Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βόλτα στην πόλη


Σε πρώτο πλάνο η παραλία της Θεσσαλονίκης στο ύψος του Μακεδονία Παλλάς και στη συνέχεια διάφορες απόψεις από την Αγίας Σοφίας 


Το ξέρω πως σας αρέσουν πολύ οι φωτογραφίες και τις προτιμάτε από οτιδήποτε άλλο. Δεν σας αδικώ γιατί κι εμένα με χαλαρώνουν και μεταξύ μας βαριέμαι για αυτό το διάστημα τουλάχιστον και να γράφω και να διαβάζω. 






Και κλείνω για σήμερα με κάποια σχέδια μου κλασσικά χαρούμενα και κοριτσίστικα. Για περισσότερα ξέρετε πως με βρίσκετε και στο instagram στο christi_petaloti

Καλή συνέχεια και καλές βόλτες




ΥΓ. Στο οικογενειακό μας κανάλι σήμερα θα βρείτε έναν εύκολο τρόπο να κατεβάζετε μουσικούλα από το youtube. 


Σχόλια

  1. Ναι, μου αρέσουν οι φωτογραφίες, ειδικά όταν δείχνουν τόσο όμορφες πόλεις!
    Μιλ μερσί για τη βόλτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όμορφες οι φωτογραφίες σου Ανδρομέδα μου! Καλό τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη. Ευχαριστούμε για την όμορφη βόλτα, φίλη μου. Πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωωωωωω εκπληκτικές εικόνες !
    Τα νεοκλασικά υπέροχα Χριστίνα. Αν έλειπαν οι ασχήμιες με κάποια γραφικά στα ισόγεια θα ήταν τέλεια. Λάτρεψα την μικρή καντίνα στην παραλία. Πόσο όμορφες εικόνες αλήθεια.
    Καλό τριήμερο Χριστίνα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ειδα Θεσσαλονικη και ετρεξα ..πατριδα γαρ..χρονια παλια μου θυμησες και ας ηταν τωρινες οι φωτογραφιες σου με γεμισαν νοσταλγια Χριστινα μου..
    Να περνας ομοαρφα οτι και κανεις .. φιλακιαααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Αν είσαι φίλος καλοδεχούμενος, αν ήρθες να σπαμάρεις σκέψου το ξανά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το μικρό και το μεγάλο κακό

  Η προαιώνια μάχη καλού και κακού δεν έχει σιγάσει ποτέ πάνω στον κόσμο. Η πρόοδος του αιώνα όμως γεννά την προσδοκία για μια καλύτερη ανθρωπότητα που επιλέγει συνειδητά το καλό. Κι αυτή η προσδοκία κάθε μέρα ματαιώνεται. Όλοι μας θεατές μιας συνθήκης όπου συνάνθρωποι μας χειροκροτούν την φρίκη ντύνοντάς την με σενάρια και αφηγήματα που τους εξυπηρετούν. Κι ενώ δεν υπάρχει κάτι πιο κραυγαλέα άδικο και εγκληματικό από τη βασανιστική θανάτωση παιδιών κάποιοι χαίρονται με αυτό και στηρίζουν κάθε πράξη βίας. Κι αυτό είναι μια πικρή αλήθεια. Μια τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιλέξει το κακό και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Όλες οι φωνές δικαιοσύνης μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυρες. Κι αφού αυτό το κακό δεν μπορεί να νικηθεί τι άλλο μας μέλλει να κάνουμε; Ίσως να αναζητήσουμε το μικρό καθημερινό κακό που τρώει τις ζωές μας. Το κακό στον κοντινό μας περίγυρό, το κακό μέσα μας. Κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν βλέπουμε. Κι αν αυτός ο κό...

Ιαπωνία - Το Δέντρο των Bloggers

Στολίζουμε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες λέξεις. Οικοδέσποινά μας η Μαρίνα  Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή Το γράμμα μου είναι το ” Ι”. Η λέξη που επιλέγω είναι “Ιαπωνία” Ονειρεύομαι Χριστούγεννα στην Ιαπωνία Ονειρεύομαι αλλιώτικα Χριστούγεννα, απάτητα Εκεί που ο μικρός Χριστός είναι ακόμα νεογέννητος Εκεί που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να τα μάθουν όλα για να μας κουνάν το δάχτυλο για το τι είναι σωστό και τι λάθος Εκεί που σαν μικρά παιδιά περιμένουν με ανοιχτή καρδιά  να τους φανερωθεί στο αστέρι της Βιθλεέμ Η ευχή: Να γίνουμε ξανά αθώοι σαν παιδιά και να αφηνόμαστε μονάχα στη χαρά της ανακάλυψης χωρίς να καφιόαστε ότι τα ξέρουμε όλα.  ΥΓ. Μετράω κι εγώ αντίστροφα για τα Χριστούγεννα στο καναλάκι μου  

Αναβράζον #1

  Είναι η ζωή ένα ψέμα; Μια προσομοίωση, ένα matrix; Τι μας κρύβουν τέλος πάντων; Ποιο από όλα τα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων γνωρίζει την πάσα αλήθεια να αποταθώ βρε αδερφέ; Αν και την έχω σακουλευτεί τη δουλειά ό,τι όλοι πουλάνε τον παπά τους για την κονόμα. Τα πράγματα είναι πιο απλά, εξωφρενικά απλά. Ο πλανήτης κατοικείται από μεγάλα νήπια που παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους. Το σύμπαν μας έχει πετάξει σε ένα νηπιαγωγείο πεντάχρονων σε sugar rush που πλακώνονται μεταξύ τους. Ο λόγος; Μάλλον η προπόνηση ψυχής και πνεύματος. Τι έτσι εύκολα γίνεται κανείς Jedi; Αμ δε! Ο πλανήτης Γη είναι το γυμναστήριο του γαλαξία. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ένα συννεφάκι από πάνω μου κι ένα χέρι μου κατεβάζει μια εφημερίδα στο κεφάλι. «Μωρή τρελή, κόσμος σκοτώνεται, βρέφη και παιδιά ζούνε τον εφιάλτη του πολέμου κι εσύ πουλάς πνεύμα και χιούμορ;». Δε μπορώ να το αρνηθώ, όσο σκληρός κι αν είναι ο πόνος του άλλου στο τέλος πάντα ο άνθρωπος θα ανησυχεί για τη δική του ζωή, για τη δική του ζ...