Η φιλενάδα μου η Χαρούλα

Καθήμενη στο πάρκο της γειτονιάς με τον καφέ ανά χείρας, να ατενίζω αμέριμνη τον βροχερό ουρανό, αίφνης νιώθω δύο μάτια να με κοιτάνε επίμονα.

 -Γεια τι λέει;

-Α, τι κάνεις εκεί κάτω ρε; Με τρόμαξες!

-Σε κοιτάω τι κάνω;

-Δε με κοιτάς με κατασκοπεύεις κρυμμένη κάτω από το παγκάκι.

-Έτσι έχει πλάκα. Τέσπα, τι κρατάς εκεί;

-Τον καφέ μου.

-Άσε τον καφέ δε με ενδιαφέρει, στο άλλο χέρι τι κρατάς;

-Ποιο, αυτό λες;

 - Όου γέα μπέμπυ, αυτό! Τι είναι;

-Σκυλάκι.

-Και τι σκυλάκι είναι αυτό που δε με γαβγίζει;

-Σκυλάκι παιχνίδι, ψεύτικο.

-Εσύ ο έφτιαξες;

-Ναι

-Το θέλω! Δως το μου!

-Δε στο δίνω, θα το χαλάσεις.

-Ω, σε παρακαλώ  δως το μου!

-Δε μπορώ πουλάκι μου...

-Ε όχι και πουλάκι, ολόκληρη γάτα! Τώρα θα δεις!

Φέρτο μου! 

Και καθώς η Χαρούλα είναι γάτα και βαριέται εύκολα...

-Πφφ βαρέθηκα, θα με βγάλεις καμιά φωτογραφία;

και για τις δύσκολες μέρες που μας κυκλώνουν...