άλλους περισσότερο από τον εαυτό τους. Κι όχι δεν μιλάω για τους κοι...

 Η ανάρτηση μου στο ιστολόγιο μου κατέληξε να είναι μια ετήσια πλέον παράδοση. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι οι οπτικοακουστικές πλατφόρμες με έχουν κερδίσει και η Γατόσφαιρα παραμένει για συναισθηματικούς λόγους.  Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη φίλη Ιωάννα από το ιστολόγιο Συννεφάκι και τα όμορφα δωράκια που μου έστειλε http://kloanna.blogspot.com/ Κι ένα ακόμη ευχαριστώ στην αγαπημένη μας οικοδέσποινα Μαριλένα που μας συντονίζει κάθε χρόνο και μπαίνει πάντα στον κόπο και τα έξοδα να μας στέλνει αναμνηστικά δωράκια. https://marilenaspotofart.wordpress.com/ Εύχομαι σε όλες και όλους καλή κι ευλογημένη χρονιά κι όλη η ευγένεια που διαθέτετε να σας έρχεται πίσω στο πολλαπλάσιο. Για τους πιο ορεξάτους φίλους στο κανάλι μου δείχνω τα δωράκια αναλυτικότερα

  Στην εκπνοή του χρόνου σας εύχομαι ολόψυχα Χρόνια πολλά και ένα ευτυχισμένο 2023 με δύναμη και δημιουργικότητα. Τα τελευταία χρόνια οι δραστηριότητές μου έχουν μετακυλιστεί στο instagram  @kristi_petaloti  και στο youtube  Kristi Petaloti . Παρ' όλα αυτά είναι συγκινητικό που κάποιοι παλιοί φίλοι συνεχίζετε να με τιμάτε με την παρουσία σας και τη σκέψη σας. Θαυμάζω το μεράκι σας να κρατάτε την παράδοση και να διοργανώνετε ακόμα δράσεις.  Η Γατόσφαιρα θα μείνει για πάντα ανοιχτή έστω και για κάποιες σποραδικές αναρτήσεις. Παραμένει το πρώτο μου σπιτικό, το σημείο έναρξης πολλών ωραίων πραγμάτων και μπορεί στο μέλλον αν αλλάξει κάτι στην διάρθρωση του Blogger ή και του Wordpress να με βολέψει να γίνω ξανά τακτικότερη.  Όπως φανερώνει και ο τίτλος της ανάρτησης έχουμε μυστικό Άγιο Βασίλη μια δράση θεσμό της βλογκογειτονιάς μας που συντονίζει κάθε χρόνο ακούραστη η αγαπημένη μας Μαριλένα  marilenaspotofart . Ο δικός μου μυστικός Άγιος Βασίλης είναι η Σμα...

  Πόσες φορές ενηλικιώνεται ο άνθρωπος; Όσες χρειάζεται θα πω. Στα είκοσι παίρνεις για πρώτη φορά την ελευθερία στα χέρια σου, μια ελευθερία που την παρανοείς και την ξοδεύεις αλόγιστα. Θέλεις να ζήσεις και να δοκιμάσεις πράγματα και λες σε όλα ναι κι αυτά τα ναι μια μέρα σε εκδικούνται. Ευτυχώς όμως έρχεται η δεύτερη ενηλικίωση εκεί κοντά στα σαράντα που σου λέει πως ήρθε η ώρα μάθεις να διαχειρίζεσαι αυτήν την ελευθερία προς όφελός σου. Το καμπανάκι του χρόνου και της νιότης που θα αρχίσει να σε εγκαταλείπει σου θυμίζουν ότι δεν χρωστάς σε κανέναν τίποτα παρά μόνο στον εαυτό σου. Χρωστάς τις βόλτες που σε ευχαριστούν με τον τρόπο που εσύ γουστάρεις. Χρωστάς τις ώρες ανάπαυσης χωρίς να πρέπει να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν. Χρωστάς τους φίλους που σου δίνουν χαρά και χαμόγελα και όχι εκείνους που θα σε ψυχοπλακώσουν.  Στον κόσμο που ζούμε οι εξουσίες χρειάζονται στρατιώτες. Εκκλησία, Κράτος, Επαναστάσεις όλοι χρειάζονται στρατιώτες να αγωνιστούν για λογαριασμό τους. Η Εκκλησ...

 Είναι αλήθεια ότι πολλά καρπούζια σε μια μασχάλη δε χωράνε. Ένα απαιτητικό 2021 με ανάγκασε να επιλέξω ανάμεσα σε νέες ασχολίες και σε παλιές. Οι νέες είναι ωραίες (βλέπε κανάλι στο Youtube  KristiPetalotiBooksnCraftsChannel/videos ) μα πάντα ευτυχώς οι παλιές είναι αλλιώς (βλέπε Γατόσφαιρα) Και καθώς η ζωή κάνει κύκλους θα νοσταλγούμε πάντα τις ρίζες μας και το σημείο εκκίνησής μας. Κι αυτός είναι ένας πρόλογος για να αιτιολογήσω την επανεμφάνισή μου. Και στα αλήθεια αναρωτιέμαι διαβάζει ακόμα ο κόσμος ιστολόγια ή ανακυκλωνόμαστε αναμεταξύ μας; Who cares μωρέ;  Ένας χρόνος σε εικόνες λοιπόν, ένας χρόνος με πανδημία, με τον κόσμο χωρισμένο στα δυο σε εμβολιαστές και αρνητές, με καραντίντες, άλλοτε υποχρεωτικές κι άλλοτε εθελούσιες σαν την δική μου. Τόπος Θεσσαλονίκη Άντε πάρτε και μια ιδέα από Χριστούγεννα με χειροποίητα πλεκτά στολίδια

 Ένα αγόρι θέλει να γίνει ποιητής, να μιλά για την αγάπη Ένα αγόρι θέλει να πατήσει στα σύννεφα, να νιώσει το σώμα του να ελαφραίνει Να ξαπλώσει πάνω στη δροσερή χλόη  Να αποκοιμηθεί με το κελάηδημα των πουλιών Να χτενίσει τα μαλλιά της αγαπημένης του. Ένα αγόρι θέλει κόψει ένα τριαντάφυλλο και να το βάλει στο βάζο Να κεντήσει μια καρδιά και να την κάνει δώρο Να μαζέψει κοχύλια σε ένα ακρογυάλι  Να γράψει στην άμμο ένα σ΄αγαπώ Κι αυτή είναι η συμμετοχή μου για τη  Μίνι Σκυτάλη#1  της Μαίρης με φωτογραφία κλήρωσης τη Νο4 Ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχα μια ''Ελεύθερη πτώση'' για το δρώμενο των  Γνωμικών   Φοβάμαι τον κόσμο, θυμάμαι είχα πει στον ψυχολόγο. Φοβάμαι να αναμετρηθώ με τον κόσμο,να μπω σε μια παρέα και να συμμετέχω στις συζητήσεις, να βγω ένα ραντεβού, να πάω σε μια συνέντευξη. Φοβάμαι πως θα τους είμαι βάρος, πως θα σπαταλήσω το χρόνο τους. Είναι τόσο πολλοί ωραίοι και ενδιαφέροντες άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που ξέρουν να συμπεριφερθούν, να ...