ΓΑΤΟΣΦΑΙΡΑ

Οι κυριακάτικες βόλτες στην Περαία ήταν από τις ωραιότερες παιδικές μου αναμνήσεις. Θυμάμαι πάντα το μικρό τυροπιτάδικο στην πλατεία της παραλίας, που σου γέμιζε ένα μεγάλο σακούλι με μικρά αχνιστά τρίγωνα σφολιατάκια. Ήδη από την στιγμή που επιβιβαζόμασταν στο αυτοκίνητο εγώ μύριζα την φουρνισμένη ζύμη. Σαν υπνωτισμένη μετρούσα τα βήματά μου ένα, ένα μέχρι να φτάσουμε στο μαγαζάκι και να πάρω στο χάρτινο σακούλι στα χέρια μου. Κόσμος, μπαλόνια, παιδάκια, γέλια, χαρές, θάλασσα, αλλά εμένα ο νους μου στα τυροπιτάκια. Αν καμιά φορά δεν μπορούσαν οι γονείς μου να μου πάρουν το μαγικό σακουλάκι, σκαρφιζόντουσαν διάφορες χαζές δικαιολογίες για να μη μου πουν ανοιχτά πως δεν τους έφταναν τα χρήματα. Κι εκεί ήταν που θύμωνα πάρα πολύ γιατί καταλάβαινα ότι μου έλεγαν ψέματα.  Η σημερινή κυριακάτικη βόλτα στην Περαία αν και μου θύμισε πολλά, είχε αλλιώτικο αέρα. Είχε έντονες αντιθέσεις και μια γλυκόπικρη γεύση. Είχε σκουπίδια στην αμμουδιά, είχε παραμελημένα μαγ...

Έχοντας θεοποιήσει την επιστήμη και την ανθρώπινη διάνοια, πάμπολλες φορές εγκλωβιζόμαστε σε ιατρικές διαγνώσεις που δεν αφήνουν κανένα μα κανένα περιθώριο ελπίδας για ίαση. Ήδη πρόσφατα κυκλοφόρησε μία είδηση στο διαδίκτυο, όπου έλληνας διασωληνωμένος ασθενής άκουγε τους γιατρούς μπροστά στα μάτια του να συνομιλούν και να προγραμματίζουν σε ποιούς θα δώσουν τα όργανά του, μετά το θάνατό του. Ο ασθενής ανέκαμψε και ετοιμάζεται για μηνύσεις. Αυτό το ανέφερα σαν ένα μικρό παράδειγμα της αυτοπεποίθησης, να μη πω αλαζονείας ή άγνοιας μερικών γιατρών.   Χθες βρήκα σε μια σελίδα αυτό το βιντεάκι που σκιαγραφεί πλήρως το ζήτημα του ιατρικού αλάθητου. Ένα βιντεάκι που το έφτιαξαν οι γονείς μιας μικρούλας, που γεννήθηκε με μία γενετική ανωμαλία. Η διάγνωση των γιατρών καταδίκαζε το κοριτσάκι να μην περπατήσει ποτέ μα ποτέ στη ζωή του. Οι γονείς του όμως είχαν τη σοφία να μην λάβουν σοβαρά υπόψη τους, τους ισχυρισμούς των γιατρών και να αυτοσχεδιάσουν με μοναδικό εφόδιο το ένστικτο...

Link   Πόσο συχνά μένουμε εγκλωβισμένοι στις ζωές μας και στα πρότυπα που μας επιβάλλονται από έξω; Πόσο συχνά βυθιζόμαστε στη μισαλλοδοξία μας και πιστεύουμε πως το φιλότιμο και η φιλαδελφία είναι μονοπώλιο ολίγων ανθρώπων; Πόσο συχνά δεν έχουμε πέσει στο σφάλμα να θεωρούμε τους ανθρώπους από μακρινές χώρες απολίτιστους και βάρβαρους; Πόσο συχνά ενισχύουμε μέσα μας έναν συγκεκαλυμμένο φασισμό που πιστεύει πως έξω από εμάς δεν υπάρχει ελπίδα και φως; Μου έχει τύχει να γνωρίσω από κοντά Ασιάτες και να συγκλονιστώ από την αφοπλιστική ευγένεια ψυχής που έχουν και την μεγάλη τους προθυμία να προσφέρουν την βοήθειά τους. Το μικρό αυτό διαφημιστικό με έκανε να συγκινηθώ πάρα πολύ και να αναρωτηθώ γιατί δεν βλέπουμε τέτοια φιλμάκια σε ευρωπαϊκές παραγωγές; Γιατί έχουμε χάσει την ικανότητά μας να αφηγούμαστε την ανθρωπιά;

link Αν με ρωτήσει κανείς ποιους ανθρώπους θεωρώ τυχερούς, θα πω αυτούς που μπορούν να χαίρονται τα θαύματα του πλανήτη μας από κοντά. Ο άνδρας του βίντεο πιστεύω πως είναι ένας από αυτούς. Δεν περιγράφεται το πόσο θα ήθελα να ήμουν στη θέση του. Να ήμουν στην θέση να με πλησιάσει ένα άγριο ζώο με φιλικές διαθέσεις. Ένα οποιοδήποτε άγριο ζώο, ακόμα και μία καρακάξα, από αυτές που μαζεύονται στα πάρκα και έχουν το χαρακτηριστικό ασπρόμαυρο φτέρωμα σαν σμόκιν. link  

Όμορφες και παράξενες αγάπες από αυτές που συναντάμε στο διαδίκτυο και μας φτιάχνουν το κέφι. Για τις δύσκολες και κουραστικές μέρες που μπορεί πολλοί να περνάμε, μερικές χνουδωτές φατσούλες, έχουν πάντα τον τρόπο να μας ελαφρώνουν έστω και λίγο από τα βάρη.

 Τα σκυλιά είναι αχόρταγα και τρελαίνονται για το φαγητό. Αυτό φαντάζομαι είναι κάτι που το ακούτε για πρώτη φορά στη ζωή σας. Το ξέρω, χάσατε τη γη κάτω από τα πόδια σας. Μια φορά μου είχε πει ένα φίλος, την παρακάτω σύντομη ιστορία.   Ήταν ένας σκύλος σαν όλους τους άλλους που είχε κι αυτός μεγάλη αδυναμία στο φαγητό. Μια μέρα ο σκύλος εξαφανίστηκε για αρκετές ώρες από το οπτικό πεδίο του αφεντικού του. Πού είναι ο σκύλος βρε παιδιά; Ψάχνανε εδώ, ψάχνανε εκεί, για να τον βρούνε τελικά μισολιπόθυμο στην αποθήκη του σπιτιού, χωμένο μέσα στο τσουβάλι με τις σκυλοκροκέτες.    Η Boogie πάλι δεν κάνει τέτοια πράματα, έχει τη δικιά της τακτική για να κερδίζει το φαγητό της. Η τακτική της είναι «βρείτε τον εύκολο του σπιτιού» Πάντα σε κάθε σπίτι υπάρχει ένας λυπησιάρης που στα μάτια ενός μικρού σκύλου βλέπει ένα απροστάτευτο πεινασμένο πλασματάκι.   Επιστρατεύοντας το πιο αξιοθρήνητο βλέμμα, ζυγώνει το «θύμα» της, σκουντάει ...