Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αν δεν έχεις φίλους...





"Εγώ δεν έχω φίλους γιατί όλοι με ζηλεύουν"




Άνθρωποι κατατρεγμένοι, άνθρωποι που κουβαλούν ένα σπάνιο προτέρημα για το οποίο όλοι οι υπόλοιποι τους φθονούν και τους εχθρεύονται. Άνθρωποι συγκλονιστικά καλοί που  οι άλλοι εκμεταλλεύονται την καλοσύνη τους. Άνθρωποι συγκλονιστικά όμορφοι που οι άλλοι τους ανταγωνίζονται. Άνθρωποι πετυχημένοι, έξυπνοι, πλούσιοι, μορφωμένοι. Άνθρωποι που έχουν κάτι  που τους κάνει να ξεχωρίζουν και βιώνουν το τίμημα της μοναξιάς.

Όλοι μας έχουμε συναντήσει τέτοιους ανθρώπους και όλοι μας έχουμε φάει το παραμύθι τους. Όλοι μας σπεύσαμε να δώσουμε αγάπη και συμπαράσταση σε ανθρώπους που δεν γνώρισαν ποτέ το αγαθό της φιλίας. Τους αγκαλιάσαμε, τους συντρέξαμε, τους κάναμε όλα τους τα χατίρια γιατί η ζωή δεν στάθηκε καλή μαζί τους.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν ποτέ να μιλούν για τον εαυτό τους. Οι ωραίοι δεν σταμάτησαν ποτέ να μιλάνε για την ομορφιά τους και τις κατακτήσεις τους. Οι καλόψυχοι δεν σταμάτησαν ποτέ να μιλούν για τις ηρωικές τους πράξεις. Οι μορφωμένοι δεν σταμάτησαν ποτέ να μιλούν για τα μεταπτυχιακά που κάνανε. Οι καλλιεργημένοι δεν σταμάτησαν ποτέ να μιλούν για τα ατελείωτα βιβλία που έχουν διαβάσει και πάει λέγοντας.

Κανείς όμως δεν σκέφτηκε να ρωτήσει τι έχουν να πουν αυτοί που έχουν πολλούς φίλους.
Πώς κατάφεραν να αποκτήσουν αυτούς τους καλούς φίλους που θα έδιναν και την ζωή τους ακόμα για το αγαπημένο τους πρόσωπο.

Αυτός που έχει καλούς φίλους έχει μάθει να είναι πάντα ένα βήμα πίσω από άλλους. Έχει μάθει να φοράει κουρέλια όταν ο φίλος του δεν έχει όμορφα ρούχα, έχει μάθει να ασχημαίνει όταν ο φίλους του δεν είναι εμφανίσιμος, έχει μάθει να λέει κουταμάρες όταν ο φίλος του δεν είναι λόγιος. Έχει μάθει να σωπαίνει και να σταυρώνει το εγώ του για να φαίνεται ο φίλος του πιο έξυπνος, πιο όμορφος, πιο πετυχημένος. πιο υγιής.

Την φιλία δεν έρχεται να σου την χαρίσει κανείς αν εσύ δεν έχεις μάθει να συχνάζεις σε μέρη που σιχαίνεσαι για να κάνεις τον φίλο σου να χαμογελάσει. Αν εσύ δεν χαίρεσαι με τον φίλο σου που σε έχει ξεχάσει γιατί περνάει καλύτερα μακρυά σου. Αν εσύ δεν έχεις φυλάξει όλα σου τα δάκρυα για τον άνθρωπο που διάλεξες για αδερφό σου.
  
Δεν χρειάζεται να σκλαβώσεις τον άλλο με τα δώρα σου, την φιλοξενία σου. τα μεγάλα βαρύγδουπα λόγια σου για να κερδίσεις την φιλία του άλλου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να σωπαίνεις και να ακούς. Να χαμογελάς και να αγαπάς. Να δίνεις το αίμα σου όποτε χρειαστεί, να δίνεις την ψυχή σου όποτε χρειαστεί.

Γιατί η μεγαλύτερη ορφάνια είναι του ανθρώπου που δεν έχει κάνει φίλους ποτέ.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Ζωή

  Το σπίτι της Ζωής και του Ιγνάτιου ήταν ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του προφήτη Ηλία. Το μπαλκόνι της κουζίνας τους έχασκε κυριολεκτικά πάνω από το προαύλιο του ναού. Ήταν το γονικό του Ιγνάτιου που καθώς δεν είχε χάσει ούτε ένα "Κύριε Ελέησον" από τα γεννοφάσκια του ίσα τα τώρα που έκανε τη δική του οικογένεια, ήταν αναπόφευκτο και ο επαγγελματικός του προσανατολισμός να είναι ανάλογος. Καθότι και καλλίφωνος αξιώθηκε να γίνει ψάλτης και καθηγητής βυζαντινής μουσικής.  Η Ζωή που ήταν πολύ περήφανη για τον άντρα της δεν έχανε Λειτουργία για Λειτουργία και πάντα καλοντυμένη και καλοχτενισμένη καθόταν μαζί με τα δυο παιδιά τους στα πρώτα καθίσματα του ναού για να την βλέπουν όλες οι γυναίκες της ενορίας και κυρίως οι συνομίλικες και να τη ζηλεύουν τρόπον τινά. Από τότε όμως που έσκασε μύτη αυτός ο διαολο-κωρονοϊός πήγε να σκάσει και η ίδια.  -Ακούς εκεί Λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών. Πού ακούστηκε; -Ζωή αυτά είναι επίσημες αποφάσεις και πρέπει να δείξουμε σεβασμό. ...