-άντα

Σβήσεις δε σβήσεις τα κεράκια, ο χρόνος κυλάει χωρίς να σε ρωτήσει. Το ταξίδι στα πρώτα -άντα είναι παράξενο. Κατ' αρχάς οι χημείες μέσα στο σώμα σου δουλεύουν περίεργα κι αρχίζεις όλα να τα μετράς διαφορετικά. Σοβαρεύεις απότομα, γιατί αισθάνεσαι πως ο χρόνος είναι πολύτιμος. Κάθε στιγμή μετράει αλλιώτικα. Συνειδητοποιείς ξαφνικά πως οι αναμνήσεις σου ξεμακραίνουν πολύ και τότε καταλαβαίνεις το πόσο έχεις μεγαλώσει.

Τρίχες κατσαρές θα μου πει κάποιος. Όλα αυτά είναι αστεία. Θυμάμαι τον παππού μου, που στα ογδόντα του, νοσταλγούσε τα νιάτα του και εννοούσε τη φάση που ήταν πενήντα ετών.  ''Αχ και να 'μουνα ξανά παλικαράκι!'', έλεγε. Και πλάκα- πλάκα πάντα με εκνεύριζε να ακούω τους μεγαλύτερούς μου να αναπολούν με νοσταλγία το παρελθόν και να μελαγχολούν κοιτάζοντας το σήμερα, σπαταλώντας τις μέρες τους μέσα σε ένα ατελείωτο πένθος.

Στην ουσία όμως ο χρόνος δε μας ενοχλεί επειδή περνάει. Αυτό εξάλλου είναι ωραίο πράγμα. Εναλλαγές, εξελίξεις, εμπειρίες, βιώματα. Τι πιο όμορφο ε; Η φθορά είναι που μας στεναχωρεί. Η φθορά. Το σώμα αρχίζει να έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις για να διατηρήσει το σφρίγος του και την ενέργειά του. Αλλά ούτε κι αυτό είναι απαραίτητα κακό.

Στο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Γουάιλντ, ο ματαιόδοξος Ντόριαν ξόδευε τον εαυτό του σε κάθε είδους παραδοξότητα και παράβαση και ο μαγεμένος πίνακας που έφερε το πορτρέτο του, απορροφούσε κάθε σωματική φθορά του ήρωα. Πόσο διδακτικό μυθιστόρημα όμως! Το σώμα μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά, ένας καμβάς πάνω στον οποίο αποτυπώνονται οι πράξεις μας και οι επιλογές μας. Τα πάθη μας, οι στεναχώριες μας και οι κακίες μας. Οι καλές επιλογές αφήνουν όμορφο αποτύπωμα, ενώ οι άστοχες επισπεύδουν το γήρας.

Ίσως πάλι να' ναι κι αυτός ο λόγος που μας τρομάζει ο χρόνος. Φοβόμαστε μη προδώσει το σώμα μας όλα αυτά που κουβαλάμε μέσα μας.

ΥΓ1. Οκ πάμε τώρα στα ανεπίσημα πράγματα τα δικά μας. Θα σας πω την αλήθεια. Δεν έχω πραγματικά καμία διάθεση να καταπιαστώ με την επικαιρότητα όσο εξωφρενική κι αν είναι. Όχι όμως από αδιαφορία αλλά από πενία. 

Το καλοκαίρι αποτραβήχτηκα πάρα πολύ από την τεχνολογία, τόσο που δε θέλω να πιάσω πληκτρολόγιο στα χέρια μου. Ξέθαψα ένα παλιό στερεοφωνικάκι, ξεσκόνισα τα cd μου, έβαλα ξανά το ραδιόφωνο στη ζωή μου. Έκανα ένα ταξίδι στο παρελθόν (χωρίς να περιλαμβάνει νοσταλγίες και μελαγχολίες) και ανέσυρα τις συνήθειες που μου κρατούσαν συντροφιά σε εποχές προ διαδικτύου. Βιβλίο τσάι και συμπάθεια δηλαδή. Ένιωσα ξανά την αδημονία για την ταινία του Σαββάτου, απορροφήθηκα από κάποια βιβλία χωρίς περισπάσεις, πήγα μεγάλες πεζοπορίες, γέμισα τα μπλοκάκια μου με σκίτσα, έφτιαξα τη ραπτομηχανή μου, έσκαψα το μπαχτσέ μου. Μεγάλη υπόθεση το ξεκούραστο μυαλό φίλοι μου. 

Μια τελεία εδώ και ελπίζω σιγά, σιγά να μπω ξανά στο κλίμα της παρέας. 

Χρόνια πολλά και στους υπόλοιπους εορτάζοντες των ημερών. Σε όσους έχουν/είχαν γενέθλια ή ονομαστικές εορτές. 

ΥΓ2. Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς με μία παράκληση, να μη τα φορτώνεται τα παιδιά με πολλά διαβάσματα. Αυτά τα χρόνια τους είναι τα πιο σημαντικά για να κοινωνικοποιηθούν σωστά και αν χτίσουν σχέσεις και φιλίες. Ο ελεύθερος χρόνος είναι ό,τι πολυτιμότερο και εποικοδομητικότερο διαθέτουν.