Αγαπητέ κανένα

Dear Nobody
"Αν είχα τ' ουρανού τα πλουμιστά τα ρούχα,
τα ρούχα τα γαλάζια, τα θαμπά, τα σκοτεινά,
της νύχτας, του φωτός και του μισόφωτος,
θα τ' άπλωνα στα πόδια σου μπροστά.
Μα είμαι φτωχή κι έχω μόνο όνειρα. 
Τα όνειρά μου μπρος στα πόδια σου απλώνω, 
να' ναι ελαφρύ το βήμα σου, 
αφού στα όνειρά μου πάνω περπατάς..."

                                     Berlie Doherty

Δεν μπορώ να αποστηθίσω ούτε συλλαβή κι όμως αυτό το ποιηματάκι το πρωτοδιάβασα μέσα σε ένα λογοτεχνικό όταν πήγαινα γυμνάσιο και δεν το έχω ξεχάσει ποτέ.

Η Έλεν είναι ένα λυκειοκόριτσο που μένει σε ενδιαφέρουσα λίγο πριν αποφοιτήσει από το σχολείο και πάει στο κολέγιο. Παίρνει την απόφαση να κρατήσει το παιδάκι της και του γράφει κάθε μέρα γράμματα μέχρι να γεννηθεί. Κι αυτό το ποιηματάκι είναι αφιερωμένο στο κοριτσάκι της που δεν το έχει γνωρίσει ακόμα.

Ήταν το πρώτο βιβλίο (όχι αριθμητικά) που με έκανε να αγαπήσω τη λογοτεχνία. Μου το είχε δανείσει μια καλή μου συμμαθήτρια, ώρα της καλή όπου κι αν είναι.

Δυστυχώς δεν το βλέπω να κυκλοφορεί άλλο πια σε ελληνική μετάφραση αλλά στο εξωτερικό ακόμα διαβάζεται ασταμάτητα.

Αν το βρει κανείς θα έχει την ευγενή καλοσύνη να το σκανάρει και να το μοιραστεί μαζί μας;