Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χαλκίς #3

΄
Η βόλτα στη Χαλκίδα είναι μεγάλη και δε θα τελειώσει έτσι εύκολα. Μια μικρή όμορφη πόλη που περπατιέται ολόκληρη απ' άκρη σ' άκρη. Τα προβλήματά είναι πολλά, αλλά αυτή είναι η κοινή μοίρα όλων των ελληνικών πόλεων που τα ιστορικά τους μνημεία μένουν αναξιοποίητα.

Πρώτη στάση το ξενοδοχείο Χαρά, το οποίο το παρουσιάζω για έναν και μοναδικό λόγο. Για την μικρή μασκότ του. Όταν άλλες επιχειρήσεις θεωρούν πως τα κατοικίδια και ειδικά τα ταλαίπωρα ημίαιμα είναι επιζήμια για τον τζίρο τους, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο έχει την τετράποδη ομορφιά, βοηθό στη ρεσεψιόν. Η πρώτη που θα πει καλημέρα στους πελάτες και η τελευταία που θα πει καληνύχτα. Γι' αυτό λοιπόν αν ο δρόμο σας περάσει από Χαλκίδα θα ξέρετε πως το Hara hotel είναι όνομα και πράγμα. (και με εκπληκτική θεά στα τρελά νερά παρακαλώ!)

Στα πέριξ του ξενοδοχείου τα παλιά αρχοντικά στολίζουν τις γειτονιές με τις αυλόπορτές τους και τέρμα πάνω στην ακρόπολη της παλιάς πόλης στέκει αγέρωχο το κάστρο του Καράμπαμπα.





ΥΓ. Έξω έχει μια γλυκιά ζέστη κι έναν ολόλαμπρο ήλιο. Ο αγαπημένος Σεπτέμβρης βρίσκει και πάλι τον εαυτό του. Ο πιο γλυκός μήνας του χρόνου, που παντρεύει το καλοκαίρι με την άνοιξη και το ρομαντικό Φθινόπωρο. 

Δεν ξέρω για σας αλλά προσωπικά πιστεύω πως το τετράμηνο που ακολουθεί είναι το ομορφότερο και γιορτινότερο όλου του χρόνου. Ίσως γιατί είναι το πιο παιδικό και αθώο από όλα. Το πιο ευωδιαστό και χαρούμενο. Είναι η αρχή του χρόνου. Όπως κανονικά θα είχε νόημα να είναι, γιατί μετά τη μεγάλη ανάπαυλα του θέρους, οι μηχανές της ζωής μας παίρνουν και πάλι μπροστά. Και γιατί πάντα μα πάντα το Φθινόπωρο κάνουμε όλοι ξανά μια καινούρια αρχή. Βάζουμε νέους στόχους, κάνουμε καινούρια σχέδια και προσπαθούμε και πάλι να γίνουμε όσο καλύτεροι μπορούμε. 

Καινουργίλα. Όλα μυρίζουν καινουργίλα. Τα άγραφα τετράδια, τα φρεσκο-εκτυπωμένα βιβλία, οι μπουζάτες (=πεντακάθαρες)  τσάντες, τα ξυσμένα μολύβια, οι ξυλομπογιές και οι ακουαρέλες. Και μέχρι να ξεθυμάνουν αυτά τα αρώματα, αρχίζουν οι προετοιμασίες των Χριστουγέννων. Γιρλάντες, λαμπιόνια, κάλαντα και ζεστά ροφήματα. 

Μια υπέροχη περίοδος που όλοι μηδενίζουμε τα κοντέρ και πάμε πάλι απ' την αρχή. 




Σχόλια

  1. Μα να ειμαστε τοσο κοντα και να μη βρεθουμε;
    Δε το ξεραμε
    κριμα
    ευχομαι την επομενη φορα

    φιλακια πολλα πολλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την επόμενη φορά θα πιούμε καφεδάκι!!!!!!! Και φυσικά θέλω πολύ να σου συστήσω έστω και διαδικτυακώς τις φίλες μου κάτω. Είστε στα ίδια μήκη κύματος!

      Διαγραφή
  2. Χαλκίδα αγαπημένη και πανέμορφη. Καλησπέρα σου Χριστίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χμμμ, έχει και φρεσκότατα ψαρικά στη Χαλκίδα! Πηγαίναμε συχνά εκεί όταν ζούσε ο πατέρας μου. Βλέπεις κατοικούσαμε τότε στο πατρικό μου σας Αθήνας και ήμασταν κοντά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ένα αγόρι

 Ένα αγόρι θέλει να γίνει ποιητής, να μιλά για την αγάπη Ένα αγόρι θέλει να πατήσει στα σύννεφα, να νιώσει το σώμα του να ελαφραίνει Να ξαπλώσει πάνω στη δροσερή χλόη  Να αποκοιμηθεί με το κελάηδημα των πουλιών Να χτενίσει τα μαλλιά της αγαπημένης του. Ένα αγόρι θέλει κόψει ένα τριαντάφυλλο και να το βάλει στο βάζο Να κεντήσει μια καρδιά και να την κάνει δώρο Να μαζέψει κοχύλια σε ένα ακρογυάλι  Να γράψει στην άμμο ένα σ΄αγαπώ Κι αυτή είναι η συμμετοχή μου για τη  Μίνι Σκυτάλη#1  της Μαίρης με φωτογραφία κλήρωσης τη Νο4 Ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχα μια ''Ελεύθερη πτώση'' για το δρώμενο των  Γνωμικών   Φοβάμαι τον κόσμο, θυμάμαι είχα πει στον ψυχολόγο. Φοβάμαι να αναμετρηθώ με τον κόσμο,να μπω σε μια παρέα και να συμμετέχω στις συζητήσεις, να βγω ένα ραντεβού, να πάω σε μια συνέντευξη. Φοβάμαι πως θα τους είμαι βάρος, πως θα σπαταλήσω το χρόνο τους. Είναι τόσο πολλοί ωραίοι και ενδιαφέροντες άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που ξέρουν να συμπεριφερθούν, να ...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Ζωή

  Το σπίτι της Ζωής και του Ιγνάτιου ήταν ακριβώς δίπλα από την εκκλησία του προφήτη Ηλία. Το μπαλκόνι της κουζίνας τους έχασκε κυριολεκτικά πάνω από το προαύλιο του ναού. Ήταν το γονικό του Ιγνάτιου που καθώς δεν είχε χάσει ούτε ένα "Κύριε Ελέησον" από τα γεννοφάσκια του ίσα τα τώρα που έκανε τη δική του οικογένεια, ήταν αναπόφευκτο και ο επαγγελματικός του προσανατολισμός να είναι ανάλογος. Καθότι και καλλίφωνος αξιώθηκε να γίνει ψάλτης και καθηγητής βυζαντινής μουσικής.  Η Ζωή που ήταν πολύ περήφανη για τον άντρα της δεν έχανε Λειτουργία για Λειτουργία και πάντα καλοντυμένη και καλοχτενισμένη καθόταν μαζί με τα δυο παιδιά τους στα πρώτα καθίσματα του ναού για να την βλέπουν όλες οι γυναίκες της ενορίας και κυρίως οι συνομίλικες και να τη ζηλεύουν τρόπον τινά. Από τότε όμως που έσκασε μύτη αυτός ο διαολο-κωρονοϊός πήγε να σκάσει και η ίδια.  -Ακούς εκεί Λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών. Πού ακούστηκε; -Ζωή αυτά είναι επίσημες αποφάσεις και πρέπει να δείξουμε σεβασμό. ...