Σα να καλοκαίριασε ρε παιδιά. Να πω ότι δε μου αρέσει θα πω ψέματα αλλά επειδή και οι καύσωνες είναι κομματάκι ζόρικοι άρχισα από τώρα να κάνω τις προετοιμασίες μου. Εφοδιάστηκα με δροσερά αεράτα ρούχα, καπέλα, έβαλα σκίαστρα στα μπαλκόνια μου και με λίγες ακόμα προσαρμογές πιστεύω θα είμαι έτοιμη.
Τα περάσματά σας στην προηγούμενη ανάρτησή μου ήταν όλα υπέροχα. Σας ευχαριστώ ολόψυχα. Μπορείτε αν σας κάνει κέφι να πάρετε μια γεύση βιβλιοδεσίας, μια γεύση από το φροντιστήριο στο οποίο διδάσκω μαθηματικούλια και μια τρίτη γεύση από Eurovision που by the way με ξενέρωσε και το κομμάτι που κέρδισε αλλά και η αδύναμη συμμετοχή μας. Κρίμας και ήταν και ωραίο τραγουδάκι και συμπαθητική η Κατερίνα αλλά η φωνή παραμορφωμένη.
Καλησπέρα Χριστίνα, αυτά τα υπέροχα αστικά τοπία που αντανακλώνται στις εικόνες σου είναι υπέροχα. Το πρώτο φραπεδάκι επίσης, σε ακολουθώ. Όσον αφορά την ....Εβροβίζιον είναι σαν να μην υπάρχει για μένα.
Τι μου κανεις τώρα Χριστίνα μου και που με πήγες!!! ερχομαι και εγω μαζι σου... Αχ πατρίδα αγαπημενη Σαλονικη ..μνημες τοσο ζωντανες μα και τόσο μακρινες.. Σε ευχαριστω που την απολαυσα ακομα μια φορα..μεσα απο τις φωτογραφιες σου Να περνας ομορφα οπου και να εισαι Χριστίνα μου καλο καλοκαιρακι...φιλακιαα
Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...
Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα. ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου
Το σπίτι της Ζωής και του Ιγνάτιου ήταν ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του προφήτη Ηλία. Το μπαλκόνι της κουζίνας τους έχασκε κυριολεκτικά πάνω από το προαύλιο του ναού. Ήταν το γονικό του Ιγνάτιου που καθώς δεν είχε χάσει ούτε ένα "Κύριε Ελέησον" από τα γεννοφάσκια του ίσα τα τώρα που έκανε τη δική του οικογένεια, ήταν αναπόφευκτο και ο επαγγελματικός του προσανατολισμός να είναι ανάλογος. Καθότι και καλλίφωνος αξιώθηκε να γίνει ψάλτης και καθηγητής βυζαντινής μουσικής. Η Ζωή που ήταν πολύ περήφανη για τον άντρα της δεν έχανε Λειτουργία για Λειτουργία και πάντα καλοντυμένη και καλοχτενισμένη καθόταν μαζί με τα δυο παιδιά τους στα πρώτα καθίσματα του ναού για να την βλέπουν όλες οι γυναίκες της ενορίας και κυρίως οι συνομίλικες και να τη ζηλεύουν τρόπον τινά. Από τότε όμως που έσκασε μύτη αυτός ο διαολο-κωρονοϊός πήγε να σκάσει και η ίδια. -Ακούς εκεί Λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών. Πού ακούστηκε; -Ζωή αυτά είναι επίσημες αποφάσεις και πρέπει να δείξουμε σεβασμό. ...
καλημερα γλυκια μου
ΑπάντησηΔιαγραφήνα περνας ομορφα
θελω και εγω βολτα στη Θεσσαλονικη
Καλησπέρα Χριστίνα,
ΑπάντησηΔιαγραφήαυτά τα υπέροχα αστικά τοπία που αντανακλώνται στις εικόνες σου είναι υπέροχα.
Το πρώτο φραπεδάκι επίσης, σε ακολουθώ.
Όσον αφορά την ....Εβροβίζιον είναι σαν να μην υπάρχει για μένα.
Στέλνω τις ευχές μου για όμορφες μέρες.
Τι μου κανεις τώρα Χριστίνα μου και που με πήγες!!! ερχομαι και εγω μαζι σου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑχ πατρίδα αγαπημενη Σαλονικη ..μνημες τοσο ζωντανες μα και τόσο μακρινες..
Σε ευχαριστω που την απολαυσα ακομα μια φορα..μεσα απο τις φωτογραφιες σου
Να περνας ομορφα οπου και να εισαι Χριστίνα μου καλο καλοκαιρακι...φιλακιαα